Wednesday, October 5, 2016

ഇഴുകിച്ചേരലിന്റെ ദിനരാത്രങ്ങൾ-2

വീട്ടിൽ സന്ധ്യാ നാമങ്ങൾ അത്രയൊന്നും ഉറക്കെ കേട്ടിട്ടില്ലാത്തതിന്റെ കാരണം അച്ഛന്റെ അരികു മൂർച്ചയുള്ള രാഷ്ട്രീയമായിരുന്നു. എങ്കിലും സന്ധ്യയ്ക്കു നിലവിളക്കിന്റെ വെളിച്ചമുണ്ട്, നല്ലെണ്ണയുടെ കൊതിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ഗന്ധവുമുണ്ട്. ഡിഗ്രി കഴിഞ്ഞു എം ബി എയ്ക്ക് കൊച്ചിയിൽ വന്നു  ചേരുമ്പോൾ ഒപ്പം ആ ഗന്ധമുണ്ടായിരുന്നു, നല്ലെണ്ണയിൽ വരട്ടിയെടുത്ത ഒരു കുപ്പി നാരങ്ങാ അച്ചാറിന്റെ കുപ്പിയിലേക്ക് അമ്മയുടെ പാചക നൈപുണ്യം ഒതുങ്ങിക്കൂടിയിരിക്കുന്നു...
ഹോസ്റ്റലുകൾ എപ്പോഴും അവനവനിലേക്ക് ഒതുങ്ങുന്ന കൂടുകളാണ്. അവിടെ ബന്ധങ്ങൾ എപ്പോഴും ആ വലിയ ആർച്ചിന്റെ അപ്പുറത്തു നിൽക്കുന്ന വഴിയോര കാഴ്ച മാത്രമാണ്.

 ആദ്യ മാസത്തിലെ ഹോസ്റ്റലിലെ കുറിച്ചുള്ള കമന്റ് കേട്ടപ്പോഴേ 'അമ്മ പറഞ്ഞു,
-നിന്റെ ഇഷ്ടത്തിന് പോയതല്ലേ, ഞാൻ അപ്പോഴേ പറഞ്ഞിരുന്നു നമ്മുടെ അടുത്ത കോളേജിൽ എം എയ്ക്ക് പോകാമെന്ന്.. അതുകഴിഞ്ഞാൽ ബി എഡ് എടുക്കാരുന്നല്ലോ. പെൺകുട്ടികൾക്ക് എപ്പോഴും നല്ലത് ടീച്ചർ ജോലി തന്നെയാ."
അമ്മമാരുടെ ഈ പതിവ് ഡയലോഗുകളിൽ കുരുങ്ങി മുഖം വീർപ്പിക്കുന്ന അതി സാധാരണ പെൺകുട്ടിയല്ല ഞാൻ എന്ന് അമ്മയ്ക്ക് അറിയാൻ മേലാഞ്ഞിട്ടൊന്നുമല്ല എന്നാലും ഒരു സ്ഥിരം അമ്മവാക്കിന്റെ ചാരുത അതിലുണ്ട്. അറിയാതെ വന്നു പോകുന്ന ചില വാചകങ്ങൾ... മനസിന്റെ സങ്കീർണത വാക്കുകളാകുന്നു . ഞാൻ  അമ്മയുടെ കവിളിൽ ഒന്ന് നുള്ളി ... അപ്പോൾ ഞങ്ങൾ നിന്നത് വീടിന്റെ നടുത്തളത്തിലായിരുന്നു, അവിടെ വച്ച് ഞാൻ എന്റെ പതിവ് വാചകങ്ങൾ ആവർത്തിച്ചു,
-എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും പ്രത്യേകമായി ചെയ്യണം എന്നുള്ള മോഹം അമ്മയ്ക്ക് നന്നായി അറിയാം. പഠിപ്പിക്കാൻ വിടാനുള്ള സാഹചര്യം സാമ്പത്തികമായി ഇല്ലെന്നു വരെയും എനിക്കറിയാം. എന്നിട്ടും എന്തുകൊണ്ടാണ് ഞാനതെടുത്തതെന്നു അമ്മയ്ക്ക് ഉറപ്പില്ലെങ്കിലും എനിക്കുറപ്പുണ്ട്. ഇഷ്ടമില്ലാത്ത ഒന്നിനോട് സന്തോഷ ഭാവത്തിൽ അഭിനയിക്കാൻ എനിക്കാവില്ല, അത്ര തന്നെ. ജീവിക്കണമെങ്കിൽ ഇഷ്ടമുള്ളത് എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ കൂടെ വേണം...-
അമ്മയുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് ഞാൻ നോക്കി... നിർവികാരത അമ്മയാണോ കണ്ടുപിടിച്ചതെന്നു എന്നത്തേയും പോലെ അന്നും ഞാൻ അതിശയിച്ചു.
അന്നത്തെ സന്ധ്യയ്ക്കുള്ള വരവും അതിനെ തുടർന്നുള്ള രാത്രിയും ആ പ്രസ്താവനയും ഗുണമുണ്ടാക്കി, പിന്നെ 'അമ്മ അത്തരമൊരു സംഭാഷണം ആ വീട്ടിൽ കുറഞ്ഞത് എന്റെ മുന്നിൽ വച്ചെങ്കിലും നടത്തിയിട്ടില്ല. അച്ഛൻ മകളുടെ പക്ഷം പിടിക്കുന്നുവെന്ന പതിവ് ചിന്ത കാരണം അച്ഛനോടും അമ്മയത് ചർച്ച ചെയ്യാൻ നിന്നില്ല. പകരം ഒരു മതിലും രണ്ടു മനുഷ്യരും ആയി നിൽക്കുന്ന അടുത്ത വീട്ടിലെ സരോജ ചേച്ചിയോടാണ് സംസാരിച്ചത്. അമ്മയുടെ സങ്കടങ്ങൾ മാറുന്ന ഇത്തരം ചില സംസാരങ്ങളെ കുറിച്ച് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു എങ്കിലും മൗനം ചിലയിടങ്ങളിൽ അത്ര ബുദ്ധിമുട്ടില്ലാത്ത ഒരു ഔദാര്യമാണ്..  നിരന്തരം പിന്നിലേയ്ക്ക് വലിക്കുന്ന അമ്മവാക്കിനു പകരം വെറുതെ നിന്നാലും തോളിൽ തട്ടി അച്ഛൻ യാത്രയ്ക്ക് തയ്യാറായി നിൽക്കുമ്പോൾ പറയുന്ന രണ്ടു വാക്കുകൾക്ക് വേണ്ടി ബസ് വന്നതറിഞ്ഞിട്ടും പൂമുഖത്തു വെറുതെ കാത്തിരുന്നിട്ടുണ്ട്.
എന്നാൽ വെറും രണ്ടു മാസമേ എടുത്തുള്ളൂ എന്റെ ഏകാന്തത ഹോസ്റ്റൽ മുറിയുടെ ബഹളങ്ങളിലേയ്ക്ക് ഒട്ടി ചേരാൻ. അമ്മയുടെ വരണ്ട വർത്തമാനങ്ങൾ വീട്ടിലെ ഇരുട്ട് മുറികളിലും സരോജ ചേച്ചിയുടെ ശ്വാസഗതിയിലും ഒതുങ്ങി പോകുന്നതറിഞ്ഞു എനിക്ക്ഇ ടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ചിരി വരാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഹോസ്റ്റൽ റൂമുകൾ ഇപ്പോൾ "ചിന്ന വീട് " പോലെയെന്ന് നിത്യ പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ മുതലാണ് ചിരി തുടങ്ങിയത്. എങ്കിലും വീട് എന്ന ഓർമ്മ അമ്മയിലേയ്ക്കും സന്ധ്യയിലേയ്ക്കും അച്ഛന്റെ ആത്മവിശ്വാസത്തിലേയ്ക്കും മെല്ലെ ചാഞ്ഞിറങ്ങി. 

No comments:

Post a Comment