Thursday, October 6, 2016

കറുപ്പിന്റെ രാഷ്ട്രീയം..-1

"കറുപ്പിന്റെ രാഷ്ട്രീയമോ? നിങ്ങളെല്ലാവരും കൂടി ആ ഒരു വാക്കിനെ രാഷ്ട്രീയവത്കരിച്ചതാണെന്നേ ഞാൻ പറയൂ... "
ദിയ ചർച്ചയ്ക്ക് ചൂട് പകർന്നു കൊണ്ടു കമന്റിട്ടു.
"നിനക്കെങ്ങനേ തോന്നൂ, സവർണ പ്രതിനിധികളുടെ നാവിനു എപ്പോഴും ഒരു എല്ലില്ലായ്മയുണ്ട്" , വിനയ് പ്രതികരിച്ചു..
നിമിഷങ്ങൾ കൊണ്ടാണ് ആ പോസ്റ്റിന്റെ ലൈക്ക് നൂറിന് മുകളിലെത്തിയത്. വിസ്തരിച്ച ചർച്ചയിൽ ആദ്യമൊന്നും പങ്കു കൊള്ളാതെ എനിക്ക് മാറി നിൽക്കേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു. താര ദിലീപ് എന്ന പ്രൊഫൈലിൽ പല്ലു മുഴുവൻ കാട്ടി ചിരിക്കുന്ന ബ്ളാക്ക് ആൻഡ് വൈറ്റ് ചിത്രത്തിന് താഴെ അര മണിക്കൂർ മുൻപിട്ട പോസ്റ്റ് ഇങ്ങനെ വായിക്കാം :
ഞാൻ കറുപ്പല്ല,  തേനിന്റെ നിറത്തിനെ കറുപ്പെന്നു ആരും വിളിക്കാറില്ലല്ലോ... പക്ഷെ കുട്ടിക്കാലം മുതൽ ഞാൻ കേട്ട ആക്ഷേപങ്ങൾ... കറമ്പി, എണ്ണക്കറമ്പി, അങ്ങനെ അങ്ങനെ... എന്നാലും   ഇപ്പോഴത് കേൾക്കുന്നത് എനിക്കൊരു ഹരമാണ്... കാരണം കറുപ്പിനും രാഷ്ട്രീയമുണ്ട്... പലരും അടിച്ചമർത്തിയ ഒരു ജനതയുടെ രാഷ്ട്രീയം... "-
മറുപടി എന്തിടണം ... വരട്ടെ, എന്താകുമെന്നറിയട്ടെ..

"ജാതിയുടെ അഹങ്കാരം ഇപ്പോഴും എല്ലാവർക്കും ഉണ്ട്, അതെത്ര പറഞ്ഞാലും ഇല്ലാതാകാൻ പോകുന്നില്ല". - അഷറഫ്.

"കറുപ്പു നിറമുള്ളവർക്കും ഒരു മണമുണ്ട്, പക്ഷെ എനിക്കിഷ്ടമാണ് ആ മണം, കറുത്ത പെണ്ണുങ്ങൾക്ക്‌ വല്ലാത്ത അഴകാണെ..". - അൻസാർ
അൻസാറിനല്ലെങ്കിലും ഒരു ഇളക്കമുണ്ട്  . ഇത്തരം എത്ര പേരെ എന്നും കാണുന്നു, പ്രതികരിക്കാൻ നിന്നാൽ പിന്നെ അതിനേ നേരം കാണൂ . ചില സമയങ്ങളിൽ നിശബ്ദതയാണ് ഏറ്റവും ശക്തമായ മറുപടിയെന്നു പറഞ്ഞത് അവളാണ്. ആഗി. അറിയുന്ന കാര്യം തന്നെ പക്ഷെ എത്ര അറിയാമെങ്കിലും ചിലർ ചിലതു പറയുമ്പോൾ ആ വാചകത്തിനു മുൻപെങ്ങുമില്ലാത്ത പ്രകാശം വന്നു നിറയുന്നു. അവിടെ നക്ഷത്രങ്ങൾ വന്നു ഒളിച്ചിരിക്കുന്നു. ആഗിയെ കുറിച്ചോർത്തപ്പോൾ എന്തേ നെഞ്ചിൽ എന്തോ വന്നു നിറഞ്ഞു തുളുമ്പുന്നു?. ഇതിപ്പോ ആദ്യമായല്ല ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് നെഞ്ചിലെന്തോ തുളുമ്പി വന്നു, കുത്തിമറിഞ്ഞു ഒടുവിൽ ഒരു ശാന്തമായ പുഴപോലെ ശബ്ദമില്ലാതെ ഒഴുകി മറയുന്നു... ആ എന്തോ ആകട്ടെ!
മടിയിലെ ലാപ്പിൽ നിറയുന്ന കറുത്ത അക്ഷരങ്ങളിലേക്ക് ചിന്തകളുടെ ഭാരം വന്നു വീഴുന്നു ,
ഇത്തിരി നിശ്ശബ്ദതയ്ക്കുള്ള ഇടം തരൂ ... ... പക്ഷെ വിഷയം കറുപ്പും ഒക്കെ ആയതുകൊണ്ടാകാം അഭിപ്രായങ്ങളുടെ പെരുമഴക്കാലം. ഇടയ്ക്കിടയ്‌ക്കൊക്കെ നമ്മളിങ്ങനെ ആൾക്കാരുടെ ചങ്ക് കലക്കുന്ന പോസ്റ്റുകൾ ഇട്ടാലേ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന തോന്നലുണ്ടാകുന്നുള്ളൂ... ആഗി പറയുന്നു.
അവൾ പോയി തുലയട്ടെ...

-"വിനയ് താൻ കണ്ടില്ലേ കഴിഞ്ഞ മാസം ഒരു സ്ത്രീ വെളുത്ത ശരീരത്തിൽ കറുപ്പണിഞ്ഞു കൊണ്ടു കറുത്ത നിറമുള്ളവരുടെ ദുഃഖം അറിയാൻ നഗരത്തിലൂടെ ഇറങ്ങി നടന്നത്? അവരെന്തു നേടി? ചുമ്മാ ഒരു ഷോ, പിന്നെ ഒരു പുസ്തകം, പ്രശസ്തി. എന്നാൽ അതേ തരത്തിൽ ഒരു ജന്മനാ കറുത്ത പെൺകുട്ടി പുസ്തകമെഴുതിയാൽ കിട്ടുമോ? പറയാനെളുപ്പമാണ് വിനയ്...'"
ദിയ രോഷം കൊള്ളുന്നു.
ഇത്തിരി നേരം കഴിഞ്ഞു വിനയുടെ മറുപടി വരാൻ, അപ്പോഴേക്കും ഇടയിൽ വന്ന ചില കമൻറുകൾ അവഗണിക്കുകയാണ് നല്ലത്.. യാതൊരു കാര്യവുമില്ലാതെ ഇടയ്ക്ക് ചിലർ വന്നു തോണ്ടി നോക്കും. പെണ്ണിന്റെ പോസ്റ്റല്ലേ... അങ്ങനെയൊക്കെ ഉണ്ടാകും.
- "താൻ ഇത്തരത്തിൽ പറയും. പക്ഷെ അവർ ഒരു പ്രതീകമാണ്, അതുപോലും മനസ്സിലാകാതെ പ്രതികരിച്ചോളും. കറുത്തവൻ പറഞ്ഞാൽ ആരും കേൾക്കില്ല എങ്കിൽ അവർക്കു വേണ്ടി പറയാൻ ആരെങ്കിലും വേണ്ടേ? ആ അവസ്ഥയിൽ ആയാലല്ലേ അവർ നേരിടുന്ന അവസ്ഥകളെ തിരിച്ചറിയാനും പ്രതികരിക്കാനും പുസ്തകമെഴുതാനും കഴിയൂ... "
വിനയ്.
-"യാഥാർത്ഥത്തിൽ കറുത്ത വിപ്ലവം തുടങ്ങിയത് നങ്ങേമയല്ലേ..."
ആതിര
-"നങ്ങേമ്മയാരാ ആതിരേ.."
വീണ്ടും അൻസാർ
-"എനിക്കും തോന്നീട്ടുണ്ട് അത്. ശരിക്കും വിപ്ലവം തുടങ്ങുന്നത് നിറത്തിന്റെ രസതന്ത്രത്തിലാണ്. മുലക്കരത്തിന് എതിരെ സ്വന്തം ജീവൻ പോലും നഷ്ടപ്പടുത്തി വിപ്ലവം നയിച്ചവളാണ് നങ്ങേമ. അവരുടെയത്ര സ്ത്രീ ഫെമിനിസ്റ്റുകൾ ഇന്നുണ്ടോ... "
വിനയുടെ മറുപടി
-"നങ്ങേമ എന്ന ദളിത സ്ത്രീയാണ് ആദ്യത്തെ ഫെമിനിസ്റ്. "
വീണ്ടും ആതിര...
ചർച്ച ആവശ്യമില്ലാതെ കാട് കയറുകയാണ്. പക്ഷെ കറുപ്പിന്റെ രസതന്ത്രം ഇവരെയൊന്നും ബാധിക്കുന്നില്ലല്ലോ, വെറും ചർച്ചകൾക്കപ്പുറം ഇവരൊന്നും കറുപ്പല്ലല്ലോ, എന്നാലും എന്തെങ്കിലും പെൺവിഷയം കണ്ടാൽ ചർച്ചയ്ക്ക് മനുഷ്യർക്ക് ഒരു മടിയുമില്ല.
മറുപടികൾ ചിലയിടങ്ങളിൽ അനിവാര്യമായതു കൊണ്ട് മാത്രം നൽകപ്പെടേണ്ടതാണ്... ചിലപ്പോൾ മറുപടികൾ അർത്ഥശൂന്യമാകും, അത്തരം ഇടങ്ങളിൽ വാക്കുകൾക്ക് മേൽ കുതിരകയറ്റം നടത്തരുത്. നിശബ്ദതയാണ് ഏറ്റവും വലിയ സമരായുധം, വീണ്ടും ആഗിയുടെ വാക്കുകളിൽ പ്രകാശം പരക്കുന്നു.
ലാപ്പിന്റെ കറുത്ത ഇത്തിരി കുഞ്ഞൻ കട്ടകളിൽ എനിക്ക് വാക്കുകളെ കൊരുത്തിടേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു..
-"എനിക്കറിയില്ല എന്തിനു ഇതിൽ ആണും പെണ്ണും എന്നു വേർതിരിവെന്ന് . ഒരു പുരുഷൻ അവൻ നിറം കുറവാണെങ്കിലും വിവാഹം കഴിക്കുന്ന പെണ്ണ് വെളുത്ത നിറമായിരിക്കണം. സ്ത്രീകൾക്ക് മുഖം വെളുക്കാൻ ക്രീമുകൾ. കറുപ്പിന് ഏഴഴക് എന്നു പറഞ്ഞാലും മുഖം കറുപ്പാക്കാൻ ഇവിടെ എത്ര കമ്പനികൾ ക്രീം ഇറക്കുന്നുണ്ട്? ഞാൻ ദളിതയല്ല. എന്റെ അമ്മ വെളുത്തതാണ്, അച്ഛന്റെ നിറമാണ് എനിക്ക്. പക്ഷെ എനിക്ക് ദളിതരോ നായരോ നമ്പൂതിരിയെ തമ്മിൽ പ്രത്യേകിച്ചു ഒരു വ്യത്യാസവും തോന്നീട്ടില്ല. അത്ര വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നും നിറത്തിൽ എനിക്ക് അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്നിട്ടില്ല, ഒരുപക്ഷേ ജാതിവാല് അന്ന് കൂടെ ഉണ്ടായിരിട്ടുള്ളത് കൊണ്ടാവണം. ഇന്നതിന്റെ പ്രസക്തിയില്ലായ്മ എനിക്ക് നന്നായറിയാം. അപമാനിക്കപ്പെടേണ്ടവർ എന്നും അപമാനിക്കപ്പെട്ട കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. നിറം കൊണ്ടായാലും ജാതി കൊണ്ടായാലും. ഞാൻ വളരെ സെയ്ഫ് സോണിൽ ജീവിക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീയാണ്. ഇത്തിരി കറുപ്പു കലർന്നു എന്നത് കൊണ്ട് ഞാൻ ഭർത്താവിനാൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടില്ല, പക്ഷെ അങ്ങനെ നിരാസത്തിന്റെ പടുകുഴിയിൽ വീണവരെ എനിക്കറിയാം. അവരോടൊക്കെ ഞാൻ എപ്പോഴും ഐക്യദാർദ്ധ്യപ്പെട്ടു കൊണ്ടേയിരിക്കും. കറുപ്പു പൂശി ജീവിക്കുമ്പോൾ അറിയാം കറുപ്പിന്റെ ദുഃഖം. അങ്ങനെ നടന്നവർ അത് തിരിച്ചറിഞ്ഞു എന്നു തന്നെ ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു. സ്‌കൂൾ കാലങ്ങളിലൊക്കെ പലപ്പോഴും എന്റെ നിറത്തോടു എനിക്കു തന്നെ വെറുപ്പ് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. കളിയാക്കലുകൾ ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്, പിന്നെ ഉരുകി ഉരുകി വെയിൽ വാടാത്തവളായി ഞാൻ പുനർജ്ജനിക്കപ്പെട്ടു. അതുകൊണ്ടു കറുപ്പിന്റെ രാഷ്ട്രീയത്തെ ഞാനറിയുന്നുണ്ട്..."
പിന്നെയും എന്തൊക്കെയോ പറയാൻ  ബാക്കിയുള്ളത് പോലെ . എന്നാൽ പാതിയിൽ നിർത്തി ലാപ് അടച്ചു വച്ച് മറുപടികൾ പോലും നാളത്തേയ്ക്ക് മാറ്റി വച്ചു നാലു വയസ്സുകാരി അന്നൂന്റെ അമ്മ മാത്രമാകേണ്ടതുണ്ട്. പാതി തുറന്നു കിടക്കുന്ന ജനലിലൂടെ രാത്രികൾ വീടിനുള്ളിലേക്ക് കരിമ്പടം വലിച്ചിടുന്നു... അന്നൂനോട് ഏറെ ചേർന്നാണിപ്പോൾ എന്റെ കിടപ്പ് . ഇപ്പോൾ അവൾക്കല്ല എനിയ്‌ക്കാണ് അവളുടെ ചൂട് വേണ്ടത്
അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ എവിടുന്നോ തിരയടിച്ചെത്തുന്നു...
-നീ അച്ഛൻ കുട്ടിയാ... നിറം കൊണ്ടു വരെ...
അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ ഉരുകി പിടിച്ചിരിക്കുന്നു, അതു വിട്ടു പോകാതെ അമ്മയുടെ വെളുത്ത നിറത്തിൽ തൊടാൻ മടിക്കുന്നു... അമ്മ അങ്ങനെയൊന്നുമില്ല... സ്നേഹമുള്ളവളാണ്. എന്നിട്ടും നിലയുറയ്ക്കാതെ സ്വന്തം വീട്ടിലെ മുറ്റത്തേയ്ക്ക് ഒരു സന്ധ്യയ്ക്ക് എനിയ്ക്ക് നടന്നു കയറി ചെല്ലേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു.

Wednesday, October 5, 2016

ഇഴുകിച്ചേരലിന്റെ ദിനരാത്രങ്ങൾ-2

വീട്ടിൽ സന്ധ്യാ നാമങ്ങൾ അത്രയൊന്നും ഉറക്കെ കേട്ടിട്ടില്ലാത്തതിന്റെ കാരണം അച്ഛന്റെ അരികു മൂർച്ചയുള്ള രാഷ്ട്രീയമായിരുന്നു. എങ്കിലും സന്ധ്യയ്ക്കു നിലവിളക്കിന്റെ വെളിച്ചമുണ്ട്, നല്ലെണ്ണയുടെ കൊതിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ഗന്ധവുമുണ്ട്. ഡിഗ്രി കഴിഞ്ഞു എം ബി എയ്ക്ക് കൊച്ചിയിൽ വന്നു  ചേരുമ്പോൾ ഒപ്പം ആ ഗന്ധമുണ്ടായിരുന്നു, നല്ലെണ്ണയിൽ വരട്ടിയെടുത്ത ഒരു കുപ്പി നാരങ്ങാ അച്ചാറിന്റെ കുപ്പിയിലേക്ക് അമ്മയുടെ പാചക നൈപുണ്യം ഒതുങ്ങിക്കൂടിയിരിക്കുന്നു...
ഹോസ്റ്റലുകൾ എപ്പോഴും അവനവനിലേക്ക് ഒതുങ്ങുന്ന കൂടുകളാണ്. അവിടെ ബന്ധങ്ങൾ എപ്പോഴും ആ വലിയ ആർച്ചിന്റെ അപ്പുറത്തു നിൽക്കുന്ന വഴിയോര കാഴ്ച മാത്രമാണ്.

 ആദ്യ മാസത്തിലെ ഹോസ്റ്റലിലെ കുറിച്ചുള്ള കമന്റ് കേട്ടപ്പോഴേ 'അമ്മ പറഞ്ഞു,
-നിന്റെ ഇഷ്ടത്തിന് പോയതല്ലേ, ഞാൻ അപ്പോഴേ പറഞ്ഞിരുന്നു നമ്മുടെ അടുത്ത കോളേജിൽ എം എയ്ക്ക് പോകാമെന്ന്.. അതുകഴിഞ്ഞാൽ ബി എഡ് എടുക്കാരുന്നല്ലോ. പെൺകുട്ടികൾക്ക് എപ്പോഴും നല്ലത് ടീച്ചർ ജോലി തന്നെയാ."
അമ്മമാരുടെ ഈ പതിവ് ഡയലോഗുകളിൽ കുരുങ്ങി മുഖം വീർപ്പിക്കുന്ന അതി സാധാരണ പെൺകുട്ടിയല്ല ഞാൻ എന്ന് അമ്മയ്ക്ക് അറിയാൻ മേലാഞ്ഞിട്ടൊന്നുമല്ല എന്നാലും ഒരു സ്ഥിരം അമ്മവാക്കിന്റെ ചാരുത അതിലുണ്ട്. അറിയാതെ വന്നു പോകുന്ന ചില വാചകങ്ങൾ... മനസിന്റെ സങ്കീർണത വാക്കുകളാകുന്നു . ഞാൻ  അമ്മയുടെ കവിളിൽ ഒന്ന് നുള്ളി ... അപ്പോൾ ഞങ്ങൾ നിന്നത് വീടിന്റെ നടുത്തളത്തിലായിരുന്നു, അവിടെ വച്ച് ഞാൻ എന്റെ പതിവ് വാചകങ്ങൾ ആവർത്തിച്ചു,
-എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും പ്രത്യേകമായി ചെയ്യണം എന്നുള്ള മോഹം അമ്മയ്ക്ക് നന്നായി അറിയാം. പഠിപ്പിക്കാൻ വിടാനുള്ള സാഹചര്യം സാമ്പത്തികമായി ഇല്ലെന്നു വരെയും എനിക്കറിയാം. എന്നിട്ടും എന്തുകൊണ്ടാണ് ഞാനതെടുത്തതെന്നു അമ്മയ്ക്ക് ഉറപ്പില്ലെങ്കിലും എനിക്കുറപ്പുണ്ട്. ഇഷ്ടമില്ലാത്ത ഒന്നിനോട് സന്തോഷ ഭാവത്തിൽ അഭിനയിക്കാൻ എനിക്കാവില്ല, അത്ര തന്നെ. ജീവിക്കണമെങ്കിൽ ഇഷ്ടമുള്ളത് എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ കൂടെ വേണം...-
അമ്മയുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് ഞാൻ നോക്കി... നിർവികാരത അമ്മയാണോ കണ്ടുപിടിച്ചതെന്നു എന്നത്തേയും പോലെ അന്നും ഞാൻ അതിശയിച്ചു.
അന്നത്തെ സന്ധ്യയ്ക്കുള്ള വരവും അതിനെ തുടർന്നുള്ള രാത്രിയും ആ പ്രസ്താവനയും ഗുണമുണ്ടാക്കി, പിന്നെ 'അമ്മ അത്തരമൊരു സംഭാഷണം ആ വീട്ടിൽ കുറഞ്ഞത് എന്റെ മുന്നിൽ വച്ചെങ്കിലും നടത്തിയിട്ടില്ല. അച്ഛൻ മകളുടെ പക്ഷം പിടിക്കുന്നുവെന്ന പതിവ് ചിന്ത കാരണം അച്ഛനോടും അമ്മയത് ചർച്ച ചെയ്യാൻ നിന്നില്ല. പകരം ഒരു മതിലും രണ്ടു മനുഷ്യരും ആയി നിൽക്കുന്ന അടുത്ത വീട്ടിലെ സരോജ ചേച്ചിയോടാണ് സംസാരിച്ചത്. അമ്മയുടെ സങ്കടങ്ങൾ മാറുന്ന ഇത്തരം ചില സംസാരങ്ങളെ കുറിച്ച് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു എങ്കിലും മൗനം ചിലയിടങ്ങളിൽ അത്ര ബുദ്ധിമുട്ടില്ലാത്ത ഒരു ഔദാര്യമാണ്..  നിരന്തരം പിന്നിലേയ്ക്ക് വലിക്കുന്ന അമ്മവാക്കിനു പകരം വെറുതെ നിന്നാലും തോളിൽ തട്ടി അച്ഛൻ യാത്രയ്ക്ക് തയ്യാറായി നിൽക്കുമ്പോൾ പറയുന്ന രണ്ടു വാക്കുകൾക്ക് വേണ്ടി ബസ് വന്നതറിഞ്ഞിട്ടും പൂമുഖത്തു വെറുതെ കാത്തിരുന്നിട്ടുണ്ട്.
എന്നാൽ വെറും രണ്ടു മാസമേ എടുത്തുള്ളൂ എന്റെ ഏകാന്തത ഹോസ്റ്റൽ മുറിയുടെ ബഹളങ്ങളിലേയ്ക്ക് ഒട്ടി ചേരാൻ. അമ്മയുടെ വരണ്ട വർത്തമാനങ്ങൾ വീട്ടിലെ ഇരുട്ട് മുറികളിലും സരോജ ചേച്ചിയുടെ ശ്വാസഗതിയിലും ഒതുങ്ങി പോകുന്നതറിഞ്ഞു എനിക്ക്ഇ ടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ചിരി വരാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഹോസ്റ്റൽ റൂമുകൾ ഇപ്പോൾ "ചിന്ന വീട് " പോലെയെന്ന് നിത്യ പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ മുതലാണ് ചിരി തുടങ്ങിയത്. എങ്കിലും വീട് എന്ന ഓർമ്മ അമ്മയിലേയ്ക്കും സന്ധ്യയിലേയ്ക്കും അച്ഛന്റെ ആത്മവിശ്വാസത്തിലേയ്ക്കും മെല്ലെ ചാഞ്ഞിറങ്ങി. 

Tuesday, October 4, 2016

ശാന്തതയുടെ മുഖം -3

അതുവരെ ജീവിച്ചതിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായ മറ്റൊരു ജീവിതം. എന്റെ മുന്നിലെ മൂന്നു കുഞ്ഞു കട്ടിലുകൾ, പലപ്പോഴും അലങ്കോലപ്പെട്ടും വസ്ത്രക്കെട്ടുകളാലും നിറഞ്ഞു തന്നെ കിടന്നിരുന്നു. അതിലൊന്നിൽ എന്റെ തലയിണയുണ്ട്, വീട്ടിൽ നിന്നും കൊണ്ട് വന്ന സ്വന്തം തലയിണ. ഒരു കാരണവുമില്ലാതെ ചിലപ്പോൾ സങ്കടം വരുമ്പോഴും പഠിച്ചു പഠിച്ച് തലയ്ക്കുള്ളിൽ ഭ്രാന്തൻ വണ്ട് മൂളുമ്പോഴും എന്റെ നിശ്വാസങ്ങൾ ഉരുകി ചേർന്ന തലയിണ... മുറിയുടെ മൂലയിലെ മൂന്നു ജനാലകളുള്ള ഷെല്ഫുകളിൽ ഞങ്ങളുടെ വീടുകളുറങ്ങുന്നു. അമ്മമാരുടെ പ്രാർത്ഥനയും അച്ഛന്റെ കരുതലും വീടിന്റെ മണവും ഞങ്ങളെ പൊതിയുന്നു...
ഹോസ്റ്റൽ റൂമിന്റെ ബഹളങ്ങളിലേയ്ക്ക് ഒരു ശാന്തത വന്നു നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത് പോലെയാണ് ചില നേരങ്ങൾ. ആദ്യമായി ജീസസ് ക്രൈസ്റ്റിനെ സ്വപ്നം കണ്ട ശേഷമാണ് ആ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് ഞാനെത്തിപ്പെട്ടത് . പനിച്ചു വിറച്ചു ചൂടൻ പുതപ്പിന്റെ ഉള്ളിൽ സ്വയംഅന്വേഷണമായിരുന്നു. എപ്പോഴാണ് ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീണു പോയതെന്നറിയില്ല, ശരീരത്തിനുള്ളിൽ നിന്ന് കൂർത്ത മുള്ളുകൾ വന്നു കിടക്കയെ മൂടി പൊതിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു,  അതിനു മുകളിൽ ഉത്തരായനം കാത്ത് കിടക്കുന്ന ഭീഷ്മരെ പോലെ...
മരണം കാത്തു കഴിയുന്ന നിത്യ ദുരിതങ്ങൾക്ക് മേലാണ് ഒരു പ്രകാശം വന്നടിച്ചത്. ആ പ്രകാശത്തിനു മെല്ലെ അരികുകൾ വച്ച് തുടങ്ങി, നിശബ്ദത നിത്യമായ സത്യമായി .
അവിടെയൊരു മുഖമുണ്ടായി. നീണ്ട താടിയും ചെമ്പൻ മീശയും നീല കണ്ണുകളുമുള്ള ഒരു മനുഷ്യൻ...
നീല കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ഒരു കടലൊഴുകി മുറി നിറഞ്ഞു.എനിക്ക് പക്ഷെ ശ്വാസം മുട്ടുന്നേയുണ്ടായിരുന്നില്ല.
വെണ്ണയുടെ നിറമുള്ള കൈകൾ എടുത്തു അനുഗ്രഹം ചൊരിയാണെന്ന വണ്ണം ഉയർത്തിയപ്പോഴാണ് എത്രയോ നാളുകളിലെ അപരിചിതത്വം ആ രൂപത്തിനും എനിയ്ക്കുമിടയിൽ അഴിഞ്ഞു വീണത് . ഒരു പനിനീർ പൂവ് എനിക്ക് മാത്രമായി നീട്ടപ്പെട്ടു, തുടർന്ന് ഞാനൊരു നിലാവ് പോലെയായി തീർന്നു...
കണ്ണു തുറന്നപ്പോൾ രൂപവുമില്ല, കടലുമില്ല... ഏകാന്തതയുടെ നാലു ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ ഇരുന്നു പനിച്ചപ്പോൾ എനിക്ക്ശ്വാസം മുട്ടി. ദൈവങ്ങളോടോ ദൈവ പുത്രന്മാരോടോ കൃത്യമായ ഒരകലം സൂക്ഷിച്ചിരുന്നവൾക്കു മുകളിൽ ഒരു ശാന്തിയുടെ കൈ എങ്ങനെ പതിഞ്ഞു, എന്തിനു പതിഞ്ഞു എന്നോർത്തു എനിക്ക് പലപ്പോഴും അതിശയം  തോന്നിയിരുന്നു . അത് ആഗ്നസ് എന്ന ആഗിയെ കണ്ടു മുട്ടുന്നത് വരെയായിരുന്നു. അവളോടൊപ്പം നഗരമധ്യത്തിലെ ആ പള്ളിയ്ക്കുള്ളിൽ കയറുന്നതു വരെ മാത്രമായിരുന്നു.
ആഗിയെ പരിചയപ്പെട്ടു രണ്ടാമത്തെ മാസത്തിലാണ് അവളോടൊപ്പം ഒരു പള്ളിയിൽ ആദ്യമായി കയറുന്നത്. അതിനു മുൻപ് വരെ പള്ളി എന്നാൽ എന്നോ വായിച്ച ഫിലിപ് ലാർക്കിന്റെ കവിതയിലെ ഞായറാഴ്ചയുടെ ഓർമ്മദിവസങ്ങളായിരുന്നു.
"Once I am sure there's nothing going on
I step inside, letting the door thud shut.
Another church: matting, seats, and stone,
And little books; sprawlings of flowers, cut
For Sunday, brownish now; some brass and stuff
Up at the holy end; the small neat organ;
And a tense, musty, unignorable silence,
Brewed God knows how long. Hatless, I take off
My cycle-clips in awkward reverence."
എത്രയോ തവണ വായിക്കപ്പെട്ടവ... പള്ളിയുടെ കനത്ത ഏകാന്തതയിൽ  ആരെയെങ്കിലും കാത്തിരിക്കാൻ എപ്പോഴും മോഹിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഒരു പകൽ മുഴുവൻ ഇത്തിരി വെളിച്ചത്തിൽ അവിടെ തനിച്ചിരിയ്ക്കാകാനും സ്വപ്നം കണ്ട ഉടലിനോട് താദാത്മ്യപ്പെടുത്തി ക്രൂശിതനെ നോക്കിയിരിക്കാനും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ അതിനു മാർഗ്ഗം ഒരുക്കുന്നതിനും അവൾ വേണ്ടി വന്നു. ആഗി.
"ഒരു പള്ളിയിൽ ആദ്യമായി വരുമ്പോൾ നമ്മൾ ആവശ്യപ്പെടുന്ന മൂന്നു കാര്യങ്ങൾ നടക്കും എന്നാ പറയുന്നേ... എന്തെങ്കിലും പ്രാർത്ഥനകൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ ചെയ്യൂ.."
- എനിക്കങ്ങനെ പ്രാർത്ഥനകൾ ഒന്നൂല്ല ആഗി. ദിലീപിന്റെ ജോലി.... കൊച്ചിയിൽ നിന്ന് മാറാൻ എനിക്ക് വയ്യ...
പിന്നെന്താ....
-ഇയാൾ അന്നുവിൻറെ  കാര്യത്തിൽ ടെൻഷൻ ആവരുതെന്നേ എനിക്ക് പറയാനുള്ളൂ. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ തന്റെ കെയറിങ് കുറച്ച് കൂടുതൽ  ആണെന്നാ എനിക്ക് തോന്നീട്ടുള്ളത്.
- ആയിരിക്കാം .. എനിക്ക് അവൾ മാത്രമാണ് ഉള്ളത് എന്നൊരു തോന്നലുണ്ട്.
-ഹഹ... ഭാവിയിൽ ഇയാളൊരു ഉഗ്രൻ അമ്മായിയമ്മയായിരിക്കും നോക്കിക്കോ... പെങ്കൊച്ചിനെ പറഞ്ഞയച്ചാലും അവരുടെ ജീവിതത്തിലേയ്ക്ക് കണ്ണിമയ്ക്കാതെ നോക്കിയിരുന്നു ജീവിതം കോഞ്ഞാട്ടയാക്കുന്ന അമ്മായിയമ്മ
-ഹഹ... ..
ഇത്രയുമൊക്കെ പറഞ്ഞെങ്കിലും അന്നുവിനു വേണ്ടിയും കൊച്ചിയ്ക്ക് വേണ്ടിയും എനിക്ക് അപേക്ഷിക്കേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു . ഇനിയെന്ത്...
-എന്റെ ഏകാന്തതയിലേയ്ക്ക് നീ കൂട്ടായി വരേണമേ....
ആഗി തന്നെ കളിയാക്കിയതാണെങ്കിലും അത് സത്യമായി തീരണേ എന്നും ഞാൻ മുട്ടിപ്പായി  അപേക്ഷിച്ചു.
തിരിച്ചു പോകുന്ന വഴി ദിലീപിനെ കുറിച്ചായിരുന്നു അവൾ ചോദിച്ചതത്രയും.
കൊച്ചിയിലെ തെരുവുകൾക്ക് അറിയുന്നത് പോലെ എന്നെ ആർക്കുമറിയില്ലല്ലോ... വർഷങ്ങളുടെ അലച്ചിലുകൾക്കൊടുവിൽ ദിലീപിനൊപ്പം മറ്റൊരു ജില്ലയിലേക്ക് കൂടേറിയതും ഒടുവിൽ പിന്നെയും ഇവിടേയ്ക്ക് തിരികെയെത്തിയതും. ഇറിഗേഷൻ വകുപ്പിന്റെ എഞ്ചിനീയറിങ് വട്ടത്തിലേയ്ക്ക് ദിലീപിന്റെ ജോലി ഭാരം വർദ്ധിച്ചതും അതിനേ തുടർന്ന് വടക്കൻ കേരളത്തിലേയ്ക്കുള്ള സ്ഥലം മാറ്റവും...ആഴ്ചയിൽ ഒരിക്കലുള്ള വരവും.. എല്ലാം ആഗിയ്ക്കു സുപരിചതമാണെങ്കിലും അവൾ അത് വീണ്ടും എടുത്തിടും. അപ്പോഴെല്ലാം ഒറ്റ പോക്കങ് പോകാൻ എനിക്ക് തോന്നാറുണ്ട് . ഹോസ്റ്റലിൽ നിന്ന് ഒരിക്കൽ കണ്ടെടുത്ത ഏകാന്തതയുടെ കൈപിടിച്ച് കൊച്ചിയിലെ തിരക്കുള്ള തെരുവുകളിൽ കൂടി നടക്കുന്ന ഒരു നടപ്പ്... അത് കേൾക്കാൻ ആഗിയ്ക്ക് പ്രത്യേക താൽപ്പര്യമുണ്ട്. കാരണം അവളുടെ ചിത്രങ്ങളിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട വിഷയവും അത് തന്നെയായിരുന്നല്ലോ. പെണ്ണും ഏകാന്തതയും ഫ്രസ്‌ട്രേഷനുകളും ...
അവളുടെ ചിത്രങ്ങൾക്ക് പോലും ഏകാന്തതയുടെ പർപ്പിൾ നിറങ്ങളായിരുന്നു അധികവും. അതേ ഏകാന്തത തന്നെയല്ലേ അവളെ എന്നോട്  ഇത്രയധികം ഒന്നിപ്പിച്ചതെന്നു ചോദിച്ചാൽ ആവോ... എന്ന ഉത്തരം ഒരേ സമയം രണ്ടു പേരും പറയും. ഭൂമിയിലെ ഏകാന്തവതികളായ പെണ്ണുങ്ങൾക്കെല്ലാം ആയിടയ്ക്ക് എന്റെ മുഖമാണെന്നു എനിക്ക് തോന്നി തുടങ്ങീരുന്നു. ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരേ നിറത്തിലുള്ള വിരിപ്പുകൾ വിരിച്ചിടുന്നു, ഒരേ നിറത്തിൽ ആകാശം പൊഴിയുന്നു, ഒരേ പോലെ കാറ്റിനെ മണക്കുന്നു, നനവിന്റെ കണ്ണീരാഴങ്ങൾ പോലും ഒരേ ആഴത്തിൽ അറിയുന്നു... അതേ ഏകാന്തതയെ ആഗിയും തൊടുന്നു...

Monday, October 3, 2016

ഇലഞ്ഞിപ്പൂവിന്റെ ഗന്ധത്തിൽ.. 4

ഇലഞ്ഞി മരത്തിന്റെ പൂക്കൾക്ക് കൊതിപ്പിക്കുന്ന ഗന്ധം മാത്രമല്ല ഉള്ളത്, അരമണിക്കൂറിലധികം ഇലഞ്ഞിയുടെ ചുവട്ടിലിരുന്നാൽ അത് ശരീരത്തിനുള്ളിലോ പുറത്തോ ഉള്ള നമ്മുടേതായ എന്തോ ഒന്നിനെ വലിച്ചിഴച്ചു കൊണ്ട് പോകുന്നത് പോലെ തോന്നും. ഗന്ധങ്ങളിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന യക്ഷീ സാന്നിധ്യം. എങ്കിലും ഇലഞ്ഞിയും അത് പൂത്തമണവും എവിടെയാണെങ്കിലും മൂക്കു പിടിച്ചെടുത്ത്‌, അങ്ങോട്ടേയ്ക്ക് ആകർഷിപ്പിക്കും. അത് ഇലഞ്ഞിയുടെ പ്രത്യേകതയാണ്. ശാസ്ത്രീയമായി ഇതിനു അടിത്തറയുണ്ടോ?-
ഫെയ്‌സ്ബുക്കിലെ അന്നത്തെ എന്റെ പോസ്റ്റിതായിരുന്നു .ഫ്‌ലാറ്റിലെ പൊക്കത്തിൽ നിന്ന് നഗരത്തിന്റെ വക്കിലെ ഇലഞ്ഞിമരത്തിലേയ്ക്ക് ഞാൻ വെറുതെ നോക്കി. പൂക്കൾ രാത്രിയെ വെല്ലു വിളിച്ചു കൊണ്ട് വിടർന്നു തുടങ്ങുന്നു, തണുപ്പും കൊതിയും ഒന്നിച്ചു ചേർത്ത രാത്രിയെ എങ്ങനെ മറികടക്കും എന്നാലോചിച്ചു  ഏറെ നേരം അന്നുവിനോപ്പം കിടന്നു. ജോലികൾ ഏകദേശം തീർത്തിട്ടുണ്ട്. ഷെഡ്യൂൾ ചെയ്തു വച്ച സമയം കഴിഞ്ഞും ഇരുന്നു ജോലി ചെയ്യുന്ന നല്ലവളായ താരയിൽ നിന്നും കൃത്യമായ സമയം മാത്രം നോക്കി ജോലി ചെയ്യുന്ന ഫ്രീലാൻസ് സോഷ്യൽ നെറ്റ് വർക്ക് അനലിസ്റ്ലേക്കുള്ള ദൂരം ആ കിടപ്പിൽ കിടന്നും ഞാൻ ആലോചിച്ചു.
പോയി തുലയട്ടെ...എല്ലാം..
ആ നിമിഷം ഒരു മേഘമായി പറക്കാനും ഇലഞ്ഞിപ്പൂവുകളുടെ പൂമെത്തയിൽ കിടന്നുറങ്ങാനും കൊതി വരുന്നു. മേഘം പെയ്തു തുടങ്ങിയോ...
പോസ്റ്റ് ഇട്ടിട്ടു ലാപ്പ് അടച്ചു വച്ച് ദിലീപ് ബാക്കി വച്ചിട്ട് പോയ തണുത്ത ബിയർ കുപ്പിയിലേക്ക് എന്റെ കൈ അറിയാതെ നീങ്ങി തുടങ്ങി . ആകെപ്പാടെ കൊതിപ്പിക്കുന്ന ക്ഷണങ്ങളാണ്
മുക്കാൽ കുപ്പിയോളമുള്ള ബിയറു കുപ്പിയും , പുറത്തേയ്ക്കു തള്ളി നിൽക്കുന്ന ഇത്തിരി വരാന്തയും മോഹിപ്പിക്കുന്ന മഞ്ഞ ഇലഞ്ഞി പ്പൂക്കളുടെ ഗന്ധവും ഇപ്പോഴും ഉറങ്ങിയിട്ടില്ലാത്ത നഗരവും .
ലോകത്തിലെ ഏതു സുഖങ്ങളും അപ്രസക്തമാകുന്നു ഒരിടത്താണു ഞാൻ നിൽക്കുന്നത്  . കയ്യിലുള്ള തണുത്ത ബിയറിനും കൊതിപ്പിക്കുന്ന ഇലഞ്ഞിപ്പൂമണത്തിനും സുഖമുള്ള ഒരു ചുംബനത്തിനുമിടയിൽ ഞാൻ ഞെരുങ്ങുന്നു
Tu saath hai, o din raat hai
Saaya saaya, maahi ve! maahi ve!
Meri har baat mein saath tu hai
Mahi Ve.. Maahi Ve..
Mere saare haalaat tu
Maahi ve aye aye ye..
 പകലും രാത്രിയും നീ എന്നോടൊപ്പമുണ്ട്..
എല്ലാ നിഴലുകളിലും എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവനേ...
എന്റെ എല്ലാ വാക്കുകളിലും നീയുണ്ട്...
എന്റെ എല്ലാ അവസ്ഥകളിലും നീ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു, എന്റെ പ്രിയമുള്ളവനെ....
 ഹൈവേയിലെ എ ആർ റഹ്‌മാന്റെ പാട്ടിനൊത്ത് ആർത്തു വിളിക്കുന്ന ആലിയ ഭട്ടിനെയാണ് ഓർമ്മ വരുന്നത്. രാത്രികളെയൊക്കെ ഭേദിച്ച് അത്തരം ഒരു ആർത്തുവിളി എന്നും ഉണ്ടാകണം എന്ന് തോന്നുന്നുണ്ട്. അതിലെ ഏറ്റവും മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ശബ്ദം എന്റേതായിരിക്കണം. ഒരു ശബ്ദത്തിൽ ഒരായിരം ശബ്ദങ്ങൾ ഉണർന്നു തുടങ്ങണം, പിന്നെ കറുത്ത ആകാശത്തു പോയി പ്രതിധ്വനിച്ചു അകലങ്ങളിൽ എവിടെയൊക്കെയോ എത്തണം. ആ ശബ്ദം എന്നും നിലനിൽക്കണം, ശബ്ദമെത്താത്ത വിദൂരങ്ങളിൽ പോയി നിലവിളികളുയർത്തണം, പിന്നെ ആലിയാ ഭട്ടിനെ പോലെ....
അപൂർണമായ ചിന്തകളിലേക്ക് തണുത്ത ബിയർ വന്നു വീഴുന്നു.
ഒറ്റയ്ക്ക് കഴിക്കുന്ന ഓരോ ഗ്ളാസ് ബിയറിലും നീ എന്നെ കാണണം കേട്ടോ... ദിലീപിന്റെ സംസാരം ഒരു പ്രതിധ്വനി പോലെ കേൾക്കുന്നു. വല്ലപ്പോഴും മാത്രമാണ് തമ്മിലൊന്നിച്ചുള്ള മദ്യപാനം. ദിലീപിന് മദ്യപിക്കണമെങ്കിൽ ഒന്നുകിൽ നല്ല സുഹൃത്തുക്കൾ വേണം അല്ലെങ്കിൽ താരാ ദിലീപെന്ന ഞാൻ . ഒറ്റയ്ക്ക് അടിയ്ക്കാൻ ദിലീപിന് താൽപ്പര്യമില്ല, അതും ഹോട്ട് ഡ്രങ്ക്സുകളോടാണ് ഇഷ്ടം.എനിക്ക് എന്തും പോകും. പക്ഷെ ചില അപൂർവ്വം ബ്രാൻഡുകൾ ഹോ... സഹിക്കാൻ വയ്യ
ഒരിക്കൽ ദിലീപിന്റെ ഇഷ്ടത്തിന് വഴങ്ങി ഏതോ ബ്രാണ്ടിയുടെ ഒരു പെഗ് കഴിച്ചതേ ഓർമ്മയുള്ളൂ 3 ദിവസം തുടർന്ന് തലവേദന, നാലാമത്തെ ദിവസം ആ നേർത്ത തലവേദന പനിയോടെ അവസാനിച്ചെങ്കിലും പിന്നീടൊരിക്കലും ദിലീപും അതിനു നിർബന്ധിച്ചിട്ടില്ല. കാരണം ആ മൂന്നു ദിവസങ്ങളിലും കണക്കറ്റു ദിലീപിനെ ഞാൻ ചീത്ത വിളിച്ചിരുന്നെന്നു പകുതി ബോധത്തിലും എനിക്കോർമ്മയുണ്ട് .
ഒമർഖയ്യാമിനെ ഒക്കെ സമ്മതിക്കണം, തണുത്ത നിലാവും മദ്യചഷകവും കൂടെ നീയും....
നീ വേണമെന്നില്ല, പകരം ഈ തണുത്ത ഗന്ധമുള്ള ഇലഞ്ഞി പ്പൂവുണ്ടല്ലോ...  ഒരു നക്ഷത്രം പറന്നു പോകുന്നുണ്ട്, പാതിമുറിഞ്ഞ ഏതോ സ്വപ്നം പറന്നു പോകുന്നത് പോലെ. ചിറകു വച്ച ആരുടെയോ കവിത പറന്നു പോകുന്നത് പോലെ. ഈ സമയം എന്താഗ്രഹിച്ചാലും അത് നടക്കുമെന്ന് ആരോ പറഞ്ഞിരുന്നു... ആഗിയാണോ... എന്ത് പറഞ്ഞാലും അത് അവളാണെന്നു തോന്നുന്ന ഈ ചിന്താഗതി മാറ്റണമെന്നു തന്നെ ഞാനുറപ്പിച്ചു. മുറിഞ്ഞ നക്ഷത്രത്തിനോട് ഹൃദയം ചേർത്ത് വച്ച് മനസ്സിനോട് മെല്ലെ പറഞ്ഞു...
"നിന്നെ ഒരിക്കൽ കൂടി ചുംബിക്കണം..."
എന്റെയുള്ളിൽ നിന്നല്ലാതെ മറ്റെവിടെനിന്നോ ക്ഷണിക്കാത്ത പോലെ തിക്കി തിരക്കി വന്ന വാക്കുകളുടെ വക്ക് കൊണ്ട് എനിക്ക് മുറിഞ്ഞു. പ്രകാശത്തിലെ ഇത്തിരി ഇടത്തിലൊളിച്ചു അപൂർണനായ നക്ഷത്രം അതിവേഗത്തിൽ പറന്നു പോയി. കൈവിട്ടു പോയ വാക്കുകളിലെ അമ്പരപ്പിൽ വഴുതി നിൽക്കാതെ അടഞ്ഞു പോകുന്ന കണ്ണുകളിലേയ്ക്ക് ഇലഞ്ഞി ഗന്ധത്തെയൊളിപ്പിച്ചു, കുപ്പിയിലെ അവസാന തുള്ളിയും വായിലേക്കിറ്റിച്ചു ഞാൻ നിസ്സംഗയായി , നിഷ്കളങ്കയായ അന്നുവിന്റെ ചൂടിലേക്ക് ചേക്കേറി.

കലാശരീരങ്ങൾ 5

some people are artists ,but some themsleves are art . സ്ത്രീകൾക്ക് ഇത്രയും മനോഹരമായി യോജിക്കുന്ന ഒരു കോട്ട് ഉണ്ടാകുമോ? ഫഹദ് അലെൻസിയുടെ ഒരു ട്വീറ്റിൽ നിന്നും ലക്ഷങ്ങൾ ഷെയർ ചെയ്തു കൊണ്ട് പോയ കോട്ട്. അയാൾ ഒരു ആർട്ടിസ്റ്റായതു കാരണം അതിനെ ആ വാക്കുമായി ചേർത്ത് വച്ചു. കലയുമായും സാഹിത്യവുമായും ഒക്കെ ബന്ധപ്പെടുത്തി ഈ കോട്ടിനെ മാറ്റി മറിക്കാനുള്ള എന്തൊക്കെ സാധ്യതകളുണ്ട്... ആ ചിന്തയെ ഒന്നുകൂടി ഉറപ്പിയ്ക്കാൻ വേണ്ടിയായിരിക്കണം പോയട്രി ഇൻസ്റ്റലേഷൻ എന്ന ന്യൂജനറേഷൻ കവിതാ മുഖം ദർബാർ ഹാളിൽ വന്നത്  . കവിതകളെ വായനയുടെ അനുഭൂതിയിൽ നിന്നും കാഴ്ചയുടെ പ്രസരിപ്പിലേയ്ക്ക് കൊണ്ട് വന്ന ലോകത്തിലെ തന്നെ ആദ്യത്തെ കവിതയുടെ അദ്‌ഭുതം. കാഴ്ചയും കേൾവിയും ബുദ്ധിയും ഓർമ്മയും ഒരേ സമയം പ്രവർത്തിക്കാനുള്ള ഇടം. വായിച്ച കവിതകളാണെങ്കിൽ പോലും അവ ദൃശ്യവത്കരിക്കുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന പ്രത്യേക സുഖത്തെ കുറിച്ച് ഒരിക്കൽ ഒരു ചർച്ച ഉണ്ടായിരുന്നു...
ഏറെ വരിക്കാരുള്ള മലയാളത്തിലെ സാഹിത്യ മാസികയിലെ ഏറെ ആകർഷകമായ ഒരു ചർച്ചയായിരുന്നു അത്.
ഒരു എഴുത്തുകാരൻ പറയുന്നു,
- വായനയെ ദൃശ്യവത്കരിക്കാനുള്ള മോഹമൊക്കെ നല്ലതു തന്നെ പക്ഷെ ഏറെ നേരം ഓർമ്മകളെ തടഞ്ഞു നിർത്താൻ ബുദ്ധിമുട്ടുന്ന എന്നെ പോലെയുള്ള വയസ്സായവർക്കു ദൃശ്യവത്കരണത്തെ അത്രയ്ക്കൊന്നും പിന്തുടരാൻ പറ്റുമെന്നു തോന്നിയിട്ടില്ല.-
വാർദ്ധക്യം ഓർമ്മകളെ ശുഷ്കിച്ചു കളയുന്ന ഒരു മിന്നൽപ്പിണരാണെന്നും അതേൽപ്പിക്കുന്ന ആഘാതം ചില സമയത്തു താങ്ങാൻ ഏറെ ബുദ്ധിമുട്ടാകുമെന്നും അദ്ദേഹം ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് മാസികകളിലൂടെ പറയുന്നത് സ്വയം വാർദ്ധക്യം അംഗീകരിക്കുകയും അതിനാലാണ് എഴുത്തു നിർത്തിയതെന്നു വായനക്കാർ അംഗീകരിക്കണം എന്നുള്ള മോഹമായിരിക്കാം ..
- കാലം മാറുമ്പോൾ അതനുസരിച്ചു ഉറപ്പായും മാറേണ്ടതാണ് കവിതയും. അല്ലാതെ എന്നും ഒരേ പോലെ നിൽക്കാനാണെങ്കിൽ എന്താണ് മാറ്റങ്ങൾ. കവിതയും സാഹിത്യവും കലയുമൊക്കെ മാറണം. അല്ലാതെ എന്ത് വിപ്ലവമാണ് സാഹിത്യത്തിൽ നിങ്ങൾ പുതു തലമുറക്കാർ കൊണ്ട് വരാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്-
മധ്യവർത്തിയായ കവിയുടെ ശബ്ദങ്ങൾക്ക് ഈയിടെയായി പ്രസക്തി തെല്ലു കൂടിയിട്ടുണ്ട്, കാരണം സാഹിത്യ അക്കാദമി ഒരിക്കൽ നൽകിയ പുരസ്കാരം ഉത്തരേന്ത്യയിലെ ഒരു എഴുത്തുകാരന്റെ നേർക്ക് മതഭ്രാന്തന്മാർ ബോംബെറിഞ്ഞു എന്ന കാരണത്തിന് തിരികെ നൽകി അപ്പോൾ വാർത്തയിൽ താരമായി നിൽക്കുന്ന കവിയായിരുന്നു അദ്ദേഹം.
-മാറ്റങ്ങൾ ഏറെ സംഭവിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ. കവിതകളിൽ പ്രത്യേകിച്ചും. സോഷ്യൽ മീഡിയയുടെ ഒക്കെ വരവോടെ കവിതയെ ഏറെ ദൂരം മുന്നോട്ടു കൊണ്ട് പോകാൻ ഇന്ന് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഉത്തരാധുനികതയഞ്ജം കഴിഞ്ഞു ഫെയ്‌സ്ബുക്കിയൻ കവികളുടെ യുഗമാണിത്. നല്ലതും ചീത്തയുമായ എഴുത്തുകാരുണ്ടാകാം. പക്ഷെ ഏതിനും വായനക്കാർ ഉണ്ടാകുമെന്നാണ് അതിന്റെ പ്രത്യേകത. നല്ലതും ചീത്തയും വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നുണ്ട്. മോശമായി എഴുതുന്നവർ നല്ലതിലേയ്ക്ക് സഞ്ചരിയ്ക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ട്, നിരന്തരമായി എഴുതി ചിലപ്പോൾ അവരതു നേടുന്നുണ്ട്. മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നുണ്ട്.-
ബിംബവത്കൃതമായ കവിതകളെ ആധുനിക കാവ്യ ലോകത്തിനു കാട്ടിക്കൊടുത്ത ഉത്തരാധുനികനാണ് കക്ഷി. വായ് തുറന്നാൽ രതിയും , പെണ്ണും, മുലകളും, ആർത്തവവും മാത്രമായി പോകുന്നുണ്ട് ഈയിടെയായി ഇഷ്ടന്റെ കവിതകൾ .

പോയട്രി ഇൻസ്റ്റലേഷൻ കാണാൻ പോയി വന്നു ആദ്യമായി ഫെയ്‌സ്ബുക്കിൽ ഒരു പോസ്ടിടാമെന്നു തോന്നിയ നേരത്താണ് ഫഹദിന്റെ വാചകങ്ങൾ എവിടെയോ കണ്ടിട്ടുണ്ടെന്ന് ഓർത്തതും വെറുതെ നെറ്റിൽ തിരഞ്ഞതും. വാക്യങ്ങൾ മാറ്റിയാലും അർത്ഥം മാറാൻ പോകുന്നില്ല.
because I am Myself a poetry installation ... സ്വയം ഒരു ഇൻസ്റ്റാലേഷനായി മാറപ്പെടുന്നതിന്റെ സാധ്യതകൾക്കുള്ളിൽ അന്നത്തെ ചിന്തകളെ ഒഴുക്കി വിടാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ തന്നെ ആഗ്നസ് വീണ്ടും അതിലേയ്ക്ക് ഊർന്നിറങ്ങി . അവൾക്കു ഏറെ ഇഷ്ടമുള്ള വരികളാണിത്.
-"വരക്കാരിയായി ജീവിക്കാനല്ല സ്വയമൊരു വരെയായി മാറാനാ എനിക്കിഷ്ടം... കുറെ നിറങ്ങൾ വച്ചു എന്നെങ്കിലും ഒരു പൂർണയായ സ്ത്രീയെ എനിക്ക് വരയ്ക്കണം. അവൾക്കുള്ളിലേയ്ക്ക് എനിക്ക് താമസം മാറ്റണം. അവളെ ഞാനെന്ന പോലെ എല്ലാവരും ആരാധിക്കണം. ആ ചിത്രം കാണുമ്പോൾ , ഇതാ നോക്കൂ ഇതിനുള്ളിലാണ് ചിത്രകാരിയായ ആഗ്നസ് മാത്യുവിന്റെ ജീവിതമെന്നു പരിചയപ്പെടുത്തണം. പിന്നെ എന്ത് വേണം  എനിക്ക്...-
- " ഭ്രാന്തായോ..." -
ആഗിയുടെ ചപലമായ മോഹങ്ങൾക്ക് മുകളിൽ കടിഞ്ഞാൺ ഇടണമെന്ന് പലപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ അവളെ മനസ്സിലാക്കുക എന്ന് വച്ചാൽ ഹിമാലയത്തിൽ പോകുന്നത് പോലെയാണ് .
some people are artists ,but some themsleves are art .സ്വയം കലയായി മാറിയവളും സ്വയം കവിതയായി മാറിയവളും. ഒരേ കടലിൽ തന്നെയാണ് രണ്ടു പേരും രണ്ടു തോണിയിൽ പരസ്പരമറിയാതെ യാത്ര ചെയ്യുന്നതെന്ന് എനിക്കെപ്പോഴും തോന്നാറുണ്ട്. അവളോട് ഇത് പറഞ്ഞാൽ അവൾ ചിരിക്കും. നിനക്കെന്താ എന്നോട് പ്രേമം വല്ലതുമുണ്ടോ എന്ന് ഒരിക്കൽ ചോദിച്ച ചോദ്യം അവളെ തെല്ലും ബാധിച്ചില്ലെങ്കിലും എന്നെ  പൊള്ളിച്ചിരുന്നു. അവളോട് പ്രണയമാണോ? അതോ സ്വയം അവളുടെ പ്രതിഫലനമായി കാണാനുള്ള കൊതിയോ...
അവളെക്കാൾ ഈ ലോകത്തു സ്നേഹിക്കുന്നവർ ഏറെയുണ്ട്, സ്ത്രീകൾ തന്നെ. ഏറ്റവും അടുത്ത കൂട്ടുകാരിയും ഹോസ്ടൽമെറ്റുമായ വീണ, എഴുത്തുമായി ബന്ധപെട്ടു പരിചയപ്പെട്ട ചിലർ, ദിലീപിന്റെ സുഹൃത്തുക്കളുടെ ഭാര്യമാർ, അങ്ങനെ പലരും. പിന്നീതാ ഇവൾ മാത്രം... അത് പ്രണയമൊന്നുമല്ല. പക്ഷെ ഒരു മറയ്ക്കപ്പുറം തങ്ങൾ സ്വയം പ്രതിഫലിപ്പിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു ... കണ്ണാടി പോലെ പരസ്പരം കാണപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു..

Sunday, October 2, 2016

നുഴഞ്ഞുകയറലുകൾ 6

യാതൊരു അടുക്കുകളും ചിട്ടകളുമില്ലാത്ത ജീവിതങ്ങൾക്ക് എന്തോ പ്രത്യേക ഭംഗിയുണ്ട്. ക്രമമല്ലാതെ കിടക്കുന്ന പുസ്തകങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ ഏതു പുസ്തകത്തിലെന്നറിയാത്ത ഒരു മയിൽപ്പീലിത്തുണ്ടുണ്ട്. ഭാഗ്യമുണ്ടെങ്കിൽ മാത്രമേ അത് തിരയുമ്പോൾ ലഭിക്കൂ, അല്ലെങ്കിൽ അപ്രതീക്ഷിതമായി പാതി വരച്ച ഒരു ചിത്രത്തിന്റെ ഇടയിൽ കിടന്നാവും അത് ലഭിക്കുക. എങ്കിലും ഇപ്പോഴും നീണ്ട പുസ്തകമേശ അശ്രദ്ധമായും ചിട്ടയിലല്ലാതെയും തുടർന്നു. എന്റെ ജീവിതം അത്തരം ചിട്ടയില്ലായ്മയുടെ ആവർത്തനമാണ് ഇപ്പോഴും. അത്തരം ഒരു ചിട്ടയില്ലായ്മയിലേക്കാണ് ഒരു ദിവസം അവൾ വന്നു കയറിയത്. ആഗ്നസ്. ആഗിയുടെ മൗനത്തിനു നേർത്ത ചൂടുണ്ടായിരുന്നു അപ്പോൾ. അതെന്നെ പൊള്ളിക്കുന്നതു പോലെ തോന്നി, ഉത്തരമില്ലാത്ത ചോദ്യമായി അത് ഫ്‌ളാറ്റും കടന്നു വഴിയരികിലെ ഇലഞ്ഞി  മരത്തിൽ ചെന്ന് തറച്ചു.
ഒരു വൈകുന്നേരമാണ് ആഗി എന്റെ ജീവിതത്തിലേയ്ക്ക് ആദ്യമായി വന്നു കയറുന്നത് അതും യാതൊരു മുൻപറച്ചിലുകളുമില്ലാതെ സൂചനകളില്ലാതെ ഇത്തവണ വന്നു കയറിയത് പോലെ തന്നെ.
എത്രമാത്രം നഗരങ്ങളിലേക്ക് ചേക്കേറിയാലും ഉള്ളിലുള്ള കാടിനെ എനിയ്ക്ക് ആഗിയിൽ കണ്ടെത്താം. കാരണം അവൾ സ്വയമൊരു ഗ്രാമമാണ്. എണ്ണ തേയ്ച്ചു അഴിച്ചിട്ട മുടി പാമ്പ് പോലെ പുളഞ്ഞു കിടക്കും. നെറ്റിയിലെ ചുവന്ന വട്ടപൊട്ടിനു എന്നും വിയർപ്പിന്റെ നീണ്ട വരകളുടെ വിളർച്ച. കണ്ണുകളിൽ കൃത്യമായി ഒരു കാടിന്റെ ആഴം.
"നിന്റെ കണ്ണിൽ കടലാണല്ലോ പെണ്ണെ..." എന്ന് ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ആഗി തിരികെയും  പറയും. കാടും കടലും ആഴങ്ങളെ കണ്ടെടുത്തവയാണ്. പരസ്പരം കരകൊണ്ട് വേർതിരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെങ്കിലും ഉള്ളിൽ ജീവിതങ്ങൾ അവശേഷിപ്പിക്കുന്നവർ, നിഗൂഡതകൾ ബാക്കിയുള്ളവർ. പരസ്പരം ആഴങ്ങൾ തിരയുന്നവർ, പ്രണയിച്ചാലും പ്രണയിച്ചാലും ജീവിതം മടുക്കാത്തവർ. അങ്ങനെ കണ്ണുകളിൽ കാടും കടലുമായി ഞങ്ങൾ ആ വൈകുന്നേരത്തിൽ കണ്ടെത്തി.
ഇലഞ്ഞി പ്പൂക്കളെ കുറിച്ചുള്ള അന്വേഷണത്തിലായിരുന്നു ആഗി ആ സമയം. യാദൃശ്ചികമായാണ് ഞാൻ എഴുതിയ ഒരു ഇലഞ്ഞി പ്പൂമരത്തിനെ കുറിച്ചുള്ള ലേഖനം ആഗിയ്ക്ക് കിട്ടുന്നത്. എം ബി എ എന്ന കനമുള്ള പുസ്തകങ്ങൾക്കിടയിലും കുഞ്ഞുന്നാൾ മുതൽ കയ്യിലിരുന്നിട്ടും കളയാത്ത ഒന്നാണ് എനിക്കെന്റെ അക്ഷരങ്ങൾ. ബുദ്ധിപൂർവ്വം മാത്രം എം ബി എ പഠനത്തിനും ജോലിക്കുമായി തിരഞ്ഞെടുക്കുമ്പോൾ അക്ഷരങ്ങൾ എന്റെ ഹൃദയത്തിനു കൂട്ടിരുന്നു.  എങ്കിലും എന്തുകൊണ്ടോ ആദ്യ വായനയിൽ എന്റെ ഇലഞ്ഞിപ്പൂ മടിയിലേക്ക് ആഗി ഒരു പൂകൊഴിയുന്ന പോലെ അഴിഞ്ഞു വീണു. പിന്നീട് ഫെയ്‌സ്ബുക്കിൽ താരാ നാഥ് എന്ന പേരിന്റെ അന്വേഷണം. ആദ്യമൊരു ആശംസ. പരിചയപ്പെടൽ, കൂടി ചേർക്കലുകൾ.
"ഇതാ നോക്കൂ, ഇയാളുടെ ലേഖനം വായിച്ചു എനിക്ക് വരയ്ക്കണമെന്നു തോന്നിയ ഇലഞ്ഞി പ്പൂവിന്റെ ചിത്രം. താൻ തന്നെ ആദ്യം കാണൂ..."
ആഗിയുടെ ചിത്രത്തിന് ഇലഞ്ഞി പ്പൂവിന്റെ ധവളിമയും ഹൃദയത്തിന്റെ ചുവപ്പുമുണ്ടായിരുന്നു. ഹൃദയത്തിന്റെ വിടവിലേക്ക് കടന്നിരിയ്ക്കുന്ന ഇലഞ്ഞി പ്പൂ , വിടവുകൾ അടയ്ക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ശ്വാസം ലഭിയ്ക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളത് പോലെ ആ ചിത്രം എന്നെ അന്നേ ബുദ്ധിമുട്ടിച്ചു.
"തന്റെ ചിത്രം കണ്ടു എനിക്ക് ശാസം മുട്ടുന്നുണ്ട് ..."
എന്റെ മറുപടി കേട്ട് ആഗി ഉറക്കെയുറക്കെ ചിരിച്ചിരിക്കണം, കാരണം പൊട്ടിച്ചിരിയുടെ സ്മൈലികൾക്കുള്ളിൽ ചിരിച്ചു കണ്ണുകാണാതെയാകുന്ന ആഗിയ്ക്ക് പിന്നെ മറുപടികളുണ്ടായില്ല...
അതിനു മറുപടി ലഭിച്ചത് പിറ്റേന്ന് വൈകുന്നേരമാണ്. കൃത്യം രണ്ടു ദിവസമായിരുന്നു ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ അന്ന് കണ്ട്  മുട്ടിയിട്ട്.
" ആ ചിത്രം കണ്ടു ശ്വാസം മുട്ടിയെങ്കിൽ ഞാൻ ജയിച്ചു... കാരണം ആ ചിത്രം അത്തരമൊരു വിലാപത്തെ കുറിയ്ക്കുന്നുണ്ട്. തന്റെ ഹൃദയം മിടിക്കുന്നുണ്ടെടോ...", അന്നും അവൾ നിർത്താതെ ചിരിച്ചു.
അകാരണമായ ഒരു പരിഭ്രമത്തോടെ കയ്യിലൊരു ട്രാവൽ ബാഗുമായി ആഗി ഫ്‌ളാറ്റിന്റെ വാതിൽ കടന്നു വന്നപ്പോൾ എനിയ്ക്ക് നാളുകൾക്കു ശേഷം പിന്നെയും ശ്വാസം മുട്ടി.
" ശ്വാസം മുട്ടൽ വല്ലാതെ ഈയിടെയായി കൂടുന്നുണ്ടല്ലോ" ദിലീപിന്റെ സംശയങ്ങളെ ചുണ്ടുകളുടെ വൃത്തത്തിലൊതുക്കിഞാനന്നു ചിരിച്ചിരുന്നു .
ഇപ്പോൾ വീണ്ടും ഇത് മാറാൻ എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടതെന്നറിയാതെ ഞാൻ വെറുതെ  ആഗിയുടെ ബാഗിലേയ്ക്കും മുഖത്തേക്കും മാറി മാറി നോക്കി പകച്ചു നിന്നു.
"കുറച്ചു ദിവസം ഞാനിവിടെ താമസിച്ചോട്ടെ?"
ആഗിയുടെ എടുപിടീന്നുള്ള ചോദ്യത്തിന് നേർക്ക് ഞാൻ കണ്ണുമിഴിച്ചു.
"എന്താ... എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നം?"
-"ഇല്ലാ.... ഒരു ജീവിതമല്ല ഉള്ളൂ താരാ.... അത് എനിക്ക് എന്റെ ഇഷ്ടങ്ങളെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയുന്നതല്ലെങ്കിൽ ജീവിക്കുന്നതിൽ എന്ത് അർത്ഥമുണ്ടെന്നാ.."
" ഒളിച്ചോടുകയോ മറ്റോ ആണോ"
-"ഹഹ ഇല്ല..... എങ്ങോട്ട് ഒളിച്ചോടാൻ, ആരുടെ കൂടെ ഒളിച്ചോടാൻ? ഒളിച്ചോടാൻ തോന്നിയിട്ടില്ല താരാ ആരുടെ കൂടെയും ഒന്നിൽ നിന്നും... ഇതൊരു മാറി നിൽക്കലാണ്... കുറച്ചു ദിവസം. ചില ലക്ഷ്യങ്ങൾ.."
ആഗിയുടെ ലക്ഷ്യങ്ങളിലേയ്ക്ക് മനസ്സെറിഞ്ഞു  . ദിലീപിനോട് ചോദിക്കണം.
"താര ഒറ്റയ്ക്ക് അഭിപ്രായം പറയണ്ട, ദിലീപിനോട് ചോദിച്ചിട്ടു മതി. ഈ ഫ്‌ലാറ്റിലെ ഇടങ്ങളിൽ നിങ്ങൾ പോലുമറിയാതെ ഇത്തിരി ദിവസങ്ങൾ. പുറത്തേയ്ക്ക് തള്ളി നിൽക്കുന്ന ആ ബാൽക്കണി മതി എനിക്ക് കിടക്കാൻ. ഭക്ഷണം ആവശ്യമാണ്, അക്കാര്യത്തിൽ മാത്രം ഞാൻ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കും. വിശപ്പ് എന്റെ ഒരേയൊരു രോഗമാണ്.."
അതും പറഞ്ഞു ആഗി വളരെ നിഷ്കളങ്കമായ ഒരു ചിരി ചിരിച്ചു.
എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടതെന്ന് രൂപമില്ലാത്ത ഞാൻ മൊബൈലെടുത്ത് ദിലീപിന്റെ നമ്പർ തിരഞ്ഞു തുടങ്ങി.

Saturday, October 1, 2016

ഉത്തമഗീതം 7

"എന്റെ പ്രിയനായി ഞാന്‍ കതകു തുറന്നു; പക്‌ഷേ, അവന്‍ അപ്പോഴേക്കുംപോയിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അവന്‍ സംസാരിച്ചപ്പോള്‍ എന്റെ ഹൃദയം പരവശമായി. ഞാന്‍ അവനെ അന്വേഷിച്ചു; കണ്ടെത്തിയില്ല. ഞാന്‍ അവനെ വിളിച്ചു; അവന്‍ വിളികേട്ടില്ല. "
 സോളമന്റെ ഉത്തമഗീതങ്ങളിൽ കണ്ടെത്താത്ത എത്രയോ മുത്തുകൾ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നുണ്ടെന്നോ! പ്രണയത്തിന്റെ അത്യഗാധമായ ഇരിപ്പിടങ്ങളിലേയ്ക്ക് അവർ ഇരുവരും ഒരിക്കലും എത്തപ്പെടാതെ ഇരിക്കുകയും പരസ്പരം അത്രമേൽ ആഴത്തിൽ ആഗ്രഹിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർ. 8 അധ്യായങ്ങളുള്ള പ്രണയകാവ്യം.
ഒരു ഉച്ച നേരത്തെ ഷിഫ്റ്റിന്റെ ഇടവേളയിൽ ഇരുന്നപ്പോഴാണ് സോളമനും ഉത്തമഗീതങ്ങളും ഞങ്ങളുടെ സംസാരമധ്യേ കടന്നു വന്നത്. അന്ന് അവൾ  ഫ്‌ളാറ്റിലേയ്ക്ക് താമസത്തിനെത്തിയിട്ട് രണ്ടാമത്തെ ദിവസമായിരുന്നു. പൂവില്ലാത്ത ഇലഞ്ഞിയിലേയ്ക്ക് നോക്കി ഇത്തിരി നേരം ഒറ്റയ്ക്കിരിയ്ക്കാൻ കൊതി തുടങ്ങിയിരുന്നു. ആഗ്നസ് പ്രത്യേകം ശല്യപ്പെടുത്തലുകൾ ഒന്നും തന്നെയില്ല. വെറുതെ ഏതു നേരവും ഓരോന്ന് ആലോചിച്ചിരിക്കും, ഇടയ്ക്ക് എന്നെ നോക്കി കണ്ണിമ ചിമ്മാതെയിരിക്കും. ചിലപ്പോൾ കയ്യിലൊരു ബ്രഷുമായി ഫ്‌ളാറ്റിന് താഴെയുള്ള പച്ചപ്പിലേക്ക് നോക്കി ചിരിക്കും. ഈ ഭ്രാന്തു പോരാഞ്ഞിട്ടാണ് ഇനി പ്രണയവും സോളമനും ഉത്തമഗീതവും ...
"സോളമന്റെ അബീശഗിനെ എങ്ങനെ മറക്കാനാകും. അവളെ ഇതുവരെ ആറും വായിച്ചിട്ടില്ല, താരാ... സോളമൻ, അയാളുടെ ഭാര്യമാർ, അയാളുടെ വെപ്പാട്ടികൾ... അവർക്കിടയിൽ അവൾ ഒരു നക്ഷത്രം തന്നെയായിരുന്നു. ഒടുവിൽ പട്ടമഹിഷിയാക്കാം എന്ന വെറും വാക്കിൽ മോഹിപ്പിച്ച് വഞ്ചിച്ച് ഏതോ ഒരുവളെ രാജ്ഞിയാക്കുമ്പോൾ പിന്നെന്തിനു അവൾ കാത്തിരിക്കണം... ഹൃദയത്തിൽ സോളമന്റെ സങ്കടങ്ങളെയും പേറി അവൾ ചെയ്ത യാത്രകൾ... "-അബീശഗിനെ ആകി വായിച്ചത് പോലെ എനിക്ക് വായിക്കാനായോ... ഞാനവളെ വായിച്ചിരുന്നിട്ടേയില്ല എന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നു... ഉത്തമഗീതത്തിന്റെ വഴികളിൽ നിന്നും കാറ്റ് വീശുന്നു.. മുതിരിപ്പാടങ്ങളിൽ വീശിയടിച്ച പഴുത്ത മുന്തിരി ഗന്ധമുള്ള കാറ്റ്... എന്നെ വന്നു തൊട്ടെങ്കിലും ആധിയുടെ താഴ്വരകളിൽ ഞാൻ ധ്യാനത്തിലിരുന്നു ..
 രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞിട്ടും ദിലീപ് സമ്മതിച്ചിട്ടും ആഗിയുടെ വരവിനെ ഉൾക്കൊള്ളാനായിരുന്നില്ല. ഏകാന്തതയിലേയ്ക്ക് ഒരു പനിക്കാലം വന്നു കയറിയത് പോലെയാണ് തോന്നിയത്. അന്നുവും ആഗിയും ഒത്തിരി പഴയ സുഹൃത്തുക്കളെ പോലെ കഥകൾ പങ്കിട്ടു തുടങ്ങിയിരുന്നു. അവളുടെ ചോക്കലേറ്റുകളിൽ അവൾ ആദ്യ ദിനം തന്നെ മയങ്ങി വീണു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. എങ്കിലും ഒരു നിരാശയുടെ വാൾ തലയ്ക്കു മുകളിൽ തൂങ്ങിയാടുന്നു .
-"ഞാനീ ഉത്തമഗീതമൊന്നും വായിച്ചിട്ടില്ല... " സോളമനെ പോലും വെറുത്ത് പോയി ഞാൻ ..
ആഗിയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.
"നമ്മൾ സ്ഥിരമായി കേൾക്കുന്ന വരികളില്ലേ...
"രാവിലെ നമുക്ക്മുന്തിരിത്തോട്ടത്തിലേക്കു പോകാം. മുന്തിരി മൊട്ടിട്ടോ എന്നു നോക്കാം. മുന്തിരിപ്പൂക്കള്‍ വിടര്‍ന്നോ എന്നു നോക്കാം. മാതളനാരകം പൂവിട്ടോ എന്ന് അന്വേഷിക്കാം. അവിടെവച്ച് നിനക്ക് ഞാന്‍ എന്റെ പ്രേമം പകരാം" അത് ഉത്തമഗീതം ഏഴാം അധ്യായത്തിലേതാണ്. എന്നാൽ അവിടം കൊണ്ട് അവസാനിക്കുന്നതല്ല അതിലെ പ്രണയ സങ്കീർത്തനങ്ങൾ, കേട്ടാൽ കൊതി തോന്നും ഒന്ന് പ്രണയിക്കാനും ചുംബിക്കപ്പെടാനും തോന്നും. "
-"ബൈബിളിലെ വാക്യങ്ങളല്ലേ അത്.."
"ഹെബ്രായ ബൈബിളിലെ വാക്യങ്ങളാണവ. സോളമൻ രാജാവ് എഴുതിയതാണെന്നാണ് പലരും ഇതിനെ കരുതുന്നത്, എന്നാൽ സോളമൻ രാജാവിന്റെ കാലത്തുണ്ടായതെന്നു അനുമാനിയ്ക്കാനേ കഴിയൂ, പരസ്പരമുള്ള സംഭാഷണങ്ങൾ പോലെ ഉള്ള വാക്യങ്ങളാണ്. ബൈബിളിലെ മറ്റു വാക്യങ്ങളെക്കാൾ അടിമുടി വ്യത്യാസമുള്ള ഭാഗം.
പ്രണയമില്ലാതെ ഒരു പുസ്തകത്തിനും നിലനില്പില്ലെന്നെ.... അത് ദൈവത്തിന്റേതാണെങ്കിലും ശരി ചെകുത്താന്റേതാണെങ്കിലും ശരി."
-"ഓ... ഇയാളല്ലെങ്കിലും പ്രണയത്തിന്റെ ഹോൾ സെയിൽ ഡീലർ ആണല്ലോ... പക്ഷെ തന്റെ പ്രണയത്തെ കുറിച്ച് എന്നോട് ഇതുവരെ പറഞ്ഞിട്ടില്ല.."
"പറയാം... പറയാതെയുമിരിക്കാം... ചിലതൊക്കെ അങ്ങനെ അല്ലെ.. പറയാൻ എത്രയോ കാര്യങ്ങൾ എന്റെ നെഞ്ചിലിരുന്ന് വിങ്ങുന്നുണ്ടെന്നോ, ആ വിങ്ങൽ തന്റെ ഉള്ളിലും ഉണ്ടെന്നുമെനിക്കറിയാം.. പക്ഷെ കാത്തിരിക്ക്... ഞാൻ പറയാം. പലതും. ഇപ്പോൾ നമുക്ക് സോളമനെ കുറിച്ച് സംസാരിക്കാം .."
-"സോളമനെന്താ കുഴപ്പം"
"സോളമന് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല, പദ്മരാജന്റെ നമുക്ക് പാർക്കാൻ മുത്തിരിത്തോപ്പുകൾ" കണ്ടതല്ലേ, അതിലെ സോളമനെ ഓർമ്മയുണ്ടോ...
-"എങ്ങനെ മറക്കാനാടോ... ഏതൊരു പെണ്ണും ആഗ്രഹിക്കുന്ന പൗരുഷ കഥാപാത്രം. അവന്റെ പെണ്ണ് ബലാത്സംഗം ചെയ്യപ്പെട്ടാലെന്താ അവളെ ചേർത്ത് പിടിക്കാൻ അവനെടുത്ത മാനസിക ബലം നമ്മുടെ നാട്ടിലെ മിക്ക ആണുങ്ങൾക്കും കിട്ടില്ല ആഗി.."
ആഗ്നസിന്റെ നിശബ്ദതയെ എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല. എങ്കിലും അവളുടെ കണ്ണിൽ നിന്നു കനത്ത വലിപ്പത്തിൽ പുറത്ത് വന്ന മിഴിനീരിനെ  ഞാൻ കണ്ടെത്തുന്നു .
-"നീ കരയുന്നു ആഗി..." വല്ലപ്പോഴുമേ നീ എന്നാ പ്രയോഗം എന്നിലെന്നുണ്ടാകാറുള്ളൂ, അതും ഏറ്റവും ഹൃദയം തൊടുമ്പോൾ...
ആഗ്നസ് കരയുക തന്നെയായിരുന്നു.
"ചിലപ്പോൾ സോഫിയയുടെ പ്രേതം എന്നിൽ കുടിയേറും. അവളുടെ അപ്പൻ എനിക്ക് പരിചിതനായ ആരുടെയൊക്കെയോ ശരീരത്തോ കയറും... എനിക്കപ്പോൾ ശരീരം തളരും താരാ... അങ്ങനെ എത്രയോ തളർച്ചകൾക്കു മുകളിൽ വെറുതെ പെന്റുലം പോലെ ആടുകയാണ് ഞാൻ.."
-"എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല ആഗീ..."
" പെൺകുട്ടികളുടെ ചില അവസ്ഥകളെ കുറിച്ചാണ് താരാ. മിക്ക പെണ്കുട്ടികളിലും സോഫിയ ഉണ്ട്. നിന്നിലുണ്ടോ എന്നെനിക്കറിയില്ല. നിന്നിൽ കൂടുതൽ ക്ലാരയുടെ മുഖമാണെനിക്ക് കാണാൻ കഴിയുന്നത് , ക്ലാരയുടെ കണ്ണിലെ കടൽ...
കുട്ടിക്കാലം മുതൽ ഒരു പുരുഷന്റെ ശരീരം അടിച്ചേല്പിക്കപ്പെടാൻ ബാധ്യതപ്പെട്ട ചില പെണ്ശരീരങ്ങളുണ്ട്, താരാ. സോഫിയയെ പോലെ..."
ആഗ്നസ് കഥ പറയുകയാണോ......?
ഹൈവേ എന്ന ചിത്രത്തിലെ ആലിയാ ഭട്ടിന്റെ  കഥാപാത്രം അമ്മാവനാൽ കുട്ടിക്കാലം മുതൽ റേപ്പ് ചെയ്യപ്പെടുന്നവളാകുന്നതിന്റെ അസ്വസ്ഥതയിൽ ഞാൻ ഉരുകി തുടങ്ങി. ചിന്തിക്കാൻ പോലുമാകുന്നില്ല. ഉറക്കെ ശബ്ദമില്ലാത്തവൾ, നിലവിളികളില്ലാത്തവൾ...
"എന്റെ പേരും സോഫിയ എന്നാണു താര.."
യാതൊരു വിധ മുൻകരുതലുകളുമില്ലാതെയാണ് ആഗ്നസ് എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് വീണത്. ആഗിയുടെ തലയുടെ ഭാരമാണോ അവൾ നെഞ്ചിലേയ്ക്കിട്ട വാക്കുകളുടെ ഭാരമാണോ പെട്ടെന്ന് തളർത്തി...
വെറുതെ ഒന്നിനുമല്ലാതെ ഞാൻ  മെല്ലെ കയ്യെടുത്തു ആഗിയുടെ തലയിൽ വെറുതെ തലോടി.
-"പക്ഷെ സോഫിയയെ പോലെ പപ്പയായിരുന്നില്ല കേട്ടോ, അടുത്ത വീട്ടിലെ ഒരു പയ്യൻ. എനിക്ക് നാല് വയസ്സും അവനു 8 വയസ്സും. പരസ്പരം ആണാണെന്നും പെണ്ണാണെന്നും അറിയാൻ കഴിയുന്നതിനും എത്രയോ മുൻപേ അവനെന്നെ കളിപ്പാട്ടമാക്കിയിരുന്നു... എന്റെ ബാല്യം മുഴുവൻ ഒരുപക്ഷെ അവന്റെ കൈത്തണ്ടയിലെ കളിപ്പാട്ടമായി തന്നെയായാണ് ഞാൻ കഴിഞ്ഞത്. ഉള്ളിലെവിടെയോ ഒരു കുറ്റബോധമുണ്ട് താരാ... അതെന്നെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. ചില സമയത്ത് ആ ഭയമെന്നെ വിഴുങ്ങുന്നുണ്ട്. അകാരണമായ ദേഷ്യം വന്നെന്നെ തളർത്തുന്നുണ്ട്. ഒന്നും പറയാൻ പറ്റാതെ നാവൊക്കെ ചലനരഹിതമായി പോകുന്നുണ്ട്. "
ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. വെറുതെ ആഗ്നസിന്റെ മുടിയിഴകളെ തലോടിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. എന്റെ നെഞ്ച് നനഞ്ഞിരിക്കുന്നതായി ഞാൻ അറിഞ്ഞു. ആഗിയുടെ കണ്ണുനീർ, മുലഞരമ്പുകളിൽ തൊട്ടു താഴേയ്ക്കൊഴുകുമ്പോൾ എനിക്ക് മുല ചുരന്നു .നനയുന്ന നെഞ്ചിനെ എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ വെറുതെ ഞാനവളെ കേട്ട് കൊണ്ടേയിരുന്നു... നീരൊഴുകി തുടങ്ങിയ കണ്ണിനെ ബലമായി അടച്ചു പിടിച്ചു ആഗിയെ ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും  തലോടിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഓരോ ലോകത്തിലിരുന്ന് ഞങ്ങളിരുവരും കണ്ണ് നിറച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ഉച്ച കഴിഞ്ഞുള്ള ഷിഫ്റ്റിനെ കുറിച്ച് പോലും ആലോചിക്കാതെ അന്നുച്ചയ്ക്ക് ഞാൻ ആഗ്നസിനെ കെട്ടിപ്പുണർന്നു ഉറങ്ങിയും പോയി. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം എത്ര ഹൃദയം നിറഞ്ഞ ആനന്ദത്തോടെയാണ് വൈകുന്നേരം ഉറക്കമുണർന്നതും. അന്നുവും ആഗിയും അപ്പോഴും ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു. നിഷ്കളങ്കമായ രണ്ടു കുഞ്ഞു മുഖങ്ങൾ... ഗോതമ്പ് മാവ് പ്ലാസ്റ്റിക് ഡബ്ബയിൽ നിന്നെടുത്ത് ഞാൻ അത്താഴത്തിനുള്ള ചപ്പാത്തി കുഴയ്ക്കാൻ ആരംഭിച്ചു. 

Friday, September 30, 2016

രാത്രിയുടെ കൂട്ട് 8

സന്ധ്യ കഴിഞ്ഞുള്ള രാത്രിയുടെ ഒരു ഇടവേളയുണ്ട്, ഭൂമിയും ആകാശവും എവിടെയോ വച്ച് ആ സമയം കൂട്ടി മുട്ടുമെന്നും അതുകാണാൻ ആർക്കും കഴിയില്ലെന്നും ആരൊക്കെയോ പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ചക്രവാകപ്പക്ഷികൾ ആ സമയം നോക്കി ഉറക്കെ നിലവിളിക്കുമത്രേ, ഭൂമിയുടെയും ആകാശത്തിന്റെയും പ്രണയസഞ്ചാരത്തിന്റെ വഴികൾ നന്നായി നിശ്ചയമുണ്ട് ചക്രവാകപ്പക്ഷിയ്ക്ക്. ആ പ്രണയത്തിൽ ലോകം അസ്തമിക്കുന്നു, മരണത്തിലേയ്ക്ക് നടന്നടുക്കുന്ന ജീവിതങ്ങൾ, അടുത്ത വെളുപ്പാങ്കാലത്ത് അവർ വീണ്ടും കണ്ടെത്തുന്നതോടെ ലോകം പുനർജ്ജനിക്കുമത്രേ.
അരക്കുപ്പി ബിയറിൽ എരിവുള്ള പച്ചമുളക് മുക്കി സ്വാദ് നോക്കിയതാണ് ഞാൻ...
-"ഇയാൾക്ക് പ്രാന്താ, ബിയറിലാരെങ്കിലും മുളക് ചേർക്കുമോ... താൻ ദേണ്ടെ ഈ ഐറ്റം ഒന്ന് ടെയ്സ് നോക്കിക്കേ... "
കയ്യിലിരിക്കുന്ന ജാക്ക് ഡാനിയേലിന്റെ പാതി നിറച്ച ഗ്ളാസ് ആഗ്നസ് എനിയ്ക്ക് നേരെ നീട്ടി.
"യ്യോ, വേണ്ടെ, എനിക്ക് ഇന്ന് ഹോട്ട് വയ്യ, നാളെ തനിയ്ക്കും എന്റെ ഓഫീസിലുള്ളവർക്കും ഒക്കെ ബുദ്ധിമുട്ടാകും. തലവേദന തുടങ്ങിയാൽ പിന്നെ മരണമെത്തുന്ന നേരത്തെ നീയെന്റെ അരികിൽ... എന്ന് പാട്ടു പാടാൻ തോന്നും...വയ്യ , താൻ കഴിച്ചോ.. "
-"ഒക്കെ , എന്നാൽ വേണ്ട... ഒരിക്കൽ ഞാൻ റേച്ചലിന്റെ കൂടെ ബ്രാണ്ടി കുടിച്ചപ്പോൾ വന്ന അനുഭവം അതുപോലെയായിരുന്നു. തലയ്ക്കുള്ളിൽ വണ്ടുകൾ മൂളിപ്പറക്കും, നിറമില്ലാത്ത ഏതോ ലോകത്തെന്ന പോലെ പിന്നെ നടപ്പാണ്. ചിലപ്പോൾ മുറ്റത്തിറങ്ങി ചുമ്മാ നടക്കും. സന്ധ്യക്ക് ഇറങ്ങി നടക്കാൻ തുടങ്ങിയാൽ മമ്മ വഴക്കു പറയും, തണുപ്പ് പറ്റുന്നതിനു മുൻപ് നിനക്ക് വീട്ടിനുള്ളിൽ കയറിക്കൂടി കൊച്ചെ എന്നും ചോദിച്ചോണ്ട്. മമ്മ എന്നെ കൊച്ചെ എന്നെ വിളിക്കൂ... തനിയ്ക്കറിയുമോ താര, പപ്പയെന്നെ മോളെ എന്നെ വിളിച്ചിട്ടുള്ളൂ , ഒരിക്കലേ തല്ലിയിട്ടുള്ളൂ..."
അതെന്തിനാണെന്നു ചോദിക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു എനിക്ക് , പക്ഷെ ആഗിയുടെ മൂഡ് അതല്ല. സങ്കടങ്ങൾ പറയുന്നതിനേക്കാൾ അവളിപ്പോൾ അത്യാവശ്യം പോസിറ്റീവ് ആയ അവസ്ഥയിലാണ്.
എന്റെ വിരലുകൾ തണുത്ത ബിയർ കുപ്പിയിലേക്ക് വീണ്ടും നീണ്ടു...
അന്നു അവളുടെ ആടുന്ന കസേരയിൽ കാലു നീട്ടിയിരുന്നു ഡോറ കാണുകയാണ്. എപ്പോ ഈ ചാനല് വച്ചാലും ഡോറ മാത്രമേയുള്ളൂ . പക്ഷെ എത്ര അസ്വസ്ഥയിരുന്നാലും അന്നുവിനു ഡോറയുടെ കാർട്ടൂണിനുള്ളിൽ സ്വയം തറഞ്ഞിരിക്കാനറിയാം. കുടുകുടെ ചാടുന്ന അവളുടെ കണ്ണുനീർ ചിരിയായി പരിണമിക്കുന്ന അദ്‌ഭുത ലോകമാണെനിക്ക്  ഡോറ. അത് തുടങ്ങിയാൽ അവൾ നിശ്ശബ്ദയാകും, അവളുടെതായ ലോകത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന ഒരു പാവക്കുട്ടിയായി അവളപ്പോൾ രൂപമാറ്റം സംഭവിച്ച പോലെ ചിലപ്പോൾ തോന്നും. ചിലപ്പോൾ അങ്ങനെയിരിക്കുന്ന അന്നുവിനെ കാണുമ്പോൾ എനിക്ക്അതിയായ സങ്കടവും തോന്നാറുണ്ട്. കുട്ടിക്കാലത്തേക്ക് ഞാനപ്പോൾ നീളമുള്ളൊരു പായ വിരിയ്ക്കും. സന്ധ്യയ്ക്ക് ടിവി വച്ചാൽ ചീത്ത വിളിക്കുന്ന മുത്തശ്ശിക്കുട്ടിയുടെ കുറുമ്പ് മുഖം, അച്ഛന്റെ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ നിന്ന് 'അമ്മ പഠിക്കാത്ത ഒരേയൊരു പാഠവും അതാണ്, മുടങ്ങാതെ സന്ധ്യാനാമങ്ങൾ. അത് മുത്തശ്ശി പഠിപ്പിച്ചതാണ്‌ അമ്മയെ. നല്ല ഈണത്തിൽ ഉറക്കെ ചെല്ലുന്നത് കേൾക്കാൻ  നല്ല ഇഷ്ടവുമാണ്. പക്ഷെ മുത്തശ്ശി അമ്മയ്ക്ക് നൽകിയ ചൊല്ലിനെ സ്വയം  പകർത്താൻ കഴിയാത്തതിന്റെ കുശുമ്പ് 'അമ്മ പുറത്തെടുക്കുന്നത് വീട്ടിലെ സന്ധ്യകളിലാണ്.
"ഇത്തിരി നേരം ഇവിടെ വന്നിരുന്നാൽ നിന്റെ വിപ്ലവം തകർന്നു പോകത്തില്ല കേട്ടോ... ചെന്ന് കയറുന്ന വീട്ടിൽ എങ്ങനെയാണെന്ന് ആർക്കറിയാം. പെൺകുട്ടികൾ എല്ലാം പഠിച്ചിരിക്കണം.."
അതെ പെൺകുട്ടികൾ എല്ലാം പഠിച്ചിരിക്കണം. അപ്പോൾ ആൺകുട്ടികളോ ഉള്ളിലെ ഫെമിനിസ്റ്റിനു ചുരമാന്തുന്നു...
-"താര... ആരോടെങ്കിലും പ്രണയമുണ്ടായിരുന്നോ.."
ആഗ്നസിന്റെ ചിലമ്പിച്ച ശബ്ദം കാതുകൊണ്ടല്ല കേട്ടത് . ഉള്ളിലെവിടെയോ പ്രതിധ്വനിച്ച് ഓർമ്മകളെ ചിതറിത്തെറിപ്പിച്ച് അത് പിന്നിലേയ്ക്ക് വന്നു കാലടിച്ച് കരഞ്ഞു.
വ്യക്തമായി കേട്ടിരുന്നില്ല..
"നീയെന്താ ചോദിച്ചെ, എനിക്ക് പ്രണയമുണ്ടായിരുന്നൂന്നോ..., പിന്നെ നല്ല പ്രായത്തിൽ പ്രണയിക്കാത്ത ആരെങ്കിലും കാണുമോ പെണ്ണെ... ഹഹഹ "
-"അതുശരിയാടോ... അപ്പൊ ആ ചോദ്യം നമ്മളുപേക്ഷിച്ച്... ഇപ്പോൾ ആരെങ്കിലും...."
"നീ പോയെ... നിനക്ക് പ്രാന്താ..."
ഒരേ താളത്തിൽ തുടിയ്ക്കുന്ന ഒരു ഹൃദയമിരുന്നു എന്നോട്  നീയെന്നെ മറന്നോ എന്നുറക്കെ ചോദിച്ചു തുടങ്ങി. ശ്വാസത്തെ എങ്ങനെ മറക്കാനെന്നു സ്വയമുരുവിട്ടു ആഗിയ്ക്കു മുഖം കൊടുക്കാതെ സന്ധ്യയിലേയ്ക്കും ആകാശത്തിന്റെ അതിരുകളിലേയ്ക്കും നോക്കി.
-"ചക്രവാക പക്ഷിയുടെ നിലവിളി കേട്ടിട്ടുണ്ടോ... ഭൂമിയും ആകാശവും പരസ്പരം ഒന്നാകുമ്പോൾ ചക്രവാകപ്പക്ഷിയ്ക്ക് അവളുടെ ഇണയെ നഷ്ടമാകും. പിന്നെ തമ്മിൽ കാണണമെങ്കിൽ പിറ്റേന്ന് പുലരണം. കടലിന്റെയും ആകാശത്തിന്റെയും അതിരുകളിൽ ആൺ പക്ഷി വരുന്നതും കാത്ത് പെണ്ണൊരുത്തി കടലിലേയ്ക്ക് ചാഞ്ഞ മരക്കൊമ്പിൽ കാത്തിരിക്കും. ആണ്പക്ഷി എങ്ങോട്ടേയ്ക്കാണ് അത്രയും നേരം അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നതെന്നു ആർക്കുമറിയില്ല. പക്ഷെ എനിക്കറിയാം, ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട് അവളുടെ ഹൃദയം പൊട്ടിയ കരച്ചിൽ. ഞാൻ കരഞ്ഞിട്ടുണ്ട്, അത്രയും ഉറക്കെ, ഒടുവിൽ എന്റെയും അവളുടെയും ശബ്ദം ഒരേ താളത്തിൽ ഒന്നായി വന്നു, പിന്നെ നേർത്ത് ഇല്ലാതെയായി..."
"എന്താ ആഗി, ജാക്ക് മാൻ നിന്നെ വിഴുങ്ങി തുടങ്ങിയല്ലോ..."
-"ഹഹ , അവൻ എന്നെ എപ്പോഴും വിഴുങ്ങാറുണ്ട് താരാ.. ചിലർക്ക് വിഴുങ്ങപ്പെടാനായി നിന്ന് കൊടുക്കാൻ രസമാണ്. പക്ഷെ അവനെന്റെ പെറ്റ് ആണ്. ജാക്ക് വിഴുങ്ങുമ്പോൾ എനിക്ക് പ്രണയം തോന്നും. പിന്നെ കാണുന്നതൊക്കെ പ്രണയം തൊടുന്ന ഓർമ്മകളാകും. അന്നൊരിക്കൽ ആദ്യമായി അവനെന്ന തൊട്ടപ്പോൾ ഉണ്ടായ അതെ അവസ്ഥയിൽ എനിക്കെത്താനാകും..."
"നിന്നെ ആര് തൊട്ടെന്നാ.."
-"  താൻ വെറും സ്യൂഡോ നാട്ടിന്പുറത്തുകാരികളുടെ ചിന്താഗതിയോടെ  വരരുത്. ഒരുതരം സദാചാര ചോദ്യം... "
ഒരു സിപ്പ് കൂടി എടുത്ത് ബാൽക്കണിയിലേയ്ക്ക് കാലുകൾ നീട്ടി വച്ച് എന്റെ ചോദ്യചിഹ്നമുള്ള മുഖത്തേയ്ക്കു നോക്കി ആഗ്നസ് ഒറ്റ ചിരി.
-" അവനെന്നെ തൊട്ടു, താരാ... ദേ ഈ ജാക്ക് എന്നെ വിഴുങ്ങിയ പോലെ പിന്നെ അവനെന്നെ വിഴുങ്ങിക്കളഞ്ഞു."
ആഗ്നസിന്റെ ഓർമ്മകളിലേക്ക് ഇലഞ്ഞിപ്പൂവ് പൂത്തിറങ്ങി.
"എടൊ , എവിടെയെങ്കിലും ഇലഞ്ഞി  പൂത്തിട്ടുണ്ടോ, തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ഇലഞ്ഞി .."
"ഇല്ലാ ആഗി... ഇലഞ്ഞി പൂക്കുന്ന സമയമല്ല ഇത്..."
-"ആണോ... പക്ഷെ എന്റെ മനസ്സ് പൂത്തതാവും അല്ലെ താരാ..., എനിക്ക് മണക്കുന്നുണ്ട്. എന്തൊക്കെയോ മണക്കുന്നുണ്ട്... "
നിലാവ് പോലെ പരന്ന വെളിച്ചമുള്ള ഒരു മുറിയും തണുപ്പുള്ള കൈകളുമായി അയാളും ആഗിയിലേയ്ക്ക് മെല്ലെ പ്രവേശിച്ചു. അവൾ കണ്ണുകളടച്ച് അയാളുടെ ചുംബനങ്ങളിലേയ്ക്ക് നനഞ്ഞൊട്ടി .

Thursday, September 29, 2016

ആദ്യത്തെ അനുഭവം 9

"മൂന്നാം ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുമ്പോഴാണ് ആദ്യമായി അവനെന്നെ കയറി പിടിച്ചത്. ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ പരസ്പര ധാരണയിൽ ഉണ്ടാക്കിയ ഒരു കളിയുടെ ബാക്കിയായിരുന്നു അതെന്ന പോലെയാണ് അവനെന്നിൽ അവന്റെ ശരീരം ചേർത്തുരസിയത്. ആ പ്രായത്തിലും ഞാൻ ആൺ ശരീരത്തെയും പെൺ ശരീരത്തെയും വേർതിരിച്ചറിഞ്ഞത് അവനിലൂടെയാണ്. പുകയുന്ന വൈക്കോലിന്റെ മുകളിൽ അവനെന്നെ ചായ്ച്ച് കിടത്തും, പിന്നെ പരസ്പരം അടിവസ്ത്രങ്ങളിൽ നിന്ന് മുക്തി നേടും. പിന്നെ അവൻ എന്റെ മുകളിൽ കയറി കിടന്നു ഊഞ്ഞാലാടും. അതിലും വലിയൊരു സുഖം ആ പ്രായത്തിൽ ഞാൻ വേറെ അറിഞ്ഞിട്ടില്ല താരാ..., പക്ഷെ ഊഞ്ഞാലാട്ടം ഇപ്പോഴും തുടരുന്നുണ്ട്, മാവിന്റെ ഏറ്റവും മുകളിലത്തെ കൊമ്പിൽ നിന്നും ആകാശത്തിന്റെ ചുഴികളിലേയ്ക്ക് വലിച്ചെറിയപ്പെടുന്ന ഞാൻ. അവിടെ നിന്ന് തിരികെ വരണമെങ്കിൽ വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നു. പിന്നെ വന്നേ പറ്റൂ എന്ന് തോന്നി. നിശ്ശബ്ദതയിലേയ്ക്ക് ഉൾവലിയുന്തോറും ഞാനൊരു തുരുത്തായി മാറുന്നു. അതിൽ നിന്ന് പുറത്തു കടന്നെ മതിയാകൂ. മഞ്ഞയും റോസും നിറത്തിലുള്ള ഗുളികകൾക്കൊക്കെ ഒരു പരിധിയുണ്ട് താരാ... രണ്ടു കുപ്പി ബിയറടിയ്ക്കുമ്പോഴുള്ള ഒരു മയക്കം വരും ഈ മഞ്ഞ ഗുളികകൾക്ക്. അല്ലെങ്കിലും മഞ്ഞപ്പിനു ലേശം മയക്കത്തിന്റെ അസുഖമുണ്ടല്ലേ... പക്ഷെ എന്റെ തുരുത്തിലേയ്ക്ക് അദ്ദേഹം വന്നതോടെയാണ് ദ്വീപുകളിൽ നിന്ന് ഞാൻ റോഡുകളിലെ സഞ്ചാരിയാകുന്നത്. ആ ആൾക്ക് എന്നെ ചുംബിക്കാൻ അവകാശമില്ലേ താരാ..."
അന്ന് ആഗ്നസ് എന്റെയൊപ്പം കൂടിയിട്ട് ഒരാഴ്ച. ആഗ്നസിന്റെ സാമീപ്യത്തിൽ ഞാൻ മറ്റൊരാളായി മാറി തുടങ്ങിയോ എന്ന് സംശയം  തുടങ്ങിയ സമയം. ഇത്തവണ ഞായറാഴ്ച ദിലീപ് ഫ്‌ളാറ്റിലേയ്ക്ക് വന്നപ്പോൾ പറയുകയും ചെയ്തു, എന്റെ കണ്ണിൽ പുതിയതായി വന്നു കയറിയ പ്രകാശത്തെ കുറിച്ച്, പിന്നെ ദേഷ്യപ്പെടലുകൾ ഇല്ലായ്മയെ കുറിച്ച്.  ആഗ്നസിന്റെ അടുത്ത പദ്ധതിയെന്താണെന്നു വന്നപ്പോൾ മുതൽ സ്വകാര്യമായി ചോദിച്ച് ദിലീപ് സ്വൈര്യം കെടുത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു,അത് ആഗിയും മനസ്സിലാക്കിയെന്നു തോന്നുന്നു, അതുകൊണ്ടാവാം അന്നൊരു ദിനം ഞങ്ങളെ ഞങ്ങളിലേയ്‌ക്കുപേക്ഷിച്ച് അവൾ ഫ്‌ലാറ്റിനെ വിട്ട് ഇറങ്ങിപ്പോയത്. രാത്രി വന്നു കയറിയപ്പോൾ ചോദിക്കാതെ തന്നെ പോയസ്ഥലങ്ങളുടെ ലിസ്റ്റു നിരത്തുകയും ചെയ്തു.  പകൽ മുഴുവൻ ദർബാർ ഹാളിലും ആർട്ട് കഫേയിലും പോയിരുന്നു അവൾ ചിത്രങ്ങളെ കുറിച്ചുള്ള പുസ്തകങ്ങൾ വായിച്ച് തീർത്തു. ഒരുതരം പനി ബാധിച്ചത് പോലെ അവളെ രാത്രിയിൽ വിറച്ചു, എന്നിട്ടും അന്നുവിനൊപ്പമിരുന്നു ഡോറ കണ്ടു തീർത്തു. ഇടയ്ക്ക് പ്രഷ്യൻ ബ്ലൂ എടുത്ത് അവശേഷിച്ച ക്യാൻവാസ് നീട്ടി വച്ചു കടുപ്പത്തിൽ ലയിപ്പിച്ച് കൊണ്ടിരുന്നു. ആദ്യം നീല, പിന്നെ മഞ്ഞ, ചുവപ്പ്, നിറങ്ങളിൽ നിന്നും പുതിയ നിറങ്ങളുണ്ടായി വരുന്ന അദ്‌ഭുതം അവളോടൊപ്പമിരുന്നു അന്നുവും കണ്ടു, അവൾ ആഗിയോട്‌ കുറെ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു, ഡോറയ്ക്കിടയിൽ അവളെപ്പോൾ എത്തിയെന്നു ആഗ്നസിനു മനസിലായതേയില്ല. ചൂട് കൊണ്ട് പൊള്ളിയെന്ന പോലെ അവൾ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു. എനിക്കും ദിലീപിനും കിട്ടേണ്ട സ്വകാര്യതയിൽ താൻ അള്ളിപ്പിടിച്ച് കിടക്കുന്ന ദിനങ്ങളെ ഓർത്തു അവൾ പിന്നെയും പനിച്ചു എന്നെനിക്ക് എപ്പോഴൊക്കെയോ തോന്നലുണ്ടായി.
ദിലീപ് പോയതിന്റെ ആലസ്യത്തിലേയ്ക്ക് വെറുതെ കിടന്നപ്പോഴാണ് ആഗ്നസ് വന്നു അവളുടെ കഥ പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയത്.
-"'അമ്മ വീട് അത്ര സുഖമുള്ള ഓർമ്മകളുടെ ഇടമൊന്നുമായിരുന്നില്ല. മൂന്നാം ക്ലാസ്സു വരെ നിവൃത്തികേട്‌ കൊണ്ട് അവിടെ തൂങ്ങിക്കിടന്നു. ജീവിതം ചിലപ്പോൾ അങ്ങനെയല്ലേ താരാ, ചുമ്മാ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ മഴ പെയ്യുന്നതു പോലെ , വെയിൽ പരക്കുന്നത് പോലെ , ജീവിതങ്ങൾക്ക് മുകളിലേയ്ക്ക് നിഴൽ പടരും. "
ഒൻപതു വയസ്സിനുള്ളിലേയ്ക്ക് നീന്തിയടിച്ച് വന്ന തിരമാലകളിലേയ്ക്ക് കൗതുകം പടർന്ന കണ്ണുമായി ഒരു കുഞ്ഞു ആഗ്നസ് 'അമ്മ വീട്ടിലെ മിറ്റത്ത് കളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നഗരത്തിന്റെ ഇത്തിരിയിടങ്ങളിൽ കൂട്ടം തെറ്റിയ കുഞ്ഞാടുകൾക്കെന്ന പോലെ ഇത്തിരിയിത്തിരി വീടുകൾ. എഴുതികിട്ടാത്ത ഓഹരിയുടെ കണക്കു വാങ്ങാൻ മമ്മയ്ക്ക് സാമർത്ഥ്യം പണ്ടേ കുറവാണെന്നു അതിനു ശേഷം തിരികെ വന്ന നാളുകളിലെപ്പോഴും പപ്പാ പറയാറുണ്ടായിരുന്നു. ഇത്തിരി ഇടമേ ഉള്ളൂ എങ്കിലെന്താ നഗരത്തിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ 20 സെന്റ് എന്ന് പറയുന്നത് നിസ്സാരമാണോ? സെന്റിന് അന്പത്തിനായിരത്തിൽ കുറയില്ല. ഇന്ന് ആ സ്ഥലത്തിന് സെന്റിന് വില 3 ലക്ഷമാണ്. കാലം പണത്തിനു പോലും വില ഇല്ലാതാക്കിയ കൗശല്യമോർത്ത് ആഗിയ്ക്ക് പിന്നെയും കൗതുകം നിറഞ്ഞു. ഓരോ കാലത്തിനു ഓരോ വിലയുണ്ട്. പിന്നീട് ആ വില ഇടിയുന്നു, വസ്തുക്കളുടെ മൂല്യം കൂടുന്നു, പക്ഷെ പണത്തിനു മാത്രം മൂല്യമെന്നത് കുറഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.രാജ്യം സാമ്പത്തികമായി ഇത്രയേറെ പുരോഗമിയ്ക്കുന്നു എന്ന് തോന്നലുണ്ടാക്കുമ്പോഴും താഴ്ന്ന വിലയുടെ മൂല്യത്തിന് എന്ത് മറുപടിയുണ്ട്?
എന്തായാലും പ്രസവം കഴിഞ്ഞും ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് പോകാതെ സ്വന്തം വീട്ടിൽ തന്നെ കഴിഞ്ഞിരുന്ന മമ്മ എല്ലാവർക്കും ഒരു ബാധ്യതയാണ് എന്ന് സ്വയം മനസ്സിലാക്കിയതിൽ പിന്നെയായിരുന്നു പപ്പാ തന്നെ വന്ന് അമ്മയെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോയത്. പാപ്പായ്ക്ക് അമ്മയോട് സ്നേഹമില്ലാഞ്ഞിട്ടൊന്നുമല്ല ഭാര്യയുടെ വീതം ചോദിക്കാൻ കൊണ്ട് നിർത്തിയത്. ജോലിയില്ലായ്മയും കൃഷിയിലുണ്ടായ നഷ്ടവും അടിക്കടി തോൽക്കുന്ന റമ്മി കളിയും പപ്പയെ കുറച്ചൊന്നുമല്ല ഉലച്ചിട്ടുള്ളത്. മദ്യം ഭക്ഷണത്തോളം എത്തി തുടങ്ങിയപ്പോഴും മമ്മ പാപ്പായെ ഒരിക്കലും കുറ്റം പറഞ്ഞില്ല, കാരണം മമ്മ അപ്പോഴും ഇള്ളാ കുട്ടി തന്നെ ആയിരുന്നു എന്ന് അമ്മാമ്മ എപ്പോഴും പറയാറുണ്ട്. മമ്മായുടെ 'അമ്മ ആയിരുന്നു അമ്മാമ്മ . അമ്മയ്ക്ക് ഓഹരി വീതം വച്ചു കൊടുക്കണമെന്ന് അമ്മാമ്മയ്ക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും മമ്മയുടെ അനിയൻ നഗരമധ്യത്തിൽ നഷ്ടമായി പോകുന്ന പത്ത് സെന്റിനെ ഓർത്തു വിലപിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. മമ്മയുടെ പപ്പയും അതിനൊപ്പം നിന്നപ്പോൾ അവിടെ കഴിഞ്ഞ എട്ടു വർഷങ്ങൾ മമ്മയുടെ ജീവിതത്തെ തല്ലിക്കൊഴിച്ച പൂച്ചെടി പോലെ ആക്കിക്കളഞ്ഞിരുന്നു.
അവിടെ നിന്നാണ് ഒരു വൈകുന്നേരം പപ്പാ വന്നു ആഗ്നസിനെയും അവളുടെ മമ്മയെയും സ്വന്തം വീട്ടിലേയ്ക്ക് തിരികെ കൊണ്ട് പോകുന്നത്. സ്വന്തമായി ചോറ് വാർക്കാനും കറി വയ്ക്കാനും വസ്ത്രം ഇസ്തിരിയിടാനുമൊക്കെ പപ്പാ അപ്പോഴേക്കും മിടുക്കനായി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് വീട്ടിലെത്തിയതിനു ശേഷം പപ്പാ അടുക്കളയിൽ മമ്മയുടെ ഒപ്പം സ്ഥിരം സാന്നിധ്യവുമായി. പപ്പയുടെ കൈവച്ചു ഉണ്ടാക്കിയ താറാവ് തോരൻ, ഒരിക്കലും മറക്കാത്ത രുചിയുടെ നാവിൽ കപ്പലോട്ടം തുടങ്ങും. സ്വാദിന്റെ വ്യത്യസ്ത വഴികൾ...
രുചിയുടെ യാത്രകൾ.
മറക്കാത്ത ഓർമ്മയുടെ സ്വാദ്.
ആ സ്വാദിലേയ്ക്കും കുഞ്ഞു വീട്ടിലേയ്ക്കുമാണ് അവൻ നടന്നെത്തുന്നത്.
ഒരു പെൺ കുഞ്ഞിനെയും ഒറ്റയ്ക്ക് വീടുകളിലാക്കി നിങ്ങളെങ്ങും പോകരുത്, അമ്മമാർക്ക് ആഗ്നസ് എന്നും നൽകുന്ന ഉപദേശങ്ങളിൽ അവൾക്ക് സ്വയം മുറിവേൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു പെൺകുഞ്ഞും ആഗ്നസാകരുത്. ആണനുഭവിക്കുന്ന സുഖങ്ങൾക്കപ്പുറം പെണ്ണായി മാറുമ്പോൾ മനസ്സൊരുക്കുന്ന ഭൂതകാലക്കുടത്തിൽ സ്വയം തിളച്ചു മറിയാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടവളാകരുത്.  നിർഭാഗ്യത്തിന്റെ പെൺ ശരീരങ്ങളിലേയ്ക്ക് പുഷ്പവൃഷ്ടികൾ ഉണ്ടാകുന്നത് പോലെ ശരീരങ്ങളിലേയ്ക്ക് തുളഞ്ഞു കയറുന്ന അപരദേഹങ്ങളുടെ ഗന്ധം , അവ മത്തു പിടിപ്പിക്കുന്നവയല്ല, അറപ്പു തോന്നിപ്പിക്കുന്നവയാണ്. മൂന്നാം ക്ലാസ്സിൽ നിന്നും സ്ഥാന കയറ്റം കിട്ടി പോകുന്തോറും സുഖം എന്നത് എത്രമാത്രം അസ്വസ്ഥത ജനിപ്പിക്കുന്നതാണെന്നും , ആൺ ശരീരങ്ങളെന്നാൽ പെൺ ശരീരങ്ങളോട് ചേർത്ത് വയ്ക്കാൻ  പാടില്ലാത്തതാണെന്നും അവൾക്ക് തോന്നി തുടങ്ങി. പിന്നീടൊരിക്കൽ പൊടുന്നനെ മുറിയിൽ കയറി വന്ന അവനോടു നിശബ്ദത പാലിച്ച ആഗ്നസ് അവന്റെ ചടുലമായ പ്രയോഗത്തിൽ കസേര വലിച്ചെറിഞ്ഞു കൊണ്ടായിരുന്നു പ്രതികരിച്ചത്. പിന്നീടൊരിക്കലും അവൻ അവളുടെ ശരീരത്ത് തൊട്ടതേയില്ല. പക്ഷെ അവന്റെ വിയർപ്പ് തൊട്ട സ്വന്തം ശരീരം അവളെ തളർത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ചിത്രകഥാ പുസ്തകത്തിൽ വായിച്ചത് പോലെ തല മാറട്ടെ എന്ന് മന്ത്രം കൊണ്ട് മറ്റാരുടെയെങ്കിലും ശരീരം സ്വന്തമാക്കാൻ അവൾ കൊതിച്ചു. എന്നാൽ ജീവിതം അവളെ കൊതിപ്പിക്കുകയും നോവിക്കുകയും ഇടയ്ക്കെപ്പോഴോ പ്രണയാതുരമാക്കുകയും ചെയ്തു. 

Wednesday, September 28, 2016

അവളുടെ ജീവിതം 10

-"എത്ര എന്റെ ദിവസങ്ങളാണ് ആ വൃത്തികെട്ടവൾ കൊണ്ട് പോയതെന്നോ, ശല്യം, അവൾക്കു വേണ്ടി ചിലവാക്കിയ സമയം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എനിക്കെത്ര പടം വരയ്ക്കാരുന്നു, അഹങ്കാരി, ഇതാ ഇവളുമാരെ പോലെ ഉള്ള ഒന്നിനെയും ഞാൻ കൂട്ടാക്കാത്തത്."
 അതിരാവിലെ തന്നെ ആഗ്നസിന്റെ ഭ്രാന്തു പറച്ചിലിൽ അടുക്കളയിലായിരുന്നിട്ടും ഇടപെടാതിരിയ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
"എന്താടോ രാവിലെ ആരുമായിട്ടാ?"
-"ആ റേച്ചൽ.... "
"ഹഹ അവൾ തന്റെ പ്രണയിനിയല്ലേ, എന്താ രണ്ടും കൂടി ഉടക്കിയോ..."
-"പിന്നെ അവളെന്റെ ലവർ, ഒന്ന് പോ, ഞാനൊരു ലെസ്ബിയൻ ഒന്നുമല്ല."
"പക്ഷെ എനിക്ക് തോന്നീട്ടുണ്ട്, തനിയ്ക്ക് വേണ്ടി എന്തും ചെയ്യാൻ അവൾക്ക് ഒരു മടിയുമില്ല. എന്നും അവളെഴുതുന്ന കവിതകളിൽ ഒരു ആഴമുണ്ട്, ആ ആഴങ്ങളിൽ താൻ ഉണ്ട്, അവളുടെ വരികളിലെല്ലാം തന്റെ മുഖമുണ്ട്"
അന്നുവിനു  പെട്ടെന്ന് കൊടുത്തു വിടാൻ മുട്ട പൊരിയ്ക്കുകയായിരുന്ന എന്റെ തലയ്ക്കിട്ട് ഒന്ന് തട്ടിയിട്ട് ആഗ്നസ് കലിപ്പിച്ച് മുറി വിട്ട് ഇറങ്ങിപ്പോയി. ഇവൾക്കിതെന്തു പറ്റിയെന്നാലോചിച്ച് ആഗി അടച്ചു വച്ച ലാപ്ടോപ്പിലേയ്ക്ക് ഞാൻ ചുമ്മാ നോക്കി നിന്നു . അന്നുവിന്റെ ബാഗെടുത്ത് അതിൽ പതിനൊന്ന് മണിയുടെ സ്നാക്കും ഉച്ചയ്ക്കലത്തെ ടിഫിനും നിറയ്ക്കാനായി  മുറിയിലേയ്ക്ക് നടന്നു. ആ മുറിയിലാണ് ആഗ്നസ് കിടക്കുന്നത്. അവളുടെ കിടക്ക എന്റെ പണ്ടത്തെ ഹോസ്റ്റൽ കട്ടിൽ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. മുഷിഞ്ഞ വിയർപ്പിന്റെ ഗന്ധം എനിക്കിഷ്ടമാണ്. അത് മനുഷ്യനെ കണ്ടെത്തുന്ന ഗന്ധമാണ്, ചിലപ്പോൾ കൊതിപ്പിക്കുന്നതും...വെളിച്ചം കണ്ണിൽ വന്നടിക്കുമ്പോഴും വാരിവലിച്ചിട്ടിരിക്കുന്ന പുതപ്പിന്റെ നിഴലുകൾ ഭിത്തിയെ കറുപ്പണിയിക്കുന്നു, മൂലയ്ക്ക് അവളുടെ മൂടി അടച്ചു വച്ച നിറങ്ങളുടെ ബോട്ടിലുകൾ അലസമായി യുദ്ധം നടത്തി തളർന്ന പോരാളികളെന്ന പോലെ ചിതറിക്കിടക്കുണ്ട്, പാതിവരച്ച ചിത്രം പോലെ ഒരു വെയിൽകീറ് ഇരുണ്ട മൂലയിലേക്ക് ചിരിച്ചുകൊണ്ടുണരുന്നു...വലിയ മടിച്ചിയും അലസത കണ്ടു പിടിച്ചവളുമായ ആഗിയുടെ ദിനചര്യകളിൽ എനിക്കിപ്പോൾ പ്രത്യേകിച്ച് അസ്വസ്ഥതയൊന്നും തോന്നുന്നില്ല എന്നത് എന്നെ അതിശയിപ്പിച്ചു. അവളുടെ ജീവിതത്തെ കുറിച്ചോർക്കുമ്പോൾ സഹതാപത്തോളമെത്തുന്ന സ്നേഹവും തോന്നി തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

സ്നേഹം അല്ലെങ്കിലും അങ്ങനെയല്ലേ, വെറുപ്പ് തോന്നുന്ന ഒരാളോട് ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് പെട്ടെന്ന് തീവ്രമായ അടുപ്പമുണ്ടാവുക, അവരിലേക്ക് ജീവിതം താഴ്ന്നിറങ്ങുക, ഒപ്പം തുഴയുക, മിക്ക ഭാര്യാ-ഭർത്താക്കന്മാരും ഇത്തരം നിമിഷക്കാഴ്ചകളുടെ ഉല്പന്നങ്ങളാണല്ലോ. ദിലീപിനെ ആദ്യമായി കണ്ട നിമിഷം ...,
പ്രണയവിവാഹം എന്ന ചങ്കൂറ്റം മോഹമായിരുന്നെങ്കിൽ അത്തരം മോഹങ്ങളേ കടപുഴക്കിയെറിയാൻ കാത്ത് നിന്ന കാളസർപ്പമായിരുന്നു 'അമ്മ. അച്ഛന്റെ സ്വപ്‌നങ്ങൾ എത്ര ചെറുതായിരുന്നു. പക്ഷെ അമ്മയുടെ സ്വപ്‌നങ്ങൾ അതിരും കടന്നു, കുടുംബവും കടന്നു യാത്ര ചെയ്തുകൊണ്ടേയിരുന്നു. എല്ലാ മക്കളും മാതാപിതാക്കളുടെ അടിമകളാകും , പെണ്മക്കളാണെങ്കിൽ വിവാഹം കഴിക്കുന്നത് വരെ, ആണ്മക്കളാണെങ്കിൽ ഒരുപക്ഷെ അവരുടെ മരണം വരെ, ചിലർ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് ആ അടിമത്തം ഊരിയെറിയും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേയ്ക്ക് പറന്നടുക്കും. പക്ഷെ പറന്നു നടക്കുമ്പോഴും കാലിലൊരു കുരുക്ക് നിലവിളിക്കും, അതിൽ അമ്മയുടെ സ്നേഹമുണ്ടാകും, അമ്മയുടെ രുചികളുണ്ടാകും... ഒന്നും എങ്ങും പോകുന്നില്ല, ചില അടിമത്തങ്ങൾ സുഖമുള്ളതാണ്...
"താനെന്തു പറയുന്നു? ചിറ്റപ്പനോട് ഇഷ്ടമായെന്ന് പറയട്ടെ..."
ആദ്യമായി പെണ്ണ് കണ്ടു കഴിഞ്ഞതിനു ശേഷം വീട്ടിലേയ്ക്കു വിളിച്ച് ദിലീപ് ചോദിച്ചത് ഇന്നലെയാണോ...
സങ്കൽപ്പത്തിനൊട്ടും ചേരാത്ത മുഖം, പക്ഷെ കുടുംബസ്നേഹി. അല്ലെങ്കിലും ലോകം സങ്കൽപ്പങ്ങൾക്ക് ചിലപ്പോഴൊക്കെ എതിര് നിൽക്കാറുണ്ട്. ചിലപ്പോഴൊക്കെയല്ല, മിക്കപ്പോഴും. ആർക്കാണ് സങ്കൽപ്പത്തിനനുസരിച്ചുള്ള പങ്കാളിയെ ലഭിച്ചിട്ടുള്ളത്? ഒന്നായി ജീവിക്കുമ്പോൾ അത് മറ്റൊരുതരം അടിമത്തത്തിലേയ്ക്ക് കൂടി ചേരുന്നു. പിന്മാറാൻ കഴിയാതെ ഒന്നായി തീരുന്ന അടിമത്തം. അതുകൊണ്ടു അന്ന് ദിലീപിനോട് മറുപടി പറയാൻ അറച്ചില്ല...
"യെസ്, എനിക്കിഷ്ടമാണ്.. പറഞ്ഞോളൂ.."
സന്തോഷത്തിന്റെ പൂക്കാലം ഉള്ളിലേയ്ക്ക് കടന്നെത്തുന്നു, പക്ഷെ നഷ്ടപ്പെടുന്നത് എന്തൊക്കെയാകാം എന്നൊരു കണക്കെടുപ്പിൽ നിസ്സംഗയായി പോയത് കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു. ചിലത് നേടുമ്പോൾ ചിലത് നഷ്ടപ്പെടുത്തണം. കാലം അതാവശ്യപ്പെടുന്നുണ്ട്. അതേ, സത്യം...  മുടങ്ങാതെയുള്ള ഫോൺ വിളികളും വല്ലപ്പോഴുമുള്ള കൂടിക്കാഴ്ചകളും പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായകരമായിരുന്നു. കൊച്ചിയിലെ പകലുകൾക്ക് ചിലപ്പോൾ ഒച്ചിഴയുന്ന വേഗതേയുള്ളൂ, ചിലപ്പോൾ സെക്കന്റ് സൂചി പറക്കുന്നത് പോലെ അത് പറക്കും...
തമ്മിൽ പിരിയാറാകുമ്പോൾ ദിലീപ് പരാതിപ്പെടും.
ഇനി എന്നും നമ്മളീ കൊച്ചിയുടെ വേഗതയും ഇഴച്ചിലും ഒന്നിച്ചുണ്ണാനുള്ളവരല്ലേ... എന്ന് പറഞ്ഞു അതിവേഗം അടുത്ത ബസ് പിടിക്കുന്ന ഞാൻ..., ഹോസ്റ്റലിൽ പെട്ടെന്നെത്താനുള്ള എന്റെ പാച്ചിൽ... അവിടെ കാത്തിരിക്കുന്ന രണ്ടു കണ്ണുകൾ... ദിലീപിനോടുള്ള സ്നേഹം ജീവിതം പകുത്തു നൽകാനുള്ള കുടുംബത്തിന്റെ ആധിയാണെങ്കിൽ എന്റെ ഓട്ടം നഷ്ടപ്പെടുത്താൻ കഴിയാത്ത ആത്മാവിന്റെ അവധിയ്ക്ക് വേണ്ടി മാത്രം... അവിടെയെത്തുന്നതോടെ ചിറകുകൾക്കുള്ളിലൊളിച്ച കുഞ്ഞിനെ പോലെ ആ രണ്ടു കണ്ണുകളുടെ ചൂടിലേക്ക് പതുങ്ങുന്നു.

വർഷങ്ങൾ..... ഇപ്പോൾ വീണ്ടും എന്തേ... ആഗിയുടെ മനസ്സിലേയ്ക്ക് , അവളുടെ ചിന്തകളിലേക്ക് ദുഖങ്ങളിലേയ്ക്ക് ഒക്കെ മനസ്സ് പാറിപ്പതിക്കുന്നു!!. അവളിലേക്ക് മനസ്സ് ഒരു പാലം പണിതിരിക്കുന്നു. ചില നേരങ്ങളിൽ അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ച് ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ തോന്നും, ചിലപ്പോൾ അവളുടെ ഭ്രാന്തുകളിൽ താടിയ്ക്കിട്ട് ഒന്ന് കിഴുക്കാനും ചിലപ്പോൾ നെറുകയിൽ ഒരു ഉമ്മ കൊടുക്കാനും തോന്നും. അകന്നിരുന്നപ്പോൾ പോലും ആരൊക്കെയോ ആയിരുന്നെന്നു തോന്നിയവൾ, അടുത്തെത്തി സ്വയം ഞാനാകുന്നു ..

ആർത്തലച്ച കടൽ പോലെ ക്ഷോഭം കൊള്ളുന്ന മുഖവുമായി പുറത്തേയ്ക്കു പോയ ആഗ്നസ് മടങ്ങി വന്നപ്പോൾ ഉച്ച കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
"എവിടെ തെണ്ടിത്തിരിയാൻ പോയതാ നീ"
-"ഹഹ..  നീ എന്നൊക്കെ വിളിക്കാൻ പഠിച്ചു... കൊള്ളാം എനിക്കിഷ്ടായിട്ടാ.."
അപ്പോഴാണ് മുൻപും പലപ്പോഴും അറിയാതെ "നീ" വിളികളിൽ പെട്ട് പോയതിന്റെ കുറ്റബോധത്തിലേയ്ക്ക് ഞാൻ വീണുപോയത് . അങ്ങനെ പൊതുവെ ആരെയും വിളിക്കാറില്ല, പ്രായത്തിൽ കുറഞ്ഞ കുട്ടികളെയല്ലാതെ...
ഇവൾ തനിയ്ക്ക് ആരൊക്കെയോ ആയി മാറുകയാണോ... നീ എന്ന വിളിയിൽ മനസ്സ് ഒളിപ്പിച്ച് വച്ച അടുപ്പങ്ങളോട്  എനിക്ക് ഭീതി തോന്നിത്തുടങ്ങി.
"എന്താ... ഞാൻ ചുമ്മാ പറഞ്ഞതാ, എനിക്കിഷ്ടാ... ചിലപ്പോ തോന്നും, നീ എന്നും എടീ എന്നും സ്നേഹത്തോടെ വിളിയ്ക്കാൻ കൂടെ ഒരാൾ വേണമെന്ന്... അലഞ്ഞു നടക്കലിനെ കുറിച്ച് വഴക്കുണ്ടാക്കാൻ ഒരു കൂട്ട് വേണമെന്ന്..."
-"നിനക്ക് കെട്ടിക്കൂടെ... പ്രായം കുറെ ആയല്ലോ..."
"ഹഹ... അതേ... പ്രായം ഒക്കെ എന്താ... നമ്മുടെ ചിന്ത, അതിനല്ലേ പ്രസക്തി. കൂട്ടിനു ആളിനെ വേണമെന്ന് തോന്നുമ്പോൾ ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൂടെ കുറച്ച് ദിവസം പോയി താമസിയ്ക്കും. കാമത്തിന്റെ കുത്തലാണ് ആ തോന്നലെന്നു താൻ കരുതണ്ട. ആദ്യം എന്റെ ശരീരത്തിൽ തൊട്ട ഏഴാം ക്ലാസുകാരന്റെ മനസ്സല്ല അദ്ദേഹത്തിന്, അദ്ദേഹത്തിനെന്നോടു മുടിഞ്ഞ പ്രേമമാണ്. എനിക്ക് പ്രണയത്തോടും ശരീരത്തോടും അടങ്ങാത്ത കൊതിയും...ഹഹ..."
-"നിന്റെ ഒരു അദ്ദേഹം, ആരാ അയാൾ... ജീവിതം ഇങ്ങനെയൊക്കെ നശിപ്പിച്ച് കളഞ്ഞാൽ..."
അത് മുഴുമിപ്പിക്കാൻ ആഗ്നസ് എന്നെ  അനുവദിച്ചില്ല. ലാപ്പ് ഓൺ ചെയ്ത വച്ചിട്ട് റേച്ചലിന്റെ വെളുത്ത മുഖത്തേയ്ക്ക് അവൾ വിരലോടിച്ചു.

"ഇവള് ആള് ശരിയല്ല താരാ... അവള് ഇന്നലെ ആത്മഹത്യ ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചെക്കുന്നു. റാസ്കൽ. അവളോട് ഞാൻ എന്നും പറയാറുള്ളതാ ഓരോ ജീവിതങ്ങളെ കുറിച്ച്. താൻ കഴിഞ്ഞാൽ ഏറ്റവുമധികം മിണ്ടുന്നത് അവളോട് മാത്രമാണ്, എന്നിട്ടും ആ എന്തരു മോൾ പോയി ഉണ്ടാക്കിയേക്കുന്നു...അവക്കടെ ഭർത്താവിന് വേറെ ഭാര്യ ഉണ്ടോന്ന് അവൾക്ക് സംശയം പോലും... എങ്ങനെ ഉണ്ടാകാതെയിരിക്കും അയാൾ അടുത്ത് വരുമ്പോ ഇവള് ബലം പിടിച്ച കിടക്കുന്നെ, സെക്സ് എന്താണെന്ന് അറിയാത്ത പ്രായത്തിൽ കെട്ടിച്ചാ ഇങ്ങനെയൊക്കെയിരിക്കും..."
-"അല്ലാ ആഗി, എനിക്ക് തോന്നുന്നത്, ഇവൾ ലെസ്ബിയൻ പ്രകൃതം ഉള്ള ആളാണെന്നാ... ആണുങ്ങളുടെ ശരീരത്തിൽ ഇത്തരക്കാർക്ക് സംതൃപ്തി കണ്ടെത്താനാകില്ല, അവരുടെ ജീവിതം പരാജയമായിരിക്കും. ഭയമായിരിക്കും തുറന്നു പറയാൻ, അതാ അവൾക്ക് നിന്നോട് ഇത്ര ആരാധനയും പ്രണയവും... ഏതെങ്കിലും സൈക്യാട്രിസ്റ്റിന്റെ അടുത്ത് പോയാൽ നന്നാക്കുമെന്നു തോന്നുന്നു.."
-"ഉം.. പറഞ്ഞത് ശരിയാ... കാണുമ്പോഴൊക്കെ നിന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഉമ്മ വയ്ക്കാൻ തോന്നുന്നുവെന്ന് എല്ലായ്പ്പോഴും അവൾ പറയുന്നതാണ്. ഒരിക്കൽ അയാളോടൊപ്പം സെക്സ് ചെയ്യുമ്പോൾ എന്റെ മുഖം ഓർത്തപ്പോൾ അവൾ ഭയങ്കര സുഖം  എന്നൊരിക്കൽ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്... സൊ... താരാ... എടങ്ങേറാണല്ലോ... എന്ത് ചെയോടോ..."
"എന്ത് ചെയ്യാൻ, നീയവളെ അങ്ങ് പ്രേമിക്ക് ... വിഷമിപ്പിക്കാതെ ഇരിക്കലോ..."
ആ വാക്കുകൾ ആഗിയോട്‌ പറയുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ വലിയൊരു പർവ്വതം പൊട്ടിത്തെറിച്ചതു പോലെ.... കാരണമില്ലാത്തൊരു നോവ് ഹൃദയഭിത്തികളെ തകർത്തു തലച്ചോറിലേക്ക് നീങ്ങുന്നു. നിറയ്ക്കുന്ന രക്തപ്രവാഹം. മങ്ങുന്ന കണ്ണുകൾക്കൊടുവിൽ ആഗ്നസിന്റെ എന്തോ ആലോചിച്ചുള്ള ഇരിപ്പിലേയ്ക്ക് നോക്കി ... പിന്നെ നിസ്സംഗതയോടെ എന്തോ നഷ്ടപ്പെട്ടവളെപ്പോലെ  എന്റെ  ജോലികളിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തി.

Tuesday, September 27, 2016

അടക്കം പറച്ചിലുകൾ 11

ആഗ്നസ് എന്റെ ജീവിതത്തിലേയ്ക്ക് വന്നിട്ട് ഒന്നരയാഴ്ച്ചയായിരുന്നു. ജീവിതം ഒന്നരവർഷത്തെ നീണ്ട ഇടവേളയെടുത്ത് മാറിപ്പോയത് പോലെയാണ് തോന്നിയത്. അല്ലെങ്കിലും ചിലർ ചില ഇടങ്ങളിലേക്ക് ചേക്കേറുമ്പോൾ മറ്റു ചിലരുടെ ജീവിതം തന്നെ മാറിപ്പോകും. അവരിലേക്ക് സ്വയമെത്താനായി പരിവർത്തനങ്ങളിലേയ്ക്ക് ധൈര്യത്തോടെ ഇറങ്ങി നടക്കും. മറ്റാരെങ്കിലും കാണുന്നുണ്ടോ എന്നത് പോലും നോക്കാതെ.
ഞാൻ ചുരുണ്ടു കൂടിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു.. ഫ്‌ളാറ്റിൽ ഒന്നരയാഴ്ചകൊണ്ട് വാർത്തയായി തുടങ്ങിയിരുന്നു, അതിനു കാരണമുണ്ട്, ഫ്‌ലാറ്റിലെ സ്ത്രീകളുടെ ഒരു ഗ്രൂപ്പ് എല്ലാ രണ്ടു ദിവസത്തിലും വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ കാണുകയും വരുന്ന മാസാന്ത്യത്തിലെ പതിവ് കൂടലുകളെ കുറിച്ച് തീരുമാനങ്ങളെടുക്കുകയും ചെയ്യാറുണ്ട്, മിക്കപ്പോഴും കമ്മിറ്റിയിലെ ഉത്സാഹിയായ അംഗം ഞാനാണ്. കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ പാട്ടിലും നൃത്തത്തിലും ചില മുതിർന്നവരുടെ കവിയരങ്ങുകളിലും അത്ര മടുപ്പിക്കാതെ ഞങ്ങൾ പരിപാടി കൊണ്ട് പോവുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ആ ഞാനാണ് കഴിഞ്ഞ ഒന്നരയാഴ്ച കൊണ്ട് നിശ്ശബ്ദയായിരിക്കുന്നത്. എന്നെ അവർ പുറത്തേയ്ക്ക് കാണുന്നു പോലുമില്ല... ഒരുപക്ഷെ അത് ഫ്‌ളാറ്റിൽ വാർത്തയായെന്നു ഞാനറിയുന്നതിനു മുൻപ് തന്നെ ദിലീപിന്റെ മൊബൈലിലെത്തി. ചുരുങ്ങി ചുരുങ്ങി ഒരു ചിപ്പിയ്ക്കുള്ളിലെ മുത്തിനോളം "താര" ആഗിയിലേയ്ക്ക് ഒതുങ്ങി പോയെന്ന് അന്ന് വിളിച്ചപ്പോൾ ദിലീപ് പരിഭവം പറഞ്ഞു.
എന്താണിങ്ങനെ നാട്ടുകാർ പറയുന്നത്, ഗ്രാമങ്ങളിലെ വിശാലമായ ക്യാൻവാസിൽ ഇരുണ്ട സ്വഭാവങ്ങളിൽ നിന്ന് നഗരത്തിലെ മനുഷ്യർ ഇപ്പോഴും സ്വാതന്ത്രരായിട്ടില്ലെന്നു തോന്നുന്നു . പറയാനുള്ളത് മുഖത്ത് നോക്കി പറയാതെ ദിലീപിനെ വിളിച്ച് പറഞ്ഞ തൊട്ടടുത്ത ഫ്‌ലാറ്റിലെ അയ്യർ സാറിന്റെ സ്വഭാവത്തെ കുറിച്ച് ഫ്‌ളാറ്റിൽ പാട്ടാണ്.
അയ്യർ സാറിനു ഒരു മകളാണ്, ഭാര്യ നൃത്ത അധ്യാപിക. ആയമ്മയ്ക്ക് ആഴ്ചയിൽ രണ്ടു ദിവസമാണ് നൃത്ത അധ്യാപനം, പത്ത് അൻപതോളം കുട്ടികൾ പഠിക്കാനുണ്ട്. നഗരത്തിലെ ഒഴിഞ്ഞ കോണിൽ ഒരു മുറി വാടകയ്‌ക്കെടുത്ത് പഠിപ്പിക്കാനുള്ള സാമ്പത്തിക സ്ഥിതി ഉണ്ടായിട്ടൊന്നുമല്ല മാലതിയമ്മ ടൗണിൽ പോയി പഠിപ്പിക്കുന്നത്. അത് അവരുടെ ഒരു രക്ഷപെടൽ കൂടിയാണ്. അയ്യർ സാറിന്റെ കർശനമായ നിബന്ധനകളിൽ നിന്നും എന്നും പറയുന്ന പഴയകാല പ്രൊഫസർ ജീവിതങ്ങളുടെ താളമില്ലാത്ത കഥകളുടെ മുരടിപ്പിൽ നിന്നും മാലതിയമ്മ രക്ഷപെട്ടു പോകുന്നത് ശ്രീകുമാർ മാഷിന്റെ അടുത്തേക്കാണ്.
പണ്ട് അവർ ഒന്നിച്ച് പഠിച്ചവരാണ്. കുട്ടികളെ നൃത്തം പഠിപ്പിച്ച ശേഷം രണ്ടാളും വൈകുന്നേരം എവിടെയെങ്കിലും കറങ്ങും. കൊച്ചിയിലാണോ രണ്ടു ഇണക്കുരുവികൾക്ക് കയ്യേറാൻ ഇടമില്ലാത്തത്. കണ്ടാൽ ഭാര്യയും ഭർത്താവുമാണെന്നേ കരുതൂ. ഒരിക്കൽ ഞാനും അവരെ ഒന്നിച്ച് കണ്ടിട്ടുണ്ട്, മംഗളവനത്തിൽ.ഒന്ന് ആഞ്ഞു ശ്വസിയ്ക്കാൻ മതിയായ ഓക്സിജൻ പോലുമില്ലാത്ത കൊച്ചിയിലെ തണുപ്പിന്റെ സുഖം മംഗളവനത്തിന്റെ ഉള്ളിലാണ്. കണ്ടല്കാടുകളും മുളയും പേരറിയാത്ത ഏതൊക്കെയോ മരങ്ങളും പിന്നെ നിറയെ കൊതുകും... എങ്കിലും ശ്വാസത്തിൽ മുട്ടലുകളില്ല, തുറന്നു കിടക്കുന്ന ജനാല പോലെ മംഗളവനം വായുവിന്റെ സ്വർഗീയ സുഖത്തിലേക്ക് കൊണ്ട് പോകാറുണ്ട്... അതുകൊണ്ടു തന്നെ പലപ്പോഴും ജോലിയും നഗരവും അസ്വസ്ഥപ്പെടുത്തുമ്പോൾ പ്പമുള്ള ആരെയെങ്കിലും കൂട്ടി പോയിരിക്കുന്ന ഇടം തന്നെയാണ് അവിടം. അങ്ങനെയാണ് ഒരിക്കലെ യാത്രയിൽ അവരെ അവിടെ വച്ച് കണ്ടെത്തുന്നത്.  നഗരത്തിന്റെ നടുവിലെ ഇത്തിരി കാറ്റിൽ കഥകൾ പറഞ്ഞു ഒന്നിച്ചിരിക്കുന്ന കണ്ടാൽ കൊതി തോന്നും. സൗഹൃദത്തിന്റെ തണുത്ത കാറ്റുണ്ട് അവർക്കിടയിൽ അത് എപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്, പിന്നെ പ്രണയത്തിന്റെ ഇളം ചൂടുള്ള ഒരു കാപ്പി മണവും. പ്രണയിക്കുന്നെങ്കിൽ അതുപോലെ വേണം. വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാലും ആരറിഞ്ഞാലും ഭയമില്ലാതെ വല്ലപ്പോഴും ഒന്നിച്ചിരിക്കാൻ കഴിയുന്നിടത്ത് പ്രണയം പൂക്കുന്നുണ്ട്. അത് ചിലപ്പോൾ കടൽത്തീരത്താകാം, കാടിന്റെ വന്യതയിലാകാം, ആർട്ട് ഗാലറിയിലോ എന്തിനു വെയിൽ മങ്ങിയ തെരുവുകളിലോ ആകാം. അവർക്ക് തമ്മിൽ എന്താകും പറയാനുണ്ടാവുക...
എന്തായാലും വലിയ വലിയ ഫാമിലി പ്ലാനിങ്ങോ ഒളിച്ചോട്ടം നടത്താനുള്ള തീയതിയോ ഒന്നുമായിരിക്കില്ല. കുഞ്ഞു കുഞ്ഞു കാര്യങ്ങളുടെ കൂട്ടുകാരൻ. വീട്ടിലെ പൂച്ച പ്രസവിച്ചത്, നൃത്തം പഠിപ്പിച്ചപ്പോൾ ഇഷ്ടപ്പെട്ട കുട്ടിയുടെ താളം പിഴച്ചത്, കടലിലെ മണൽത്തരിയുടെ ഭൂതകാലങ്ങൾ, ഉച്ചയ്ക്ക് കഴിച്ച പുളിശ്ശേരിയുടെ നഷ്ടമാകുന്ന സ്വാദിനെ കുറിച്ച്... പ്രണയത്തിൽ പലപ്പോഴും പങ്കാളി ഇത്തരം കൊച്ചു കൊച്ചു കാര്യങ്ങളുടെ കൂട്ടുകാരനുമാകുന്നുണ്ട്. ലോകത്ത് എന്തൊക്കെ കാര്യങ്ങൾ നടക്കുന്നു, ജീവിതം എന്തൊക്കെ പ്രതിസന്ധികളിലൂടെ കടന്നു പോകുന്നു... എങ്കിലും മാലതിയമ്മയുടെ മുഖം ഒരു തുടുത്ത റോസാ പൂവ് പോലെയാണ്. പ്രണയത്തിന്റെ ഇളം റോസ് നിറം. ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു അവസാനിച്ചത് പോലെ എപ്പോഴും തോന്നിപ്പിക്കുന്ന മുഖം...
അയ്യർ സാറിന്റെ ജീവിതം ഫ്‌ളാറ്റിലുള്ള എല്ലാവർക്കും നന്നായി അറിയാം. പറഞ്ഞു പറഞ്ഞു മടുപ്പു തോന്നിയത് കൊണ്ട് ഇപ്പോഴാരും അതെ കുറിച്ച് വലിയ സംസാരം ഒന്നും ഉണ്ടാകാറില്ല, പക്ഷെ ഏറ്റവും വലിയ തമാശ, ഫ്‌ലാറ്റിലെ എല്ലാ രഹസ്യങ്ങളും സൂക്ഷിക്കുന്ന അയ്യർ സാറിനു മാലതിയമ്മയും ശ്രീകുമാർ മാഷുമായുള്ള ബന്ധത്തെ കുറിച്ച് അത്ര വെളിപാടില്ല  എന്നതാണ്. അവരുടെ സൗഹൃദത്തിൽ നേരിയ നിരാശ പ്രകടമാക്കാറുണ്ടെങ്കിലും ഫ്‌ളാറ്റിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങാതെ അയ്യർ സാർ  ഒന്നും അറിയാറില്ല. ആരും പറയാറുമില്ല.
പക്ഷെ ആ ആളാണ് ഇപ്പോൾ ദിലീപിനോട് ചെന്ന് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്, അയല്വക്കത്തുള്ളവളെ കുറിച്ച്..
"നീയെന്താ താര ഇത്ര ഒതുങ്ങി... ഇത്ര അവൾ നിന്നെ എങ്ങനെയാണ് മാറ്റിയെടുത്തത്... എനിക്ക് മനസിലാവുന്നേയില്ല... ഇപ്പൊ ഫ്‌ളാറ്റിലെ മറ്റുള്ളവരുമായി നിനക്കെടുപ്പമില്ല,എന്തിനാ  എപ്പോഴും മുറിയ്ക്കുള്ളിൽ ഇങ്ങനെ അടച്ചിരിക്കുന്നെ? എന്താ ആഗ്നസ് പറയുന്നത്? "
സങ്കടവും ഭ്രാന്തും ഒന്നിച്ചെത്തുന്നത് ഞാനറിയുന്നുണ്ട് . നെഞ്ചിലൂടെ പാഞ്ഞു പോയൊരു തീനാളം നാവിൻ തുമ്പിലെ അക്ഷരങ്ങളിൽ ചിതറിത്തെറിച്ചു വീണു കൊണ്ടിരുന്നു.
എനിക്കൊന്നും പറയാൻ തോന്നിയില്ല, അല്ലെങ്കിലും എന്ത് പറയാൻ... ആഗ്നസിന്റെ സാമിപ്യം ഞാനേറെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയെന്നോ, വായ തുറന്നാൽ അയൽക്കാരുടെ കുറ്റങ്ങൾ കേൾക്കേണ്ടി വരുന്ന ഫ്‌ലാറ്റിലെ മറ്റുള്ളവരുടെ വാചകങ്ങളിലേയ്ക്ക് ഇരുന്നു കൊടുക്കാൻ എനിക്ക് മനസ്സിലെന്നോ...
മനസ്സില്ലാ എന്ന വാക്കിനോട് ഒരുതരം വെറുപ്പുണ്ട് ദിലീപിന്, പക്ഷെ മനസ്സ് എത്തിപ്പെടാത്ത ചിലതുകളിലേയ്ക്ക് എങ്ങനെ അവയെ ചേർത്ത് വയ്ക്കും? ദിലീപിന്റെ ആധി എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ട്, ആഗ്നസിന്റെ ഒപ്പമുള്ള താമസം ഇനിയും നീളുമോ എന്ന ചോദ്യത്തിന്റെ അസ്വസ്ഥതകൾ എനിക്ക് വായിച്ചെടുക്കാം. സ്വകാര്യമായ ജീവിതങ്ങളിലേയ്ക്ക് മൂന്നാമതൊരാൾ കടന്നു വരുമ്പോഴുള്ള സ്വാഭാവികമായ ഈർഷ്യകളിൽ നിന്നും ദിലീപിനെ എങ്ങനെ മാറ്റിയെടുക്കണമെന്നെനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു...
ചിലപ്പോഴൊക്കെ നിശബ്ദതയാണ് നല്ലത്...
"എന്താടോ... ഞാനൊരു ബുദ്ധിമുട്ടായി തുടങ്ങിയല്ലേ..." ആഗ്നസിന്റെ സ്വരത്തിൽ കുറ്റബോധം..
എനിക്കതു താങ്ങാൻ പ്രയാസം തോന്നി..
-"ഇല്ലെടാ... ഈ ഫ്‌ളാറ്റിലുള്ള മിക്കവാറുമായും എനിക്ക് നല്ല അടുപ്പമുണ്ട്. അസോസിയേഷന്റെ പരിപാടികളിൽ പോലും എത്രയോ ദിവസങ്ങൾക്കു മുൻപേ ഞങ്ങൾ കൂടാറുണ്ടെന്നറിയാമോ... ഇപ്പൊ നീ വന്നതിനു ശേഷം സംസാരം കുറഞ്ഞത് പോലെ ... അതെനിക്കും മനസിലാകുന്നൊക്കെയുണ്ട്... പക്ഷെ ഇവർ ഇത് ദിലീപിനെ വിളിച്ച പറയേണ്ട കാര്യമെന്താണെന്നാ എനിക്ക് മനസിലാകാതെ..."
"ഹഹ... കേരളത്തിലെ മനുഷ്യന്റെ ചിന്തകളിൽ തനിയ്ക്കിപ്പോഴും സംശയമുണ്ടോ... പോട്ടെടോ... വരുന്നത് പോലെ വരട്ടെ... അധികനാൾ ഞാൻ ശല്യപ്പെടുത്താൻ നിൽക്കില്ല.. ഉറപ്പ്..."

ആഗ്നസിന്റെ വാക്കുകളുടെ ഉറപ്പുകളിലേയ്ക്ക് കാതോടിച്ചിരിക്കവേ എനിക്ക് വീണയെ ഓർമ്മ വന്നു . ഹോസ്റ്റലിലെ വീണ എസ് നായർ എന്ന കൂട്ടുകാരിയെ ..

Sunday, September 25, 2016

ആദ്യ ചുംബനം 12

ഹോസ്ടൽജീവിതത്തിന്റെ നാളുകളിൽ ഒരു വലിയ ചിത്രശലഭത്തെ പോലെ ഓരോ മനുഷ്യനും പുനർജ്ജനിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്. എത്രനാൾ ഇരുന്നുറങ്ങിയ പ്യൂപ്പ പൊട്ടിച്ചെറിഞ്ഞ് സ്വാതത്ര്യത്തിന്റെ നിറമുള്ള ലോകത്തേയ്ക്ക് പറക്കാൻ തോന്നിക്കും അത് ചിലപ്പോൾ.. നിയന്ത്രണങ്ങളില്ലാതെ ചാര്ട്ട് പൊങ്ങിയ പട്ടത്തിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യപ്രഖ്യാപനം ഓരോ പെണ്ണിന്റെയും മുഖത്തുണ്ട്, അവൾ കണ്ടെത്തിയ അവളുടേതായ ജീവിതത്തിന്റെ സുന്ദരമായ യാത്ര....
വന്ന നാളുകളിലെ ഹോസ്റ്റൽ കാഴ്ചകളിൽ നിന്നും അഞ്ചു വർഷങ്ങൾ  അവശേഷിപ്പിച്ചത് കുറച്ചൊന്നുമായിരുന്നില്ല താനും. ബിബിഎയും എംബിഎയും പഠിക്കാൻ ഏതാണ്ട് അഞ്ചു ഹോസ്റ്റലുകൾ മാറി താമസിച്ച് കൊച്ചിയിലെ ഹോസ്റ്റലുകളെല്ലാ എണ്ണി തീർത്തോ എന്ന് സുഹൃത്തുക്കൾ ആവർത്തിച്ച് ചോദിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. 'അമ്മ രുചിയില്ലാത്ത ഭക്ഷണമോ ബാത്‌റൂം വരാന്തകളിലെ നീളൻ ക്യൂവോ കട്ടിലിലെ മൂട്ടയുടെയും കൊതുകിന്റെയും ചോര പ്രണയമോ ഒന്നുമായിരുന്നില്ല കാരണം. വീണയായിരുന്നു. സ്ഥിരമായി എങ്ങും ഏറെ നാൾ തങ്ങാത്ത വീണയുടെ പ്രകൃതം. "എ പാർട്ണർ ഇൻ ക്രൈം" എന്ന പോലെ വീണ എന്റെ പാതിയായിരുന്നുവെന്നു ഇപ്പോഴും തോന്നിപ്പിച്ചു.  കോളേജിലെ അഞ്ചു വർഷങ്ങളും കൊച്ചിയിലെ മീഡിയ ഇന്റേൺഷിപ്പും തുടർന്നുള്ള ചെറിയ ജോലിയും അഞ്ചു വർഷത്തിന് ശേഷം വീണ്ടും ഹോസ്റ്റലിന്റെ ശ്വാസം മുട്ടലിലേയ്ക്ക് തന്നെ കൂടണയാനുള്ള തീരുമാനം എന്റെതായിരുന്നു. കുറച്ചു കൂടി സൗകര്യവും വായുവുമുള്ള ഒരു വീട്ടിലേയ്ക്ക് മാറിയാലോ എന്ന വീണയുടെ ചോദ്യത്തിന് ഹോസ്റ്റൽ മുറികളോടുള്ള പ്രണയത്തെ നഷ്ടപ്പെടുത്താൻ വയ്യ എന്ന്  മറുപടിയും നൽകി.
പരസ്പരം അറിയാതെ ഞങ്ങളുടെ ഇടയിൽ ഒന്നും തുടങ്ങിയിരുന്നും  ഒടുങ്ങിയിരുന്നുമില്ല . ഒന്നിച്ചുള്ള ഇത്രയുമധികം വർഷങ്ങളിൽ ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ സംസാരിക്കാത്ത പകലുകളോ രാത്രികളോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, വിഷയങ്ങളും. എത്രയോ ആഴമുള്ള വിഷയങ്ങളിൽ പരസ്പരം തിരിച്ചറിയലുകൾ നടത്തി , വിവാദങ്ങൾ പൊളിച്ചടുക്കി, സങ്കടങ്ങളെ സ്വന്തമാക്കി... ബന്ധങ്ങൾ പലതും അടുക്കാനാണ് കുറച്ച് താമസം വേണ്ടത്, അടുത്ത് കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെയുള്ളത് അനിവാര്യമായ വേർപിരിയലാണ്, അടുക്കലിന്റെയും വേർപിരിയലിന്റെയും നിതാന്തമായ യാത്രയ്ക്കിടയിൽ ചക്രങ്ങൾക്കിടയിൽ പെട്ട് ചതഞ്ഞരഞ്ഞു പോകുന്ന ജീവിതങ്ങളിലേയ്ക്ക് ഞങ്ങൾ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക്  വെറുതെ ഇറങ്ങി നോക്കി.
"നാം പരസ്പരം വിവാഹം കഴിച്ച് അകലുമ്പോൾ ഒരിക്കലും പരസ്പരം നഷ്ടമാകരുത്. നീയെന്നെയും ഞാൻ നിന്നെയും ഓർമ്മിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കണം... "
എന്തോ ആ വാക്കുകളുടെ അവസാനം എനിക്ക് പെട്ടെന്നവളെ ചുംബിക്കാൻ തോന്നി... ചില സമയത്ത് വീണയുടെ വാക്കുകൾ അത്തരത്തിൽ തോന്നിപ്പിക്കാറുണ്ട്. ഇപ്പോൾ എന്നെ  നിയന്ത്രിയ്ക്കുന്നത് മനുഷ്യ ചിന്തയ്ക്ക് അതീതമായ ഏതോ ഒരു വിങ്ങലാണെന്നും അവ എനിക്ക് ഒട്ടുമേ നിയന്ത്രിക്കാനാകുന്നതല്ലെന്നും എനിക്കുതോന്നി . ആ വിങ്ങൽ തന്നെയാണവളെ എന്റെ ചുണ്ടുകളിലേയ്ക്കടുപ്പിച്ചതും.
ഓരോ ചുംബനങ്ങൾക്കിടയിലും ഓരോ നക്ഷത്രങ്ങൾ പാഞ്ഞു പോകുന്നു. അതീവ പ്രകാശത്തോടെ അത് ശരീരങ്ങളോട് ആവശ്യപ്പെടും, ഒരിക്കലും നിർത്താതെ പ്രകാശം പരത്തി നിങ്ങൾ ചുംബിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടു തന്നെ ഇരിക്കട്ടെ...
അപ്പോൾ ആകാശത്ത് നിന്ന് ആയിരക്കണക്കിനായ നക്ഷത്രങ്ങൾ ചിതറി പറക്കും, ലക്ഷ്യമില്ലാത്ത യാത്രയ്‌ക്കൊടുവിൽ അവ എവിടെയൊക്കെയോ മരിച്ചു വീഴും. അത്തരമൊന്നു ഞങ്ങളുടെ ചുണ്ടുകൾക്കിടയിൽ കുരുങ്ങി കിടന്നു. പരസ്പരം അത്രമേൽ ഒന്നാവുകയല്ലാതെ വേർപെടുക എന്നൊരു മാർഗ്ഗമേയുണ്ടായിരുന്നുമില്ല. പക്ഷെ എപ്പോഴോ നക്ഷത്രത്തിന്റെ മരണഗന്ധം വർത്തമാനകാലമായി കിനിഞ്ഞിറങ്ങിയപ്പോഴാണ് ചുണ്ടുകൾക്കുള്ളിൽ കൊണ്ട് നടന്ന സമുദ്രത്തെ പരസ്പരം കുടിച്ച് വറ്റിച്ച് ഞങ്ങളകന്നത്  .. ബാക്കിയൊന്നും അവശേഷിക്കുന്നില്ല...
പ്രണയം പൂത്തുലഞ്ഞ രണ്ടു പെണ്ണുങ്ങൾക്കിടയിൽ അവർ കുടിച്ച് തീർത്ത സമുദ്രത്തിന്റെ അവശേഷിപ്പുകൾ അമ്പരന്നു കിടന്നു.
എന്താണ് അത്രയും അടുത്തത്, എന്തിനാണ് അകന്നത്, ഉത്തരങ്ങൾക്കു വ്യക്തതയില്ല. ആ നിമിഷം അങ്ങനെ ചെയ്യാൻ തോന്നിപ്പിക്കുന്നു അത് ചെയ്യുന്നു എന്നതിൽ കവിഞ്ഞു നിയന്ത്രണത്തിന്റെ പൊട്ടിച്ച ചരടുകളിലേയ്ക്ക് നോക്കി ഭയമില്ലാതെ അവരിരുവരും പരസ്പരം പുഞ്ചിരിച്ചു.
അവർ പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, വിടർത്തി മാറ്റാനാകാത്ത കണ്ണികളിലേയ്ക്ക് സൂര്യ പ്രകാശം വന്നടിയ്ക്കുന്നതും അവിടം തുടുത്തു വരുന്നതും...
പിന്നെ ഞങ്ങൾ പരസ്പരം ചുംബിച്ചിട്ടില്ല, അത്തരം വിഷയങ്ങളെ കുറിച്ച് സംസാരിച്ചിട്ടേയില്ല, പക്ഷെ ഒറ്റയ്ക്കാവുന്ന സന്ധ്യകളിൽ ഇലഞ്ഞിപ്പൂ  മണം ഒഴുകി വരുന്ന നേരത്ത് പലപ്പോഴും ആ ചുംബനം ഞങ്ങളുടെയിരുവരുടെയും  മിടിപ്പിലേയ്ക്ക് ചോദിക്കാതെ കടന്നു വന്നു. വീണ എന്റെ പ്രകാശമായി മാറിയേനെ, എന്നാൽ പിന്നീടുള്ള യാത്രയ്ക്കിടയിലെപ്പോഴോ ഒരക്ഷരം മിണ്ടാതെ അവൾ പിൻവാങ്ങിയില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ പ്രണയത്തിന്റെ നേർത്തൊരു പുഴ ഒഴുകുമായിരുന്നിരിക്കണം. പിന്നാലെ നടന്ന ആണ് മുഖങ്ങളെക്കാൾ എപ്പോഴും കരുതലും സ്നേഹവും ഒപ്പം കൈപിടിച്ച് നടന്നവളോടാണെന്ന തിരിച്ചറിയൽ ഉണ്ടാക്കിയ അമ്പരപ്പിൽ നിന്നും പുറത്തു കടന്നു ഞങ്ങൾ പരസ്പരം തിരഞ്ഞു തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും അവൾ കാലത്തിന്റെ സ്ളേറ്റിൽ നിന്നും മായ്ക്കപ്പെട്ടവളായി തീർന്നു... എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ, പെട്ടെന്നൊരിക്കൽ മായ്ഞ്ഞു പോയവൾ...പക്ഷെ
പിന്നെയാണ് ഞാൻ പ്രണയത്തിന്റെ പൂക്കാടായി മാറിയത് .
ദിലീപിന് പോലും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത എന്റെ പ്രണയത്തിലേക്ക് അൽപ്പം കനിവോടെ എനിക്ക് വീണ്ടും നോക്കാൻ തോന്നുന്നു...
വീണയുടെ മുഖവുമായാണോ അഗ്നസെത്തുന്നത്...

Saturday, September 24, 2016

നാദിയയുടെ പുസ്തകം 13

എന്താ ആഗി നിന്റെ പദ്ധതി?
-"എന്താ തനിക്കെന്നെ മടുത്തോ..."
".., എനിക്കൊന്നും മനസിലാകുന്നില്ല, നിന്റെ യാത്ര, നിന്റെ അസ്വസ്ഥത, നീ എപ്പോഴും മറ്റേതോ ലോകത്താണ്..."
-"പറയാറാകുമ്പോഴേക്കും എന്റെ യാത്രയുടെ ദൂരം എനിക്ക് വ്യക്തമാകും താര... അതുവരെ കാത്തിരുന്നേ പറ്റൂ..."
"നീ എങ്ങോട്ടു പോകുന്നു..."
-"വ്യക്തതയില്ല ... "
"എന്തിനാണ് യാത്ര..."
-"ഒന്നിനുമല്ല... എന്നെ ഒഴുക്കി കളയാൻ... ജീവിതം അലച്ചിലാക്കി മാറ്റാൻ... എനിക്കായി ഇനി ഒന്നും അവശേഷിക്കുന്നില്ലെന്നറിയുമ്പോഴുള്ള തീരുമാനത്തിലേക്ക്, ശരീരത്തിനെയും മനസ്സിനെയും ഒരു തീര്തഥാടനത്തിലേയ്ക്ക് ഒരുക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയെ കുറിച്ച് ഞാൻ പറയാം താര... ഇപ്പൊ വയ്യ... എന്റെ വഴി കൃത്യമാകട്ടെ.. അതുടനെയുണ്ടാകും. അല്ലെങ്കിലും ഇങ്ങനെ ഏറെ നാൾ പിടിച്ച് നിൽക്കാൻ പറ്റിയ മാനസികാവസ്ഥയിലുമല്ല ഞാൻ... ഉടനെയുണ്ടാകും.. ഉടനെ..."

നിസ്സംഗതയിലേയ്ക്ക് വഴുക്കി വീണു പോയ ആഗ്നസിനോട് പിന്നെയൊന്നും ചോദിയ്ക്കാൻ എനിക്ക് തോന്നിയില്ല . ഇവിടെ വരുന്നതിനു മുൻപ് ചാറ്റ് ചെയ്ത സമയം വരെ എത്രമാത്രം ഊർജ്ജവും വഹിച്ചു നടക്കുന്ന ഒരു നക്ഷത്രക്കണ്ണുള്ള പെൺകുട്ടിയായിരുന്നു അവൾ , ഇപ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു കാടുണ്ട്. ഒരുപാട് നിഗൂഡതകൾ ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു കാട്. അവൾ അതിൽ ഒറ്റയ്ക്കിങ്ങനെ പൂത്തു നിൽക്കുകയാണ്.
കരുണയും വാത്സല്യവും സ്നേഹവും എല്ലാം ഒന്നിച്ചു കടന്നു പോകുന്നു.  ആഗ്നസിന്റെ തലയെടുത്ത് തന്റെ മടിയിൽ വയ്ക്കാനും അവളെ തട്ടിയുറക്കാനും എനിക്ക് തോന്നി.

എത്ര വ്യത്യസ്തരാണ് ഓരോ സ്ത്രീകളും. ചിലർ കടൽ പോലെ ചിലർ കാട് പോലെ, ചിലർ പുഴ പോലെ ചിലർ മരുഭൂമി പോലെ...
നാദിയയുടെ ജീവിതത്തെ പോലെ ചിലർ ഒരിക്കലും പൂക്കാത്ത മരങ്ങളെ പോലെ..
"The Girl Who Beat ISIS " പുസ്തകം നെറ്റിൽ നിന്നാണ് ഡൗൺലോഡ് ചെയ്ത കഴിഞ്ഞ ദിവസം വായിച്ചത്. അതെ കുറിച്ച് ആഗ്നസിനോട് സംസാരിക്കണമെന്ന് ഉറച്ചതുമാണ് പക്ഷെ ആഗ്നസിന്റെ നിസംഗത രണ്ടു മൂന്നു ദിവസമായി ആരെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്നതേയില്ല. കണ്ണുകൾ തുറന്നു വച്ച് അവൾ കാണുന്ന സ്വപ്നം ഏതോ ദുരന്തത്തിലേക്കുള്ള ദൂരക്കാഴ്ചകളാണെന്നു നനഞ്ഞ് കുതിരുന്ന വസ്ത്രങ്ങൾ പരസ്യപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്... അവൾ പറയട്ടെ, സ്വയം.. കാത്തിരിക്കാം..
ഫാരിദാ എന്ന നാദിയ മുറാദ് ബസി. പത്തോൻതുകാരിയായ ഒരു യസീദി പെൺകുട്ടിയുടെ ആത്മനൊമ്പരങ്ങളിലേയ്ക്ക് എത്ര പെട്ടെന്ന് ഇറങ്ങി ചെല്ലാനാകുന്നു.
ഭീകരവാദികളുടെ മുഖങ്ങളെപ്പോഴും സ്ത്രീവിരുദ്ധമായ ഒരുതരം അപകർഷതാ ബോധം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നവയാകും എന്ന് പലപ്പോഴും  തോന്നിയിട്ടുണ്ട്.
അത് സത്യമാകും അതുകൊണ്ടാകുമല്ലോ അടിമകളാക്കപ്പെട്ട സ്ത്രീകളോട് ഏറ്റവും ക്രൂരമായി അവർ ഇടപെടുന്നത്. നാദിയ രക്ഷപെട്ടവളാണ്. സുരക്ഷിതത്വത്തിന്റെ ഭൂമികളിൽ ചുരുങ്ങിയിരുന്നുകൊണ്ടു ആർക്കെങ്കിലും ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ അനുഭവത്തിന്റെ തീവ്രത മറ്റുള്ളവർക്ക് വേണ്ടി പകർത്തിയെ മതിയാകൂ. അത് കാലത്തിന്റെ ആവശ്യമാണല്ലോ, അത് സത്യമല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ആൻ ഫ്രാൻകോ അവരുടെ ഡയറിയോ, നദിയായോ അവളുടെ പുസ്തകമോ ഒന്നുമുണ്ടാകുമായിരുന്നില്ല.
മാംസച്ചന്തയുടെ ഒരരികിൽ അവൾക്കു നിൽക്കാൻ ഇടമുണ്ട്, പക്ഷെ നിൽക്കണോ വേണ്ടയോ എന്ന് തീരുമാനിയ്ക്കുന്ന സുന്ദര മുഖങ്ങൾ. അവരുടെ മുഖത്തിനെ സൗന്ദര്യമുള്ളൂ. ഭീകരതയുടെ മുഖം പോലെ തന്നെയാണ് ഭീകരവാദികളുടെ മുഖമെന്നും സങ്കൽപ്പിച്ചു. സുന്ദരമായ മേലാപ്പുകൾ, സ്വപ്‌നങ്ങൾ പ്രതീക്ഷകൾ, പോരടിച്ച് മരണം വരിയ്ക്കുന്നവരെ കാത്തിരിക്കുന്ന സുന്ദരികൾ...
പക്ഷെ ഇരയാക്കപ്പെടുന്നവരുടെ കണ്ണുനീരിനു മുകളിൽ ഒഴുകി തീരാനുള്ളതാണ് ഈ സുന്ദരമായ സങ്കൽപ്പങ്ങളെന്ന് അവരോടു ആരു പറഞ്ഞു കൊടുക്കണം?
നാദിയയുടെ കണ്ണീരു തോരുന്നതേയില്ല.
സ്ത്രീകളൊക്കെയും ഒന്നല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരു വിധത്തിൽ അടിമകളാണ്  ആരുടെയെങ്കിലുമൊക്കെ സ്നേഹം തീർക്കാനുള്ള മനസ്സുകൾ, ഇഷ്ടമില്ലാത്തതും കയ്യേൽക്കാനുള്ള ഉടൽജീവികൾ, താൽപ്പര്യമില്ലാത്ത രാത്രികളുടെ ആൺ ഗന്ധങ്ങൾ .
ശരീരത്തിൽ അടി കൊള്ളാത്ത ഒരിഞ്ചു സ്ഥലം പോലും ബാക്കിയില്ലെന്നു നാദിയ എഴുതുന്നു...
ശരീരം പുരുഷന്മാരാൽ കടിച്ചു കീറാത്ത ഒരിടവും ബാക്കിയില്ലെന്നു അവൾ നിലവിളിക്കുന്നു...
രക്ഷപെടാതെയിപ്പോഴും മാംസച്ചന്തയിൽ വിൽപ്പനയ്ക്ക് വച്ചിരിക്കുന്ന പെണ്ണുടലുകളിലേയ്ക്ക് മിഴിയയച്ചു അവൾ നീറുന്നു...
എനിക്ക് കണ്ണ് നിറഞ്ഞു...
അഭയാർത്ഥ്ഹികളുടെയും അടിമകളുടെയും ജീവിതത്തിനു വലിയ വ്യത്യാസമൊന്നുമില്ല. പലനാൾ ഉപയോഗിക്കപ്പെടുക എന്നതല്ലാതെ...
വീണ്ടും ആഗിയുടെ മനസ്സിലേയ്ക്ക് ചേക്കേറി എനിക്ക്സ്വ യം ശൂന്യയാകാൻ തോന്നി. .
എന്തിനു നാദിയയിലേയ്ക്ക് പോകണം? സൂര്യനെല്ലി പെൺകുട്ടിയുടെ ശരീരം പങ്കിട്ട എത്ര മാന്യ ആണ് ശരീരങ്ങൾക്ക് സമൂഹത്തിൽ മറകളില്ലാതെ നടക്കണമെങ്കിൽ മുഖത്തൊരു കറുത്ത മാലയിട്ടു മാത്രം അവളിറങ്ങി നടക്കുന്ന നടപ്പിൽ എപ്പോഴും ഭൂമി പിളരണമേ എന്നും ഉരുകിയൊലിച്ച് പോകണമേ എന്നും അവൾ ആഗ്രഹിച്ചു പോകേണ്ടി വരുന്നത് ഏതു നീതിയാണ്?
ആഗ്നസിന്റെ ചുവന്ന പെൺകുട്ടി എന്നു ചിത്രത്തിന്റെ ടാഗ്‌ലൈൻ തന്നെ അതായിരുന്നുവെന്ന് ഞാൻ ഓർക്കുന്നു, ചുവന്ന മറകളാൽ മുഖത്തെ രക്തത്തിന്റെ ചുവപ്പ് മറയ്ക്കുന്നവൾ. അവൾ അക്രമിക്കപ്പെട്ടവളാണ്, ചെന്നായ്ക്കളുടെ നഖം കൊണ്ട് മുറിഞ്ഞതാണ് അവളുടെ ശരീരം, രക്തമൊഴുകുന്ന ഓരോ ഇടങ്ങളിലും ആർത്തിയോടെ കണ്ണെറിയുന്ന രക്ഷസുക്കൾ... കറുത്ത പിശാചുക്കൾക്ക് പരിചിതമായ ആരുടെയൊക്കെയോ രൂപമുണ്ട്... ആ പെൺകുട്ടിയ്‌ക്കോ? നാദിയ... ? സൂര്യനെല്ലി...? സൗമ്യ...?
നിഷ്കളങ്കമായി ഉറങ്ങുന്ന ആഗ്നസിന്റെ മുഖത്തെ വിഷാദത്തിൽ ഞാനൊരായിരം പെണ്ണുങ്ങളെ കാണുന്നു. ചോര വാർന്നൊലിച്ച മുഖങ്ങളെ തൊടുന്നു... 

Friday, September 23, 2016

മറവികളിലേയ്ക്ക് നടന്നു പോകുന്നവൾ 14

ആഗ്നസ് കൂടി ഒപ്പം കൂടിയതിനു ശേഷം പഴയതു പോലെ ജോലിയിൽ ശ്രദ്ധിക്കാൻ കഴിയുന്നതേയില്ല. ജീവിതവും ദിവസങ്ങളും പലവഴിയ്ക്ക് പലരീതിയിൽ പല ചിന്തകളിൽ തെറിച്ചു പോകുന്നു. എല്ലാം കൂട്ടി വച്ച് പഴയ താരയാക്കണമെന്ന് പലവട്ടം മനസ്സ് തോന്നിപ്പിക്കുന്നുമുണ്ട്, പക്ഷെ ഒരിഞ്ചു അനങ്ങാൻ വയ്യാത്തൊരു കുടുക്കിൽപെട്ടത് പോലെ എനിക്ക്  ശ്വാസംമുട്ടിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു.
എന്തിനാണ് ആഗ്നസിനെ പരിചയപ്പെട്ടത്... ആ ഇലഞ്ഞി മണത്തെ കുറിച്ച് എഴുതിയിരുന്നില്ലെങ്കിൽ ഒരിക്കലും ഇത്തരം ദിവസങ്ങൾ ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടാകുമായിരുന്നില്ല . പക്ഷെ വിട്ടു കളയാനാകുന്നില്ല, വേണ്ടെന്നു വൈകുന്തോറും വിടവുകൾ കുറയ്ക്കുന്ന ഒരുകാന്തം ആഗ്നസിന്റെ നെഞ്ചിനുള്ളിലുണ്ട്  .
പരസ്പരം കണ്ണാടിയായിരിക്കുകയും എന്നാൽ വ്യത്യസ്തതകളുടെ സ്വഭാവങ്ങളായിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നത് കൊണ്ട് മാത്രമാണോ ആഗിയിൽ നിന്നും വേർപെടാൻ ആകാത്തതിന് കാരണം?
അത്രയ്ക്കൊന്നും അവൾ ഒരു ആവശ്യകതയായിരുന്നില്ല ഇതിനു മുൻപ്. എന്തും പറയാനുള്ള ഒരു സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്ക് എത്തിച്ചെർന്ന അപൂർവ്വ സോഷ്യൽ മീഡിയ ബന്ധങ്ങളിലൊന്ന്... എന്നാൽ അവളെ കുറിച്ച് എന്തറിയാം?
മികച്ച ഒരു ആർട്ടിസ്റ്റാണ്, ചില്ലറ ഭ്രാന്തുള്ള ഒരു കലാപകാരിയാണ്, പ്രണയം എന്ന വാക്കിനെ അടിമുടി കോരിക്കുടിയ്ക്കുന്നവളാണ്. ഫെയ്‌സ്ബുക്കിലുള്ള അവളുടെ പ്രൊഫൈലിൽ എന്ത് പോസ്റ്റിട്ടാലും അഞ്ഞൂറു ലൈക്കിൽ കുറയില്ല. ആരാധകർ ഏറെയുള്ള പെൺ പ്രൊഫൈലുകൾ എപ്പോഴും നിഗൂഢമായ ആത്മരതി അനുഭവിക്കുന്നവരുമായിരിക്കുമോ... ആഴ്ചയിൽ ഒന്നെന്ന നിലയിൽ ഇടുന്ന പ്രൊഫൈൽ ചിത്രങ്ങൾക്കിടിയിൽ ഒരു നാർസിസ്റ്റിന്റെ മുഖം ചിരിക്കുന്നത് കാണുന്നുണ്ട് എന്ന് ഒരിക്കൽ അവളോട് ചോദിച്ചത് മെസേജിലാണ്, വെറുതെ കളിയാക്കിയതാണ്.. അവൾ വെറുതെ അത് ചിരിച്ചു കളഞ്ഞു. മറ്റാരെങ്കിലുമായിരുന്നെങ്കിൽ സ്ക്രീൻഷോട്ടെടുക്കലും പോസ്റ്റിടലും അപമാനിക്കലും ഒക്കെ ഒന്നിച്ച് കഴിഞ്ഞേനെ.. അത്രയുമേ ഉള്ളൂ പലപ്പോഴും ആധുനിക ബന്ധങ്ങൾ , പരസ്പരം മുറുകി ചേരുന്നത്ര ആവേശത്തിൽ തന്നെ അഴിഞ്ഞും വീഴും. പിന്നെ കൊടും വൈരികളാകും, തമ്മിൽ കാണാത്തത്ര ദൂരങ്ങളിലാണെങ്കിലും ബ്ലോക്ക് ബട്ടന്റെ കാണാപ്പുറങ്ങളിലേയ്ക്കും പടിയടച്ച് പിന്ധം വയ്ക്കും. അവിടെ തീരുന്നു ബന്ധങ്ങൾ..
ആഗ്നസ് പക്ഷെ ഏറെ മേച്ചുർ ആയിരുന്നു. കുട്ടിത്തരത്തിന്റെ കുറുമ്പുകൾ തന്നിലുണ്ടെന്നു അവൾ ഓർമ്മിപ്പിക്കുമ്പോഴും കാലമൊരുക്കിയ ഒരു മാനുഷികത അവളെ ശോഭിപ്പിച്ച് കൊണ്ടിരുന്നു.
അവൾക്കെന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്നറിയില്ല...

സമാന്തര രേഖകൾ പോലെയുള്ള രണ്ടു പെണ്ണുങ്ങൾ. ഒരുവൾ പ്രണയത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് എപ്പോഴുമെപ്പോഴും ആഴ്ന്നിറങ്ങുകയും ആരെങ്കിലും കൈപിടിയ്ക്കാതെ നെഞ്ചിലൊന്ന് പ്രണയം ആളിക്കത്തിപ്പിക്കാതെ ജീവിക്കാനാവുകില്ലെന്നു പ്രഖ്യാപിക്കുമ്പോൾ മറ്റൊരുവൾ എന്നോ ഒരിക്കൽ കിട്ടിയ ചുംബനത്തിൽ മനസ്സ് കൊളുത്തി ഒരേ താളത്തിലുള്ള പ്രണയത്തിന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പുകൾ സ്വയമറിഞ്ഞു, ഉലഞ്ഞു കുളിർന്നു അതാണ് പ്രണയമെന്നു പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. ആഗ്നസിനു പ്രണയമെന്നത് തന്നെ എപ്പോഴും കൊതിപ്പിക്കുകയും ചേർത്ത് പിടിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ട ആവാസവ്യവസ്ഥിതിയാകുമ്പോൾ എനിയ്ക്കത്  ഓർമ്മകളിലേക്കുള്ള ഒരു യാത്രയുടെ തിരയിളക്കമാണ്. എപ്പോഴും അടുത്ത് ഉണ്ടാകണമെന്ന് നിർബന്ധങ്ങളില്ലാത്ത കടലിന്റെ ഇളക്കങ്ങൾ..

ജോലിയുടെ കാര്യം മാത്രമല്ല അടുക്കള കാര്യങ്ങൾ കൂടി മറന്നു പോകുന്നുണ്ടല്ലോ എന്നോർമ്മിപ്പിച്ചത് അന്നുവാണ്.
ശനിയാഴ്ചയുടെ പരുങ്ങലിൽ മറന്നത് എന്തൊക്കെയാണ്...
ചോറ് കുക്കറിൽ വാർക്കാതെ ഇപ്പോഴുമിരിക്കുന്നുണ്ട്. തലേന്ന് വൈകിട് അന്നുവിനെ വിളിയ്ക്കാൻ പോകുമ്പോൾ ചന്തയിൽ നിന്ന് വാങ്ങിയ ചീര തോരൻ വയ്ക്കണമെന്ന് വിചാരിച്ചതു നുറുക്കി വച്ചിട്ടുണ്ട്, പുളിശേരിയുണ്ടാക്കാൻ തേങ്ങാ ചിരകിയതുണ്ട്, എന്തെ ഒന്നും ഉണ്ടാക്കീല്ല.
"അമ്മെ... വിശക്കുന്നു, ആഗിയാന്റി കൊണ്ടുവന്ന ചോക്കലേറ്റ് തീർന്നോ.."
അവൾക്ക് ചോറ് വേണ്ട ചോക്കലേറ്റു മതി. പക്ഷെ പന്ത്രണ്ടരയായ  കുഞ്ഞു വിശപ്പിനോട് നിത്യവും ചോറ് കൊടുത്തു കലഹിക്കുന്ന 'അമ്മ മനസ്സിനോട് യാതൊരു ന്യായീകരണവും പറയാനില്ലാതെ എനിക്ക് പകച്ചു നിൽക്കാനാണ് തോന്നിയത് . തൽക്കാലം എടുത്തു വച്ചിരുന്ന ഒരു ചോക്കലേറ്റു കഷ്ണത്തിലേയ്ക്ക് അന്നുവിന്റെ വിശപ്പിനെയൊതുക്കി തൂങ്ങിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്ന ആഗിയുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് പരതി നോക്കി  ഗാസ് കത്തിച്ചു. കഴിഞ്ഞ ദിവസം വരെ അടുക്കളയിൽ എല്ലാത്തിനും കൂടുമായിരുന്നു. കറിയ്ക്ക് നുറുക്കാനും തേങ്ങാ ചിരകാനും ചപ്പാത്തിയ്ക്ക് സ്‌പെഷ്യൽ കറിയുണ്ടാക്കാനും. എത്ര പെട്ടെന്നാണ് മനസ്സിനെ മരണം പിടികൂടുന്നത്... അത് ഒറ്റയ്ക്കായി പോകുന്നതും വലിയൊരു ട്രങ്ക് പെട്ടിയിൽ അടയ്ക്കപ്പെടുന്നതും...
ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല, തോരനും പുളിശ്ശേരിയും വച്ച് ചോറ് വാർത്ത് അന്നുവിനും ചോറ് നൽകി ആഗ്നസിനെ കഴിക്കാൻ വിളിക്കുന്നത് വരെ ഞാൻ ഒരു  അപ്പൂപ്പന്താടിയിൽ പറന്നു നടക്കുന്നത് പോലെ പറന്നു നടന്നു.
പിന്നെ ഉച്ചയുടെ വിശപ്പിലായ്മയിലേയ്ക്കും ആഗ്നസിന്റെ നരച്ച മുഖത്തേക്കും പാളി നോക്കി ചോറ് കുഴച്ചുണ്ടു. അന്നുവിനെ കയറ്റി കിടത്തി ഉറക്കി ബാക്കിയുള്ള ജോലിയിലേക്ക് മനസ്സിനെ കൊണ്ട് പോകേണ്ടതുണ്ടെന്നു സ്വയമോർമ്മിപ്പിച്ചു ലാപ്പിലേയ്ക്ക് കയറി കതകടച്ചു. 

മുളപൊട്ടുന്ന ജീവിതങ്ങൾ 15


ഫെയ്‌സ്ബുക്കിൽ നിന്നും വാട്സ്ആപ്പിൽ നിന്നുമൊക്കെ എന്നെന്നേയ്ക്കുമായി മായ്ക്കപ്പെടുന്ന ഏറ്റവും ടെക്കിയായിരുന്ന ഒരു സ്ത്രീ ഒരുപക്ഷെ ഒന്നുകിൽ അവൾ നിശ്ശബ്ദതയുടെയും ഏകാന്തതയുടെയും സുഖമുള്ള ലോകത്ത് ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിക്കുന്നവളാകും, അല്ലെങ്കിൽ അവൾ അവളുടെ ജീവിതത്തിലേയ്ക്ക് മടങ്ങി വരാനുള്ള ഒരുക്കത്തിലായിരിക്കും... വീണയിപ്പോൾ എന്ത് ചെയ്യുന്നുണ്ടാവും? ഒരിക്കലും മടങ്ങിവരാനാകാത്ത  ഏതോ ഇരുട്ട് പിടിച്ച ഗുഹയുടെ ഉള്ളിൽ നിന്നും കരിപിടിച്ച ഒരു പെൺകുട്ടി നടന്നു ഫെയ്‌സ്ബുക്കിന്റെ ആക്ടിവേറ്റ് ബട്ടണിൽ അമർത്തുന്ന സ്വപ്നം കണ്ടുകൊണ്ടാണ് ഉറക്കമെന്നെ വിട്ടൊഴിഞ്ഞു പോയത്.  വീണ ,അവളിപ്പോൾ എവിടെയാകും? ഒന്നിച്ചു നടന്ന വഴികളൊക്കെ ശൂന്യമാവുകയാണ്. അവളെ തിരയാത്ത സൈബർ ഇടങ്ങളില്ല. ഒരിക്കലും മായാതെ ഒപ്പമുണ്ടാകുമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് ഏതോ വാക്കിന്റെ പുറത്ത് ഒറ്റയ്ക്കിരുന്നു തേങ്ങുന്നവൾ...
കേരളത്തിന്റെ നാഗരിക സംസ്കാരം ഏറ്റവുമധികം ഭ്രാന്തമായി ഏറ്റു വാങ്ങിയത് ഒരുപക്ഷെ കൊച്ചിക്കാരാകും. എത്രയേറെ വെറുക്കാൻ ശ്രമിച്ചാലും എല്ലാവരെയും തന്നിലേക്ക് അടുക്കി ചേർത്ത് നിർത്തുന്ന ഒരു മാന്ത്രികവടിയുണ്ട് കൊച്ചിയുടെ കയ്യിൽ. നഗരത്തിന്റെ തിരക്കുകൾക്കിടയിലും ഒറ്റയ്ക്ക് അലഞ്ഞു നടക്കാനുള്ള തെരുവുകൾ അത് സമ്മാനിക്കുന്നുണ്ട്, നഗരത്തിന്റെ പാച്ചിലിനുള്ളിൽ പച്ചത്തുരുത്തുകൾ, സൗഹൃദം കാത്തുസൂക്ഷിയ്ക്കാൻ കാപ്പിയിടങ്ങൾ... ഇടയ്ക്കൊക്കെ ഗുൽമോഹങ്ങൾ പൂക്കളുടെ ചുവന്ന വഴികൾ, ബിനാലെയുടെയും നിറങ്ങളുടെയും പാട്ടുകളുടെയും നഗരം. തെരുവിൽ വരയ്ക്കുന്ന ഭ്രാന്തന്റെ നഗരം... പ്രാണ വായുവിൽ നിന്നുമാണ് കൊച്ചിയുടെ ആത്മാവിനെ കണ്ടെത്തേണ്ടതെന്ന് ഒരിക്കൽ ഞാൻ പറഞ്ഞ വാക്യങ്ങളെ ചിരിച്ചെടുത്ത് വീണ അവളിലേക്ക് ഒട്ടിച്ച് വച്ചിരുന്നു.
കൊച്ചിയിൽ അവളുടെ കൈപിടിച്ച് നടക്കാത്ത ഇടങ്ങളില്ല. ഹോസ്റ്റലിൽ ചൂട് കൂടുന്ന മാസങ്ങളിൽ കറക്കം കൂടുതലാവും. അവധി ദിവസങ്ങളിൽ വീട്ടിൽ പോകാതെ കാത്തിരിക്കും, അവളുമായി പുറത്തിറങ്ങാൻ. മറൈൻ ഡ്രൈവിലെ ചുവന്ന ഗുൽമോഹർ മരത്തിനു താഴെ മുട്ടിയുരുമ്മി എത്രയോ ദിവസങ്ങൾ... അറിയാതെ കയ്യെടുത്ത് കൈയിലേക്ക് ചേർത്ത് വച്ച്, ഇടയ്ക്ക് തോളിലേക്ക് തലചായ്ച്ച്... പറയാതെ പറഞ്ഞിരുന്ന അവളുടെ വാക്കുകൾ പൂരിപ്പിക്കാനെന്നോണം ആഗി മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നു..
"എന്നെ ഒന്ന് കറങ്ങാൻ കൊണ്ട് പോകാമോ...? സമയം കാണുമോ..?"
- എന്തെ ഇപ്പൊ ഇങ്ങനെ ചോദിയ്ക്കാൻ... വാ പോകാം... ഇത്ര ചോദിക്കാനുണ്ടോ...  എപ്പോഴും ഇങ്ങനെ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കുന്നതിന്റെ സങ്കടമേ ഉള്ളൂ എനിക്കും. ഒറ്റയ്ക്കിരുന്നോട്ടെ എന്ന് ഞാനും വച്ചു.... കൊണ്ട് പോകാൻ എനിക്കും ആഗ്രഹം ഉണ്ടായിരുന്നു... റെഡി ആവൂ... ഉച്ചയ്ക്കലത്തെ ഭക്ഷണം പുറത്തു നിന്നാകാം.
"എന്നാ ശരി പോയേക്കാം..."
ഫ്‌ളാറ്റിനുള്ളിലെ നേർത്ത ചൂടിന്റെ സുഖത്തെ ഇല്ലാതാക്കി പുറത്തിറങ്ങി. വെയിലിന്റെ കയ്യുകൾ കെട്ടിപ്പുണർന്ന് പൊള്ളിക്കുന്നു. അന്നൂസ് വരുന്നതിനു മുൻപ് കറക്കം തീർക്കണം... വീണയുമൊന്നിച്ച് പോകാൻ ഏറെയിഷ്ടമുണ്ടായിരുന്ന ഫോർട്ട് കൊച്ചിയിലെ തണൽ വീണ വഴിയിലൂടെ ഞങ്ങളിരുവരും നടന്നു. എനിക്ക് വിശന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു... അത് വിശപ്പല്ല... ഉള്ളിലെന്തോ എരിയുന്നതാണ്, വളരെ കൃത്യമായി അതെനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ട്. പിടി തരാത്ത മനസ്സുമായി ഇവളിത്  എന്തുദ്ദേശിച്ചാണ് പിന്നാലെ കൂടിയിരിക്കുന്നതെന്നു അപ്പോഴും എനിക്കറിയാൻ കഴിയുന്നതേയില്ല. അല്ലെങ്കിലും മനുഷ്യന്റെ മനസ്സുകൾ എത്ര വിചിത്രങ്ങളാണ് . അവളെന്നെ കൊത്തി വലിക്കുന്നുണ്ട്... ഓരോ മരത്തണലിലും എത്തുമ്പോൾ വീണ്ടും വെയിലിലേയ്ക്ക് ചായാൻ കൈകൾ നീട്ടി ചാടി തുള്ളി പോകുന്നുണ്ട്. പൊള്ളലിലേയ്ക്ക് എന്റെ കൈ പിടിച്ച് വലിച്ചിടുന്നുണ്ട്... ഭ്രാന്തിനും ഒരു അതിരൊക്കെയുണ്ട്...
വീണയുടെ മുഖത്തോടും കരുതലുകളോടും ആഗ്നസിനെ ചേർത്ത് വയ്ക്കാൻ... പാതിയിൽ നിശബ്ദമായിപ്പോയ എന്റെ ഏതൊക്കെയോ മനസ്സിന്റെ ഇടങ്ങളെ വാചാലമാക്കാൻ... അവയൊക്കെ ആഗ്നസിനോട് പറയാൻ തോന്നുമ്പോൾ ഒരു ശ്വാസം വന്ന ഹൃദയത്തിൽ വിലക്കു വീഴ്ത്തി...  ഹൃദയം അകാരണമായി ഉച്ചത്തിൽ മിടിക്കുന്നു. ഉറക്കെ ചിരിക്കാൻ തോന്നിപ്പിക്കുന്നു അവളുടെ ഒപ്പമുള്ള സഞ്ചാരം. പഴയതു പോലെ തെരുവിലലഞ്ഞു പ്രണയത്തിന്റെ ഏതൊക്കെയോ ഇരുണ്ടവഴികളെ തിരയാൻ... പേപ്പർ ഹൌസ്സിലേ തണുത്ത കാപ്പിയുടെ മുന്നിലിരിക്കുമ്പോൾ വഴുതി മാറുന്ന മനസ്സിന്റെ മുന്നിൽ ആഗ്നസ് ഇരിക്കുന്നു.. ഒന്നുമറിയാത്ത ഭാവത്തോടെ കോഫീ നുണയുന്നു.
"എന്താ ... വല്ലാതിരിക്കുന്നത്... എന്തേലും സങ്കടമുണ്ടോ..."
-ഏയ് ഒന്നൂല്ലാ... എന്തോ വല്ലാതെ ഒരു ചങ്കിടിപ്പ്...
"എന്തെ ഹൃദയം പണിമുടക്ക് പ്രഖ്യാപിച്ചു തുടങ്ങിയോ..."
-ആഹ് അതെന്ന് തോന്നുന്നു...
"ആരാ കക്ഷി..."
-താനെന്റെ കയ്യീന്ന് വാങ്ങിക്കും... ഒന്ന് മിണ്ടാതിരിക്കാമോ..."
എനിക്ക് കരച്ചിൽ വന്നു...
ഉള്ളിൽ നിന്ന് ഭയത്തിന്റെ ഒരു മുകുളം ഹൃദയത്തോളമെത്തിയിട്ട് വാടിക്കൊഴിഞ്ഞു പോകുന്നു..
ഹൃദയം പറയുന്നു ഉറക്കെ പറയാൻ... പക്ഷെ വാക്കുകൾക്ക് നിൽക്കാൻ ഇടയില്ലാതെ ശ്വാസം കുടുങ്ങി ഉള്ളു നിറയുന്നു... അഗാധമായ തണുപ്പിലേക്ക് ശരീരം ചുഴറ്റിയെറിയപ്പെടുന്നു... കണ്ണുകൾക്കുള്ളിൽ നേർത്ത തിരയിളക്കം, നോട്ടം നില തെറ്റുന്നു... നാവിൽ ഉപ്പ് രുചിക്കുന്നു.. ഇരുട്ട് പ്രകാശവുമായി മത്സരിച്ച് ഒടുവിൽ ആരാണ് തോൽവിയറിഞ്ഞത്...
"താരാ... താരാ....."
എവിടെ നിന്നോ എന്നെ ആരോ വിളിക്കുന്നുണ്ട്...
തലച്ചോറിന്റെ ഏതോ പേരറിയാത്ത കോണിൽ നിന്ന് എന്തോ പ്രകാശം പുറത്തേക്കൊഴുകുന്നുണ്ട്... എനിക്ക് ആ വിളി കേൾക്കാം പക്ഷെ മറുപടി പ്രകാശത്തിൽ കലങ്ങിപ്പോകുന്നത് പോലെ...
കണ്ണ് തുറക്കാൻ വയ്യ.. അതോ കണ്ണ് തുറന്ന് നിശ്ചലമായ ഏതോ ദൃശ്യത്തിലേയ്ക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുകയാണോ ഞാൻ...
"ആഗ്നസ്...." ഞാനുറക്കെ വിളിച്ചു...
അവൾ കണ്ണുകൾ തുറന്ന് എന്നെ തന്നെ ഉറ്റു നോക്കിയിരിക്കുന്നുണ്ട്... ഞാനാകട്ടെ, വിയർത്തൊഴുകി പേപ്പർ ഹൌസ്സിലെ നീണ്ട ബഞ്ചുകളിലൊന്നിൽ  മിടിപ്പ് പോലും നിലച്ചെന്ന പോലെ കിടക്കുന്നു...
എന്താണ് സംഭവിച്ചത് ... ഒന്നും മനസ്സിലാകുന്നതേയില്ല... ശ്വാസം നിറഞ്ഞു വന്നു എന്തോ തലച്ചോറിൽ വന്നടിച്ചതു പോലെ... പിന്നെ നിശ്ചലതയിലേയ്ക്ക്...
ആഗ്നസിന്റെ കണ്ണുകളിൽ വേദന ഞാൻ കാണുന്നുണ്ട്...
എനിക്കത് തൊടാം...
എനിക്ക് ആശ്വാസം തോന്നി... അവൾ വേദനിക്കുന്നുണ്ട്.... എന്നെ ഓർത്ത് ആധി പിടിക്കുന്നുണ്ട്... ഒരു തരം സാഡിസമാണോ ഞാനറിയാതെ എന്നിൽ നിന്ന് വന്നതെന്ന് പോലും തോന്നിപ്പോകുന്നു...
അവളെനിക്ക് വേണ്ടി നോവുന്നു...
കണ്ണ് നിറയ്ക്കുന്നു...
അന്ന് വൈകുന്നേരമാണ് ഞാനതു കണ്ടത്. ഫ്‌ളാറ്റിന്റെ സ്റ്റെയറിനു മുകളിൽ വച്ചിരുന്ന റോസ് റോസാ കമ്പ് മുളച്ചിരിക്കുന്നു...
കഴിഞ്ഞ ഒരു മാസമായി എന്റെ ഏകാന്തതക്ക് കൂട്ടിരിക്കുന്ന റോസാ കമ്പ്.
ഒരു പച്ച മുകുളം പോലും ഉണ്ടാകാതെ നിരാശയുടെ നീളം കൂടുമ്പോൾ കൈ ചെടിച്ചട്ടിയിലേയ്ക്ക് പോയെങ്കിലും അറിയാതെ പിന്നിലേയ്ക്ക് വലിച്ചു എന്തോ... ഉറങ്ങിക്കിടന്ന ഗർഭത്തെ മുളപ്പിച്ചതാരാണ്...
ഒരു വീട്ടിൽ ജീവിക്കുന്ന വ്യക്തികളുടെ മനസ്സും ചിന്തകളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു കിടക്കും അയാൾ ഇടപെടുന്ന പ്രകൃതിയുടെ താളം. ഏറ്റവും ദേഷ്യത്തോടെ എന്നും വീട്ടിൽ ഇടപെട്ടാൽ പ്രകൃതി ഏറ്റവും നിസ്സംഗമായിരിക്കും.
കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി എന്റെ മനസ്സിൽ ഉറങ്ങുകയും ഉണരുകയും ചെയ്യുന്ന ചിന്തയുടെ ഊർജ്ജം വഹിച്ച് മുളപൊട്ടിയ റോസ് കമ്പിനെ നിറയെ വെള്ളം കൊണ്ട് ഞാൻ സ്നേഹിച്ചു.
"ഈ സ്റ്റെയരും , പുറത്തേയ്ക്ക് തുറക്കുന്ന പൂമുഖവുമെല്ലാം നിറയെ റോസാ ചെടികൾ നിറയ്ക്കണം..."
എന്റെ മനസ്സിനെ ഇവൾ എങ്ങനെയാണ് വായിച്ചെടുക്കുന്നത് എന്ന് ഞാൻ അതിശയത്തോടെ ഓർത്തു. ഉച്ചയ്ക്കലത്തെ മയങ്ങിവീഴൽ അവളിൽ ആഘാതമുണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ടെന്നു ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞത് രാത്രിയാണ്. അവൾ എന്റെ ഒപ്പം കിടക്കാൻ വാശി പിടിച്ചു.
"രാത്രിയിൽ എന്തെങ്കിലും അസ്വസ്ഥതയുണ്ടായാലോ, ഞാൻ കിടക്കാം, അന്നു  ഉറക്കത്തിൽ അറിയുകയുമില്ല, അറിഞ്ഞാലും അവൾക്ക് മനസിലാവതുമില്ല... ഞാൻ ഇവിടെ കിടന്നോട്ടെ.. താര.." ആഗി കൊഞ്ചുന്നു...
ഞാൻ ചിരിച്ചു...
അവളെന്റെയൊപ്പം തണുത്ത മെത്തയിൽ തമ്മിൽ വിരലുകൾ തൊട്ട് കിടക്കുന്നു... മണിക്കൂറുകളോളം ഞാനുറങ്ങാതെ അവളുടെ വിരലുകളിൽ തെരു തെരെ  അമർത്തിക്കൊണ്ടു കിടന്നു... അവളും അത് തന്നെ എന്റെ വിരലുകളോടും ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു.. പിന്നെ എപ്പോഴോ ഞാനുറങ്ങിപ്പോയി.

Thursday, September 22, 2016

സങ്കടക്കടൽ 16

ഉറക്കം കണ്ണുകളെ വിട്ടൊഴിഞ്ഞിട്ടും എഴുന്നേൽക്കാൻ തോന്നലുകളുണ്ടായതേയില്ല... ആഗ്നസിന്റെ ചൂടുള്ള മൃദുലത എന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈവിരലുകൾക്കടുത്ത്... ഒരു ചൂട് കാപ്പി എനിക്കാവശ്യമുണ്ടായിരുന്നു, ആരെങ്കിലും ഉണ്ടാക്കിക്കൊണ്ടു തന്ന് എന്നെ പതിയെ വിളിച്ചുണർത്തിയെങ്കിൽ....
കോഫിബീൻ മണങ്ങളിൽ അവളെയും അടുത്തുകിടത്തി ഒരു ദിനം മുഴുവൻ പോയിരുന്നെങ്കിൽ...
ശനിയാഴ്ചയുടെ അലസത സാധാരണ അന്നുവിന്റെ ഒഴിവു ദിവസങ്ങളായിരുന്നെങ്കിൽ ഇന്നതിന്റെ കാരണം ആഗ്നസിലേയ്ക്കും നീണ്ടിരിക്കുന്നു.
പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് അപ്പോഴും മയങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ആഗിയുടെ നീണ്ട മൂക്കിന് തുമ്പിലെ വിയർപ്പുമണികളെ മെല്ലെ അവളറിയാതെ എന്റെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് തുടച്ചെടുത്ത് ചൂടുള്ള എന്റെ കാപ്പിയിലേയ്ക്ക് ഞാൻ നടന്നു...

അന്ന് ദിലീപെത്തിയ ദിവസമായിരുന്നു... ശനിയാഴ്ചയുടെ തിരക്കിനിടയിലും എല്ലാം ഒഴിവാക്കി ദിലീപ് നേരത്തേയെത്തിയത് ആഗ്നസിന്റെ ഭാവിയെ കുറിച്ച് തീരുമാനിക്കാൻ വേണ്ടിയാകണം. വന്നപ്പോഴേ മുറിയിൽ കയറിയപ്പോൾ പാതി കണ്ണുകൾ തുറന്ന് മറുപാതി കിടക്കയിൽ എന്നെ തിരയുന്ന ആഗിയുടെ കുറുമ്പുകളെ ദിലീപ് കാണുകയും പോയ അതെ വേഗതയിൽ ബെഡ് റൂമിന്റെ വാതിൽ വലിച്ചടയ്ക്കുകയും ചെയ്തു.

ഞാൻ വാക്കുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ടവളായി... ഉള്ളിൽ ഭയം ഒരു ഉരുൾപൊട്ടൽ പോലെ വന്നു ഹൃദയത്തെ തള്ളുന്നു. നെഞ്ച് നിറഞ്ഞു ഹൃദയം...
ഒച്ച കേട്ടിട്ടാകണം കിടക്കയിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റ് ആഗ്നസ് അവളുടെ മുറിയിലെ ഇരുട്ടിലേക്ക് പെട്ടെന്ന് മായ്ഞ്ഞു പോയി.
മുഷിഞ്ഞ ഷർട്ടൂരി കസേരയിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞ് ദിലീപ് വീണ്ടും ഞങ്ങളുടെ സ്വകാര്യതയിലേക്ക് ചീറിപ്പാഞ്ഞു ..
 കതകടച്ചു ദിലീപിനെ നോക്കി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അകത്തേയ്ക്ക് കയറുമ്പോൾ പതിവില്ലാത്തതു പോലെ ഹൃദയം ഉറക്കെ മിടിച്ചു... ഒരുവേള അത് ദിലീപ് കേട്ട് എന്നെ മുറിയ്ക്ക് പുറത്തിറക്കുമോ എന്ന് ഞാൻ ഭയന്നു.
"നീ എന്താ തീരുമാനിച്ചത്.. ആ കുട്ടി വന്നിട്ട് രണ്ടാഴ്ചയാവുന്നു.. വല്ല തീരുമാനവുമുണ്ടോ..?"
-"ദിലീപ് , ഇപ്പോഴും അവൾ പറഞ്ഞിട്ടില്ല എന്താ അവളുടെ പ്രശ്നമെന്ന്... ഇറങ്ങിപ്പോകാൻ പറയാൻ എനിക്ക് വയ്യ.. അവളെനിക്ക് നല്ലൊരു സഹായമാണ് ദിലീപ്. ഒറ്റയ്ക്കുള്ള ഈ ജീവിതം എനിക്ക് മടുത്തു..."
"അപ്പൊ ഞാനെന്താ ഈ ജോലി കളഞ്ഞിട്ട് ഇനി ഇപ്പോഴും ഇവിടെ താമസിക്കണോ ..."
-"അങ്ങനെ ഒരിക്കലും ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ലല്ലോ ദിലീപ്... നിങ്ങൾക്കറിയാം ഞാൻ ഏകാന്തത ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന ആളാണ്. നിങ്ങളില്ലെങ്കിലും ഈ കുടുംബം മുന്നോട്ടു കൊണ്ട് പോകാൻ പരമാവധി ശ്രമിക്കുന്ന ആളാണ്... പക്ഷെ അവൾ വന്നപ്പോൾ വലിയൊരു ശൂന്യത ഇല്ലാതായിപ്പോയത് പോലെയുണ്ട്. കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഞാൻ തലകറങ്ങി വീണത് പറഞ്ഞില്ലേ, അവൾ ഒപ്പമില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ എന്ത് ചെയ്തേനെ..."
"നീ ന്യായീകരിക്കണ്ട.. അവളുടെ ഒപ്പം പോയതുകൊണ്ടാണല്ലോ വീണത്.."
-"ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കും പുറത്തു പോവുകയും അലഞ്ഞു നടക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട് ദിലീപ്..."
"എനിക്കിഷ്ടപ്പെടാൻ പറ്റുന്നില്ല അവളോടൊപ്പം നീയിങ്ങനെ... എനിക്ക് നിന്നെ വേണം താരാ... നീയവളെ ഏറെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു... ഒരുപക്ഷെ നീയത് അറിയുന്നുണ്ടാവില്ല..."
"മറ്റുള്ള ഫ്‌ലാറ്റിലെ ആരുമായും നീയിപ്പോ സംസാരിക്കാറില്ലെന്നു കേൾക്കുന്നു, അന്നുവിനെ നീ കൊഞ്ചിക്കുന്നത് എങ്ങനെയാണെന്ന് എനിക്ക് നന്നായറിയാം, ഇന്നിപ്പോൾ വന്ന ഇത്രയും നേരമായപ്പോൾ എനിക്ക് മനസിലാകും അവളത് മിസ് ചെയ്യുന്നുണ്ടെന്ന്..., വേണ്ട എന്നും രാത്രിയിൽ നീ വിളിച്ചിരുന്നു, ഇപ്പോഴോ വരുന്ന കാര്യം ചോദിക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രമുള്ള പകൽ വിളികൾ, ഇങ്ങോട്ടു വിളിച്ചാലും ആഗ്നസിന്റെ വിശേഷങ്ങൾ, കഴിഞ്ഞ മൂന്നു നാല് ദിവസമായി അതും ഇല്ല... ആഗ്നസിനെ കുറിച്ചു എന്നോട് പറയാൻ നീ വല്ലാതെ പേടിക്കുന്നത് പോലെ... നിനക്കെന്താ താരാ...പിന്നെ ഇന്നിപ്പോൾ വന്നു കയറിയപ്പോൾ ഞാൻ കണ്ടത്.. നമ്മുടെ മുറിയിൽ അവൾ, നിന്റെയൊപ്പം.. ഇതെന്തൊക്കെയാണ്..."
സത്യമാണ് ദിലീപ് പറയുന്നത്... സത്യമാണ്...
പക്ഷെ അതിന്റെ സാഹചര്യങ്ങൾ, അതെങ്ങനെ പറയണം, എന്ത് പറയണം എന്നെനിക്ക് മനസിലായതേയില്ല. പറഞ്ഞാൽ ഒരുപക്ഷെ ദിലീപിനത്  ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിഞ്ഞു എന്നും വരില്ല. അത്രമാത്രം എന്നിലേയ്ക്ക് ചാഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യനോട് എനിക്ക് അവളെന്നാൽ ഊർജ്ജമാണെന്നും ആത്മാന്വേഷണത്തിന്റെ ബാക്കിയാണെന്നും പറഞ്ഞാൽ എങ്ങനെ മനസിലാക്കാൻ... വാക്കുകൾ കിട്ടാതെ ഞാൻ നിശ്ശബ്ദതയിലേയ്ക്ക് ചുരുണ്ടു കൂടി...
പക്ഷെ അയാളുടെ മുന്നിലിരുന്ന് കരയാൻ എന്റെ ഈഗോ സമ്മതിച്ചില്ല . ആഗ്നസിന്റെ മുന്നിലിരുന്നും കരയാൻ വയ്യ, ഭാഗ്യത്തിന് ദിലീപ് വന്നതിന്റെ പിറകെ അവൾ ഫ്‌ലാറ്റ് വിട്ട് ഒറ്റയ്ക്ക് പുറത്തു പോയിട്ടുണ്ട്. ദിലീപിന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കാൻ അവൾക്കെന്തോ മടിയുള്ളതു പോലെ.
ഉച്ചയ്ക്കലത്തെ ഭക്ഷണമുണ്ടാക്കുമ്പോഴും പുറത്ത് സ്റ്റെയർ കയറി വരുന്ന കാലൊച്ചകളിൽ ഞാൻ തിരഞ്ഞത് ആഗിയെ ആയിരുന്നു . ഇടയ്ക്ക് ദിലീപ് പുറത്തേയ്ക്ക് പോയതോ തിരികെ വന്നതോ ഒന്നും ഞാനറിഞ്ഞില്ല. എനിക്കെന്റെ ജീവിതം നഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ടോ...
ദിലീപ് നഷ്ടപ്പെടുന്നത് ആലോചിക്കാൻ വയ്യ, പക്ഷെ ആഗ്നസിനെ ഉപേക്ഷിക്കാനും വയ്യ... ഉള്ളിലിരുന്ന് രണ്ടു ചിന്തകൾ ബോധത്തെ മറിക്കുന്നു. ഇടയ്ക്ക് ദിലീപിന്റെ സങ്കടങ്ങളിലേക്കിറങ്ങി ചെന്ന് അവനെ കെട്ടിപ്പിടിയ്ക്കാൻ തോന്നി... നീയില്ലാതെ എനിക്ക് ജീവിതമുണ്ടോ എന്നു  ചോദിക്കാനും തോന്നി, പക്ഷെ ഈഗോയുടെ വികൃതമായ ശബ്ദം ഭീഷണിപ്പെടുത്തുന്നു. ഈഗോ ഒട്ടും ബാധിക്കാത്തത് ആഗ്നസിന്റെ മുന്നിലാണ്. എന്തും പറയാൻ മടിയില്ലാതെ, ഉറക്കെ കരയാൻ പോലും മടി തോന്നാതെ അവൾ നക്ഷത്രമായി മാറുന്നു. ഒരിക്കൽ സ്വപ്നത്തിൽ തെളിഞ്ഞ ഈശോയുടെ രൂപത്തിനോട് ഞാൻ അപേക്ഷിച്ചു,
-ദൈവമേ എനിക്ക് സത്യത്തിന്റെ വഴി കാണിച്ചു തരേണമേ..."

മഴയൊഴിഞ്ഞ രാത്രി 17


ഒരു ദിവസത്തിൽ കൂടുതലൊന്നും ദിലീപിന്റെ മൗനത്തെ താങ്ങാൻ എനിക്ക് കഴിയുമായിരുന്നില്ല. അന്ന് രാത്രി അവനോടു ചേർന്ന് കിടക്കുമ്പോൾ അന്നുവിനെ പോലും ഞാൻ ഒഴിവാക്കി. ആഗ്നസിന്റെ നീല വിരിപ്പിനോടുള്ള അന്നുവിന്റെ സ്നേഹം മുതലെടുത്താണ് അവളെ ആഗ്നസിന്റെ ഒപ്പമാക്കിയത്. അതിനും ദിലീപ് പക്ഷെ മറ്റൊരർതഥമാണ് കണ്ടതെന്നെനിക്ക് മനസ്സിലായി.
"ഇത്രനാളില്ലാത്തതു പോലെ അന്നുവിനെയും നീ ഉപേക്ഷിച്ചോ... അവളാരാ നിനക്ക്..."
-"ദിലീപ്... ഇങ്ങനെ ഒന്നും പറയേണ്ടതില്ല. നമുക്ക് സംസാരിക്കാം... "
എന്റെ ഈഗോ ഒരു മഴവെള്ളം പോലെ അവന്റെ മുന്നിൽ കരഞ്ഞു തീർന്നു...  ദിലീപിനും ആഗിയ്ക്കുമിടയിൽ എന്റെ സ്നേഹം കരകവിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു... വിവാഹിതയായ ഒരു സ്ത്രീയാണ് ഞാൻ... അമ്മയാണ്... പക്ഷെ മുന്നിൽ വന്നു നിൽക്കുന്ന ഹൃദയം തൊടുന്ന ഒരു സ്നേഹത്തെ തൊടാതിരിക്കാൻ എനിക്ക് കാരണങ്ങളൊന്നും കണ്ടെത്താനാകുന്നില്ല... ഇല്ല ദിലീപിനൊന്നും മനസ്സിലാവില്ല.
ദാമ്പത്യബന്ധങ്ങൾ അങ്ങനെയാണ്. സ്വന്തമാക്കപ്പെടൽ അത്തരമൊരു കുരിശുമരണമാണ്. ഇടതും വലതും സ്നേഹവും വിശ്വാസവും സാക്ഷി പറയാൻ നിന്നാലും അവർ അനുകൂലമായി സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തിയാലും ഹൃദയം തുറന്ന വ്യഥ ദാമ്പത്യം കാണുകയേ ഇല്ല. ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു... എന്നുറക്കെ നിലവിളിച്ചാലും ദിശ തെറ്റി സഞ്ചരിക്കുന്ന സ്നേഹങ്ങളിലേക്കുള്ള ഒളിഞ്ഞു നോട്ടങ്ങളാണ് ഉണ്ടാകുന്നത് മുഴുവൻ...
-"എനിക്ക് നിങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുന്നത് പോലെ വേറെ ആരെയും സ്നേഹിക്കാനാവില്ല ദിലീപ്... പക്ഷെ ആഗിയെ എനിക്ക് ഉപേക്ഷിക്കാൻ വയ്യ. നല്ലൊരു സുഹൃത്തായിക്കഴിഞ്ഞു അവളെന്റെ... അവൾ പോകാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ പോകട്ടെ... നല്ലൊരു സുഹൃത്തെന്ന നിലയിൽ എന്റെ കടമയാണ്, എന്തിനും അവൾക്കു കൂട്ടായി നിൽക്കുക എന്നത്... നിങ്ങളോടുള്ള സ്നേഹം ഉള്ളിൽ തിളപ്പിച്ച് കൊണ്ട് തന്നെ എനിക്ക് അവളോടൊപ്പം നിൽക്കണം..."
"ശരി... എനിക്ക് നിന്നെ മനസ്സിലാകും... പക്ഷെ നിന്നെ കാണാതിരിക്കുമ്പോൾ, നിന്നെ എത്രമാത്രം ഞാൻ മിസ് ചെയ്യുന്നുണ്ടെന്ന് നീ മനസ്സിലാക്കണം. അപ്പോൾ ഓരോന്നൊക്കെ കേൾക്കുമ്പോൾ , ഇവിടെ വരുമ്പോൾ നീയെന്നെ പരിഗണിയ്ക്കാതിരിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് സഹിക്കാൻ വയ്യ താരാ... സോറി..."

ഞാനവനെ പറ്റിക്കുകയായിരുന്നില്ല... ആഗിയോടാണോ ദിലീപിനോടാണോ ഇഷ്ടം കൂടുതലെന്ന്‌ ചോദിച്ചാൽ രണ്ടും രണ്ട് തലമല്ലേ എന്ന ഉത്തരത്തിൽ ഞാൻ സ്വയമൊതുങ്ങാൻ പഠിച്ചിരുന്നു. ദിവസങ്ങളോ ആഴ്ചകളോ വർഷങ്ങളോ അല്ല ബന്ധങ്ങളുടെ ആഴം നിശ്ചയിക്കുന്നതെന്നും അത് ആത്മാവിന്റെ കൊരുത്തെടുക്കലാണെന്നും ഇക്കഴിഞ്ഞ മൂന്നു നാല് ദിവസങ്ങൾ കൊണ്ട് ഞാൻ അറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു . മൂന്നോ നാലോ മാസമുള്ള ബന്ധങ്ങൾക്ക്‌ വേണ്ടി വർഷങ്ങൾ കൂടെ നിർത്തിയ മാതാപിതാക്കളെ ഉപേക്ഷിച്ച് ഒരു പെൺകുട്ടി പോകുമ്പോൾ അവൾക്കറിയാം നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നത് എന്താണെന്നും നേടുന്നത് എന്താണെന്നും. പക്ഷെ ഒരു ചൂണ്ട പോലെ അതിൽ ആത്മാവ് കൊരുത്തു പോയിരിക്കുന്നു... വലിച്ചെടുത്താൽ ഒപ്പം ഹൃദയവും പറഞ്ഞിങ്ങു പോരും.. ഹൃദയം നഷ്ടപ്പെട്ട ഉടലുമായി ജീവിക്കാൻ വയ്യ...
തന്റെ ആത്മാവ് രണ്ടായി പകുത്തു പോയെന്നും അതിലൊന്നിൽ ദിലീപിന്റെ സ്നേഹം എരിഞ്ഞു കത്തുന്നുണ്ടെന്നും മറ്റൊന്നിൽ ആഗ്നസിനോടുള്ള പ്രണയം പുകഞ്ഞു തുടങ്ങിയെന്നും എനിക്ക് തോന്നി...
എനിക്ക് അനങ്ങാൻ വയ്യ...
ദിലീപിന്റെ അമർത്തലിൽ ചേർന്ന് കിടക്കുമ്പോഴും അത്യഗാധതയിൽ നിന്ന് ഹൃദയം പെരുമ്പറ മുഴക്കുന്നു...
ഒന്നിനും പകരക്കാരില്ല...
ആരും ആർക്കും പകരമാകുന്നില്ല. ഒരാളുടെ ജീവിതം ജീവിക്കാൻ രണ്ടാമതൊരാളില്ല...
ഇപ്പോൾ ദിലീപിനോടുള്ള സ്നേഹം കൊണ്ട് ഞാനുഴറി നടക്കുകയാണ്. ഒരൊറ്റ നക്ഷത്രം പോലുമില്ലാത്ത ആകാശത്തു ഏകാന്തമായി ഞാൻ ജ്വലിച്ചു നിൽക്കുന്നു.. എനിക്ക് കരകയറേണ്ടതുണ്ട്..
എനിക്ക് തുഴയേണ്ടതുണ്ട്... ഏകാന്തതയുടെ വിരൽപ്പാടുകൾക്കുള്ളിൽ നിന്ന് ഈ നിമിഷമെങ്കിലും എനിക്ക് അവനോടൊപ്പം പൂർണമാകേണ്ടതുണ്ട്...
പിന്നെ അവന്റെ വിയർപ്പു പോലെ ഞാനുരുകി നിറയാൻ തുടങ്ങി.
നിറമില്ലാത്ത ദ്രവങ്ങളാൽ ശരീരം നിറയുന്നു, മുങ്ങിത്താഴുന്ന എനിക്ക് ഭാരമില്ല. ശ്വാസം കിട്ടാൻ വായ മാത്രം മലർക്കെ തുറന്നു പിടിച്ചിരിക്കുന്നു, അതിലൂടെ സർപ്പത്തിന്റെ നാവ് പുറത്തേയ്ക്ക് വരുന്നു...
ഞാനെന്നെ തൊട്ടു നോക്കി.. എനിക്ക് ചെതുമ്പലുകൾ മുളച്ചിരിക്കുന്നു..
വഴുവഴുത്ത ഉടൽ....
നീണ്ട പല്ലുകളിൽ വിഷസഞ്ചികൾ...
ആഞ്ഞു കൊത്താൻ അവന്റെ ഉടലിൽ ഇടം ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നില്ലെന്നു തോന്നുന്നു... നീലിച്ച അവന്റെ ശരീരം അരണ്ട വെളിച്ചത്തിലും കണ്ടു ഞാൻ സമാധാനത്തോടെ ഉറങ്ങി.

Wednesday, September 21, 2016

കുഞ്ഞുമ്മകൾ 18


"പലപ്പോഴും തോന്നീട്ടുണ്ട് താരാ... ഒരു കുഞ്ഞിനെ വേണമെന്ന്.... അഡോപ്റ് ചെയ്യുകയല്ല, മാസങ്ങൾ ചുമന്ന്, വേദനിച്ച് പ്രസവിക്കണം.. പാല് കൊടുക്കണം..."
-"ഹഹ... നീയൊരു കല്യാണം കഴിക്കണം ആഗീ... ഞാൻ എത്ര തവണയായി പറയുന്നു..."
"എന്തെ എന്നെ ഒഴിവാക്കാൻ തിടുക്കമായോ... ഞാൻ ഇനി ഒരുപാട് ദിവസമൊന്നും ഉണ്ടാവില്ല... ഒരു തീരുമാനം ആക്കണം.. പിന്നെ പോണം.."
-"എങ്ങോട്ട്... എന്താ നിന്റെ പ്രശ്നം..."
"പറയാം... പറയണം... താൻ പറ... എങ്ങനെയാ അന്നു ഉണ്ടായേ...."
പറഞ്ഞാൽ മനസ്സിലാകാത്ത ഏകാന്തതയിലേയ്ക്ക് ഞാൻ വഴുതിപ്പോയത്  എത്ര പെട്ടെന്നാണ്...
ഗർഭിണിയാണെന്നറിഞ്ഞ ആദ്യ നിമിഷം ഉള്ളിലൊരു ടൈം ബോംബ് പൊട്ടുന്നത് പോലെയായിരുന്നു. ഡോക്ടർ പറയുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ ഞരമ്പുകൾ അതെന്നോട് ഉറക്കെ പറഞ്ഞത് പോലെ തോന്നിയിരുന്നു. മറ്റാരും പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും ഒരു പെണ്ണിനറിയാം അവൾ അമ്മയായി തുടങ്ങുന്ന ആ നിമിഷം. പ്രിയപ്പെട്ടവന്റെ ജീവൻ ശരീരത്തിൽ ഉഴറി നടക്കുമ്പോൾ , അവന്റെ ഇണയെ കണ്ടെത്തുമ്പോൾ, അവരൊന്നായി ഉള്ളിലൊരു പ്രപഞ്ചത്തെ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു തുടങ്ങുമ്പോൾ... അവൾക്കറിയാം ഞരമ്പുകളുടെ പിടിവലി. ശരീരം കൊണ്ട് അമ്മയാകുന്നതിനും എത്രയോ മുൻപ് തന്നെ മനസ്സുകൊണ്ടവൾ അമ്മയായിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കും. പിന്നെ കാത്തിരിപ്പാണ്, ഓരോ വളർച്ചയിലും വിരലുകൾ കൊണ്ട് തൊട്ടെന്നതു പോലെ വളർച്ചയറിഞ്ഞു , ആരോടും പറയാനാവാത്ത , ഏകാന്തതയിൽ സ്വന്തമാക്കാൻ പോകുന്ന സ്നേഹത്തിന്റെ ജീവനേ ഒപ്പം കൂട്ടി...
"പക്ഷെ ആഗീ ആശുപത്രിയിലെ പ്രസവവാർഡ് ഒരു അനുഭവം തന്നെയാണ്..."
ചുറ്റുപാടും നിറയെ ഗർഭിണികൾ നിറഞ്ഞു കിടന്ന തീയറ്ററിലെ തണുപ്പിലേക്ക് ഞാൻ മരവിച്ചു ചെന്ന് കയറി. എനിക്ക് കാലുകൾ കോച്ചി വലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു... വല്ലാത്ത വഴുക്കൽ അനുഭവപ്പെടുന്നു. ഉള്ളിലെന്തോ ഉരുണ്ടുകൂടി പെയ്യാൻ കാത്തു നിൽക്കുന്നത് എനിക്കറിയാം.
ഭയം ... അതുവരെ തോന്നാത്ത ഭയം ഞരമ്പുകളെ ഉണർത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു...
ചുറ്റുപാടും നിറയെ മറ്റു സ്ത്രീകളെ ഞാൻ കണ്ടു, അവർക്കെല്ലാം പച്ച വസ്ത്രങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ എല്ലാം മുഖം എന്റേത് പോലെ വിളർത്തിരുന്നത് പോലെ ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി. വെള്ളയുടുപ്പിട്ട സ്ത്രീകളുടെ കൈകളിൽ നീണ്ട സിറിഞ്ചുകൾ, പക്ഷെ മുഖത്തെ നിസ്സംഗത പിന്നെയും എന്നെ പീഡിപ്പിച്ചു..
ഞാൻ എത്ര നേരം കരഞ്ഞെന്നു എനിക്ക് തന്നെ ഓർമ്മയില്ല..
ലോകത്ത് സ്ത്രീകൾ ഏറ്റവുമധികം ഏകാന്തതയിലേയ്ക്ക് ആഴ്ന്നു പോകുന്നത് പ്രസവ വാർഡുകളിലാണ്. സ്വന്തം മാതാപിതാക്കളോ അത്രനാൾ നിഴലുപോലെ ഉണ്ടായിരുന്ന കൂട്ടുകാരനോ ചെന്നെത്താത്ത നിഗൂഡമായ ഒരിടത്താണവൾ ശരീരത്തെ അടർത്തിമാറ്റുന്നത്. എന്താണ് സംഭവിക്കാൻ പോകുന്നതെന്ന ആധി , മനസ്സിനെ ചൂടും. തലയ്ക്കുള്ളിൽ ഞരമ്പുകൾ വരെ അത്യുഗ്രമായി മിടിച്ചു തുടങ്ങും... വേദനയുടെ അലകൾ വന്നു അടിവയറിനു ചുറ്റും നിറഞ്ഞു തൂകുമ്പോൾ ഒറ്റ നക്ഷത്രം മാത്രമുള്ള ആകാശത്തേയ്ക്ക് നാം വലിച്ചെറിയപ്പെടും.
ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ നോവ്..
ഞരമ്പുകൾ വലിഞ്ഞു പൊട്ടുന്ന മരണ വേദന...
ഏകാന്തതയുടെ മുന്നിൽ ശരീരത്തിന്റെ വേദനകൾ വന്നൊന്നു ചേർന്ന് മരണത്തിന്റെ ഗുഹാമുഖം വരെ കണ്ടു വരാം . ഒരു നിമിഷത്തിൽ തോന്നും ഇനിയൊരു തിരിച്ചു വരവില്ല.. ഇവിടെയൊടുങ്ങും എല്ലാം...
എങ്കിലും ഉള്ളിലിരുന്ന് ഒരാൾ വിളിക്കുന്നു അമ്മെ....
വീണ്ടും തിരിച്ചു തുഴയും...
അങ്ങനെ എത്രയോ തവണയുടെ സഞ്ചാരങ്ങൾക്കൊടുവിലാണ് ആ വിളി ഒന്നുറക്കെ കേൾക്കാനാവുക...
ശ്വാസം മുട്ടൽ അതിന്റെ ഏറ്റവും തലപ്പത്തെത്തും, ദീർഘനിശ്വാസമെടുക്കാനുള്ള കിതപ്പുകൾക്കിടയിൽ ഒരു വലിയ നിലവിളി അവശേഷിപ്പിച്ച് ആ കരച്ചിൽ...
രോമങ്ങളൊക്കെ നൃത്തമാടും...
എഴുന്നേൽക്കാൻ തോന്നിപ്പിക്കുന്ന നിലവിളി പാതിമയക്കത്തിലേയ്ക്ക് വലിച്ചിടും...
പിന്നെ ശാന്തമായ ഉറക്കം...
ലഹരിയുടെ ഏതൊക്കെയോ വഴികളിൽ യാത്ര തുടങ്ങിയവളാണെന്നത് പോലെ പാതി മയക്കത്തിൽ ചെതുമ്പലുകൾ നിറഞ്ഞ കുഞ്ഞു മുഖം...
നെഞ്ചിൽ ആദ്യമായി അവൾ തൊട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് ഇക്കിളി കൊണ്ടു...
മറ്റൊരാളുടെ മുന്നിൽ വച്ച് വസ്ത്രം മാറുന്നതുവരെ നാണക്കേടായി തോന്നിയിരുന്നെങ്കിൽ വസ്ത്രങ്ങളെല്ലാം ഉരിഞ്ഞെറിഞ്ഞു ആ കുഞ്ഞു ശരീരത്തിന് മുന്നിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് കിടക്കണമെന്നെനിക്കു തോന്നി.
ഒരു വലിയ ഏകാന്തതയിൽ നിന്നും ഭയത്തിൽ നിന്നും അവളെന്നെ മോചിപ്പിച്ചു.. അവളോടുള്ള നന്ദി എങ്ങനെ അറിയിക്കണമെന്നെനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു.
ആദ്യത്തെ ജീവജലത്തിനു വേണ്ടി മുഖം പരതി അവളെന്റെ മാറിൽ തൊട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് പിടഞ്ഞു...
എന്റെ മുലക്കണ്ണുകൾ അവൾ വലിച്ചു കുടിച്ച് എനിക്ക് ശാപമോക്ഷം നൽകിയിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് തോന്നി.. അത്രമാത്രം തരിയ്ക്കുന്ന മാറിടം...
പക്ഷെ അവൾ ഏറെ ശാന്തയായിരുന്നു... ഒരു ആർത്തിയുമില്ലാതെ ഒരു പൂവ് തൊടുന്നത് പോലെ, ഒരു കുഞ്ഞു പൂവ് കൊണ്ടുരസുന്നത് പോലെ അവളെന്നെ വലിച്ചെടുത്തു...
അന്നുവാണ്‌ ആഗീ എന്നെ സ്ത്രീയാക്കിയത്... എന്നെ ഏകാന്തതയിൽ നിന്നും വലിച്ചെടുത്തത്...
"താരാ.........."
-"ഉം...."
"നീ സുന്ദരിയാണ്... "
-"അതെയോ...."
"ഉം..."
ആഗ്നസ് എന്തോ പറയാനാഞ്ഞ് പകുതിയിൽ നിർത്തി മുറി വിട്ടിറങ്ങിപ്പോയി...
അന്നുവിന്റെ കുഞ്ഞോർമ്മകളിൽ നിന്നും ഞാനെപ്പോഴും പുറത്തേയ്ക്ക് വന്നിരുന്നില്ല. എങ്കിലും ആഗ്നസ് കരയുകയാണെന്നു എനിക്കെന്തോ മനസ്സ് പറഞ്ഞു... അവളുടെ മുറിയിൽ കട്ടിലിൽ കമഴ്ന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു അവൾ..
അതെ അവൾ കരയുകയായിരുന്നു...

Tuesday, September 20, 2016

തിരിച്ചറിയലുകൾ... 19

 രണ്ടു പേർ പരസ്പരം മുന്നിലിരുന്നോ പരസ്പരം കാണാതെയോ സംസാരിക്കുമ്പോൾ എതിരെ സംസാരിക്കുന്നയാളുടെ മനസിന്റെ സഞ്ചാരം കൃത്യമായി വായിക്കാനാകും. അയാളുടെ പ്രണയം, അതിന്റെ ആഴം, ഒരുപക്ഷെ സൗഹൃദമാണെങ്കിൽ അതിന്റെ പരപ്പുകൾ... എല്ലാം എല്ലാം ഒരു അല പോലെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് ഹൃദയത്തിലേക്ക് പ്രവഹിക്കപ്പെടും. ആ ഒഴുക്ക് തീരുമ്പോൾ മനസ്സിലാക്കാം എവിടെയോ വിടവുകൾ രൂപപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു... അകലങ്ങൾ കൂടിയിരിക്കുന്നു... ഇടയിലൊരു മുള്ളു കൊണ്ട്  ചോരയെടുത്താൽ പോലും ചിലനേരങ്ങളിൽ ആ പ്രവാഹം ഉലയും.. കൃത്യമായി കൈകൊണ്ട് നെഞ്ചിലിടിക്കുന്നതു പോലെ അപ്പോൾ ഹൃദയത്തിനു മുകളിൽ എന്തോ വന്നിടിച്ചിറങ്ങും...
ആഗ്നസിന്റെ ഹൃദയം എനിക്ക് തൊടാനാകുന്നുണ്ട്...
അവളെന്റെ എത്രയോ അടുത്താണിപ്പോൾ നിൽക്കുന്നത്. ഒരു മുറിയ്ക്കപ്പുറത്തിരുന്നു മുഖം ചുമപ്പിച്ച് അവൾ എന്നെ ആലോചിക്കുന്നു..
അതിന്റെ അലകൾ എന്നിലെത്തിയിട്ടും ഒന്നുമറിയാത്തതു പോലെ ഞാനിരിക്കുന്നു നിസ്സംഗമായി.. ഉള്ളിൽ സൂക്ഷിക്കാൻ കഴിയാത്ത സന്തോഷങ്ങൾ വന്നു പെട്ടാൽ പിന്നെ അങ്ങനെയാണ്, നിസ്സംഗതയിലേയ്ക്ക് ഉലഞ്ഞു വീഴും. പിന്നെ ഒക്കെയും വികാരരഹിതമായി കടന്നു പോകും... ടെറസ്സിൽ ചെന്ന് നിന്ന് ഇലഞ്ഞി പൂത്തുവോ എന്ന് നോക്കും.. എത്രയോ വർഷങ്ങളായി ഇത് ജീവിതവുമായി യോജിപ്പിലായിട്ട്...
ഫോൺ ബെല്ലടിക്കുന്നുണ്ട്...
"താരാ, തനിയ്ക്കുള്ള അവസാന വാണിങാണ്... ഓഫീസിന്റെ ബുദ്ധിമുട്ടുകളിലേയ്ക്ക് തന്നെ കൊണ്ട് വരേണ്ടെന്ന് മനസിലാക്കിയ എന്നെ താൻ മണ്ടനാക്കരുത്..."
-"സോറി അനീഷ്..."
"താൻ സോറി ഒന്നും പറയണ്ട, കുറേക്കൂടി ക്രിയേറ്റിവ് ആയില്ലെങ്കിൽ ഇങ്ങനെ മുന്നോട്ടു പോകാൻ പ്രയാസമാകും, അറിയാല്ലോ , സ്വന്തം സ്ഥാപനമാണെന്നു പറഞ്ഞിട്ടൊരു കാര്യവുമില്ല, ജോലി ജോലി തന്നെയാണ്.. തനിക്ക് മനസിലാക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു ...."
-"ഞാൻ ചെയ്യാം അനീഷ്...... കുറച്ച് മാനസികമായി പ്രശ്നങ്ങളിലായിപ്പോയി, ഞാൻ കൃത്യമായിക്കോളാം , ബുദ്ധിമുട്ടിക്കില്ല.. സോറി..."

എം ബി എ വരെ നേടിയ ആയിരക്കണക്കിന് ചെറുപ്പക്കാർ കൊച്ചി നഗരത്തിൽ തന്നെ അലഞ്ഞു നടക്കുമ്പോഴാണ് വീട്ടിലിരുന്നു ചില്ലറ ജോലി ലഭിച്ചതു ഞാനിങ്ങനെ നിസ്സാരമായി തല്ലിക്കെടുത്തുന്നത്... എന്നാൽ അതിനു കാരണമുണ്ട്... എനിക്ക് എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ഒരുവളെ സങ്കടങ്ങളിൽ നിന്നു പുറത്തു കൊണ്ട് വരണം, അവരനുഭവിക്കുന്ന ബുദ്ധിമുട്ടുകളിൽ നിന്നും കൈപിടിച്ച് നടത്തണം... എങ്കിലും അനീഷിനെ ഇനിയും ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കേണ്ടതില്ലെന്നു കരുതി ലാപ് ഓൺ ചെയ്യുമ്പോഴാണ്, കയ്യിലൊരു ചിത്രവുമായി ആഗ്നസ് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്...
വെറും നിലത്ത് ഉദരത്തിലൊരു ഗോളം പേറിയ സ്ത്രീ...
അവളുടെ നാഭിച്ചുഴിയിൽ നിന്നു പൊങ്ങുന്ന താമരയിതളുകളിൽ ചില ജീവിതങ്ങൾ...സ്ത്രീ സമരങ്ങൾ, കോലാഹലങ്ങൾ, നിറങ്ങളുടെ വിസ്മയങ്ങൾ.. വയലറ്റിന്റെയും നീലയുടെയും മാസ്മരിക അനുഭവം...
-"ഇതാരാ..."
എന്റെ ചോദ്യത്തിന് അവൾ മുഖം തന്നില്ല... എന്റെ മുറിയുടെ അറ്റത്തു കിടക്കയ്ക്കരികിൽ ചിത്രം ചാരി വച്ചതിനു ശേഷം അവളിറങ്ങിപ്പോയി... ഉത്തരമില്ലാത്ത എന്റെ ചോദ്യത്തിലേക്ക് നോക്കി ഞാൻ വെറുതെയിരുന്നു...
മാവേലിക്കര ആർട്ട്സ് കോളേജിലെ ബ്രില്യന്റ് സ്ടുടെന്റ്റ് ആയിരുന്നു ആഗ്നസ് എന്ന് അവളുടെ അദ്ധ്യാപകൻ തന്നെ കോട്ട് ചെയ്ത വരികൾ അപ്പോഴെന്റെ ഹൃദയത്തിൽ വന്നു തൊട്ടു നിന്നു.. അവളുടെ സ്വപ്നം...
അവളുടെ വരകൾ...
അവളിലെ നിറങ്ങൾ...
ആഗ്നസിനെ മികച്ച ഒരു ആർട്ടിസ്റ്റാക്കണം. എവിടേയ്ക്കാണവളെ എത്തിക്കേണ്ടതെന്നെനിക്കറിയില്ല, എങ്കിലും എനിക്ക് പറ്റുന്ന പോലെ അവളെ ഉയർത്തേണ്ടതുണ്ട്...
എന്റെ പ്രണയം അവളെ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു ...
കയ്യിലിരുന്ന മൊബൈലിൽ അപ്പോൾ അവളെന്റെ മുന്നിൽ വച്ച് പോയ ചിത്രത്തിന്റെ പടമെടുത്തു ഫെയ്‌സ്ബുക്കിലെ എന്റെ വാളിൽഅവളെ ടാഗ് ചെയ്തിടണമെന്നു ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു..
അനീഷിന്റെ വാക്കുകൾ എന്റെ മുറിയിലെ ചവറ്റുകുട്ടയിലെ ഏതോ പേപ്പർതാളുകളുടെ അടിയിലേക്ക് നൂഴ്ന്നു കയറിപ്പോയി, പിന്നെ അവയെ ഞാൻ കണ്ടതേയില്ല...
ഫോട്ടോഷോപ്പിൽ ഒന്ന് കോൺട്രാസ്റ് കൂട്ടിക്കൊടുത്ത് എന്റെ വാളിൽ തന്നെ ചിത്രം പോസ്റ്റ് ചെയ്ത് ആഗ്നസിനെ ടാഗ് ചെയ്യാൻ നോക്കിയപ്പോഴാണ് ഞാൻ അത് മനസ്സിലാക്കിയത് , അവളെപ്പോഴോ അവളുടെ ഫെയ്‌സ്ബുക്ക് അക്കൗണ്ട് ഡീആക്ടിവേറ്റ്  ചെയ്തിരിക്കുന്നു. കഴിഞ്ഞ രണ്ടാഴ്ചകളിലും ഞാനത് ശ്രദ്ധിച്ചതേയില്ലല്ലോ.. കയ്യകലത്തിൽ, വാക്കുകളുടെ ദൂരത്തിരുന്നവളുടെ ഫെയ്‌സ്ബുക്ക് പ്രൊഫൈലുകൾക്ക് എന്തർത്ഥം...
ഞാൻ നോക്കിയില്ല...
എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു...
അവളെപ്പോഴോ എല്ലാമുപേക്ഷിച്ച് പോയത്...
വീണയെപ്പോലെ ആഗിയും എന്നെ വിട്ടു വിദൂരതകളിലെങ്ങോ ചേക്കേറുന്നതും പിന്നെയൊടുവിൽ ഒരു മഞ്ഞു കണം പോലെ അവളില്ലാതെയായി പോകുന്നതും ഞാനറിഞ്ഞു...
വയ്യ... എനിക്കിനി ആരെയും നഷ്ടപ്പെടാൻ വയ്യ...
കിടക്കയിൽ നിന്നു നേരെ എഴുന്നേറ്റ് ആഗിയുടെ മുറി തള്ളി തുറന്ന് ഭ്രാന്തമായ ആവേശത്തോടെ ഞാൻ ആഗ്നസിനെ കെട്ടിപ്പുണർന്നു... അതിലും ഭ്രാന്തമായ ആവേശത്തോടെ ഉമ്മകൾ കൊണ്ട് അവളെ മൂടാൻ തുടങ്ങി... ഏറ്റവും നിശബ്ദമായ ഒരു തേങ്ങലോടെ അവളെന്നെ അനുസരിച്ച് ഇരിക്കുകയും ചെയ്തു...